Խորհրդարանական կառավարման մոդելը փոխում է իշխանության մոտիվացիաները, և այստեղ արդեն ընդդիմության պահանջարկն իշխանության համար փոխվում է բովանդակային իմաստով, և այն բաղկացած է լինելու ոչ միայն զուտ ներկայությունից՝ տվյալ պահի, այսպես ասած, ամենապոպուլյար ուժի տեսքով, այլև պահանջվելու է նաև ընդդիմադիր բովանդակություն՝ խորհրդարանական մոդելն աշխատեցնելու համար: Առավել ևս, որ առաջիկա միջնաժամկետ հեռանկարում հենց դա կարող է լինել այդ մոդելի «աշխատունակության» հիմնական գրավականներից մեկը, քանի որ զուտ կառավարման համակարգի տեսանկյունից դեռևս տևական ժամանակ ամեն ինչ կմնա իներցիոն բրգաձև ընկալման շրջանակում՝ հատկապես, եթե վարչապետի պաշտոնը զբաղեցնի Սերժ Սարգսյանը:
Անկասկած է, որ առաջնային փուլում, որը թերևս կարող է շարունակվել նվազագույնը տասնամյակ, խորհրդարանական մոդելը գտնվելու է ավելի շուտ իմիտացիոն-կառավարելիության ռեժիմում: Ու այստեղ է, որ ընդդիմությունը կարևոր է դառնում ոչ միայն զուտ նոմինալ արձանագրային, այլև բովանդակային իմաստով՝ իհարկե, իշխանության հետ խաղի կանոնի համաձայնեցման շրջանակում: Այս հանգամանքը թերևս կլինի ներընդդիմադիր մրցակցության խթան՝ հաշվի առնելով այն, որ կան ոչ միայն կոշտ տրամադրված ուժեր, որոնք անկասկած եթե չեն գիտակցում ամբողջությամբ, ապա զգում են ավելի արագ թափով մարգինալացման վտանգը նոր համակարգի պայմաններում, այլև կան նաև ուժեր, որոնք պատրաստ են իշխանության հետ առավել բովանդակային շրջանակի պայմանավորվածության և հայելային ընդդիմության գործառույթին, բայց միևնույն ժամանակ այդ հարցում իրենց կենսունակությունը նրանք պետք է, այսպես ասած, ապացուցեն հենց ընդդիմադիր դաշտում հաջողության, հաղթանակի միջոցով: Թեմայի շուրջ «Առաջին լրատվական»-ը զրուցել է ԱԺ ՀՀԿ խմբակցության պատգամավոր Կարինե Աճեմյանի հետ:
