«Հրապարակ» օրաթերթի գլխավոր խմբագիր Արմինե Օհանյանն այսօրվա խմբագրականում գրում է.
«Երեկ մեր լրագրողներից մեկն իրավացիորեն տրտնջում էր. Կարևոր լուրերն ու հոդվածները, որոնք մեր երկրի համար ճակատագրական խնդիրներին են վերաբերում, մեր հասարակության ուշադրությունը չեն գրավում, բավական է մի հիմար վեճ, մի անիմաստ միջադեպ լինի, բոլորն անմիջապես սևեռվում են դրա վրա, պատմում ու վերապատմում, գրում ու վերլուծում: Նախօրեին նման հանդիմանություն լսեցի նաև Հրանտ Բագրատյանից՝ «ի՞նչ մակերեսային, պարզունակ մամուլ ունենք», ասում էր նա: Բանն այն է, որ խորհրդարանում մի տղայի հետ ՀՀ նախկին վարչապետի երկխոսությունն արժանացել էր լրատվադաշտի գերուշադրությանը, իսկ Աժ-ում քննարկվող բազում կարևոր հարցեր ու ելույթներ դուրս էին մնացել լրագրողների տեսադաշտից: Երեկ էլ նման անառողջ հետաքրքրություն էր առաջացրել ՀՀԿ-ական երկու տիկնանց վեճն Աժ միջանցքում: Մի կողմից, հասկանալի է զուտ մարդկային հետաքրքրության վեկտորը. մարդ էակի բնույթն է այդպիսին՝ «բանալու անցքից նայելը» միշտ էլ գայթակղիչ է եղել նրա համար, և դրա դեմ ոչինչ չես անի: Բայց կենցաղային հետաքրքրասիրության հետևից գնալով՝ մեր լրատվամիջոցները երբեմն վերածվում են բակի «բեսեդկայում» բամբասող տատիկների, որոնք անիծում են ազատ մտածող ջահելներին, դատապարտում իրենց աղջիկ ժամանակներից տարբերվող բարքերը, քրքրում են ուրիշի սպիտակեղենը, ականջ դնում հարևանի տնից լսվող խոսակցությանը, խոսք տանում-բերում: Եվ այս վիճակին քանիցս նպաստել է էլեկտրոնային կայքերի մրցավազքը՝ ընթերցողների քանակ ապահովելու համար: Երբ նպատակն արդարացնում է միջոցները, և,ռեյտինգի բարձրացման համար ոչնչի առաջ կանգ չեն առնում: Եթե ժամանակին մեզ՝ թերթերի աշխատողներիս էին մեղադրում սկանդալների ետևից ընկնելու մեջ, ապա հիմա վիճակը հիմնովին փոխվել է:
