Հազիվ թե որևէ մեկի համար անսպասելի լինի, որ Գագիկ Ծառուկյանը որոշել է կողմ քվեարկել իշխող մեծամասնության ներկայացրած չորրորդ նախագահի թեկնածու Արմեն Սարգսյանին: Եվ բանն այստեղ անշուտ իրական կամ կեղծ ընդդիմություն լինելու պարզունակ և ժամանակավրեպ դիսկուրսը չէ: Գործնականում, որքան էլ բարդ լինի հանրության համար պատկերացնել, Հայաստանում տեղի է ունենում ներքին, իշխանական կամ կառավարող համակարգի իսկապես խորքային տրանսֆորմացիա, դերերի, հարաբերակցության, տեսակարար կշիռների, հեռանկարների վերանայում: Այդ ամենից վեր՝ հանրային դիսկուրսում ամեն ինչ հանգում է ընդամենը Սերժ Սարգսյանի ճակատագրին, և այդ մակարդակում դա գուցե լիովին համարժեք գնահատական կամ ընկալում է:
Խնդիրը, սակայն, այն է, որ մի շարք հանգամանքների բերումով Հայաստանի իշխող համակարգը չի կարող վերափոխվել կամ շարժվել զուտ մեկ մարդու ճակատագրի ելակետով՝ դրա վկայությունները մեր նորագույն պատմության քառորդ դարում բազմաթիվ են, և ավելի շուտ կա խնդիր, որ ոչ թե մարդկանց կամ մարդու ճակատագրին է հարմարվում համակարգը և տրանսֆորմացիայի ուժը, այլ հակառակը՝ մարդիկ են փորձում հարմարվել, համարժեք լինել փոփոխությունների հրամայականներին: Եվ այստեղ մենք արձանագրում ենք այն, որ իշխող համակարգը՝ իր տարբեր սեգմենտներով, բևեռներով, թևերով և խաղացողներով, Սերժ Սարգսյանի գլխավորությամբ, առավել համարժեք է այդ ամենին, քան հասարակությունը:
Գագիկ Ծառուկյանի աջակցությունն Արմեն Սարգսյանին այդ համարժեքության վկայություններից մեկն է, որը իհարկե թելադրվում է անձնական տարաբնույթ շահերով, սակայն խնդիրն այն է, որ Ծառուկյանը ընդհանուր իրավիճակում առաջնորդվում է հենց փոփոխություններին համարժեք լինելու ուղենիշներով: Իսկ դրանցում ակնառու է այն, որ իրականում մեկ մարդու ճակատագրի իրողության ներքո առկա է համակարգի ճակատագրի լրջագույն վերափոխման գործընթաց, որը բխում է անշուշտ համակարգի կենսունակության խնդիրներից, բայց որը նաև միաժամանակ ակնառու է դարձնում՝ այդ կենսունակությունն ապահովելու համար ձևավորվում են տարբեր բևեռներ, թեկուզ ենթաբևեռներ՝ Սերժ Սարգսյանի հնարավոր վարչապետության ներքո, և այդ ենթաբևեռների կամ բազմակենտրոն համակարգի հնարավորինս ֆորմալացումը իրականում բխում է հենց այն բանից, որ այլևս անհնարին է մեկ կենտրոնից կախել համակարգն ու վստահ լինել, որ այն չի պոկվի կամ չի տարուբերվի թեթև միջանցիկ քամուց անգամ: Իսկ աշխարհում ներկայումս ուղղակի փոթորիկ է՝ աշխարհաքաղաքական փոթորիկ:
Այս ֆոնին, սակայն, խնդիրը այն չէ, որ հանրությունը գտնվում է ավանդական, գրեթե երկու տասնամյակ իշխանության խնդրի ավանդական դարձած ընկալումների շրջանակում: Խնդիրը այն է, որ չկան քաղաքական կամ քաղաքացիական կայացած թեկուզ փոքր խմբեր և ուժեր, որոնք կփորձեն հանրությանը դուրս բերել այդ ընկալումներից և ձևավորել նոր իրողություններին համարժեք պատկերացումներ, ըստ այդմ՝ փորձելով համարժեքության առումով հանրությանն էլ հասցնել իշխող համակարգի հետևից՝ հետագայում գոնե իրավիճակ թելադրելու համար: Վերջին հաշվով ակնհայտ է, որ ներկայիս պրոցեսը առերևույթ որևէ կերպ փոփոխությամբ արտահայտվելու, դրսևորվելու է ամենևին ոչ միջնաժամկետ կտրվածքում: Դրա համար կպահանջվի գուցե ևս մեկ տասնամյակ՝ նվազագույնը:
Խնդիրը, սակայն, այն է, որ դրան իշխող համակարգը պատրաստվում է, իսկ հանրությանը չի պատրաստում ոչ ոք: Մի բան, որի համար պետք է այս փուլում ռացիոնալ տրամաբանության մեջ լիներ ընդդիմության դերը: Մինչդեռ ընդդիմությունը շարունակում է իր դերը տեսնել հասարակությանը կա՛մ հրապարակ մղելու, կա՛մ սեփական տրաֆարետային գործունեությունը որպես պատմական հաղթանակ ներկայացնելու ավանդական ուղղություններով:
