Նախօրեին Հայաստանի Հանրապետությունում Ռուսաստանի նախկին դեսպան Վյաչեսլավ Կովալենկոն հայտարարել է, որ Հայաստանը Եվրամիության ուղղությամբ գնալու դեպքում գնում է դեպի դժոխք: Այս դիվանագետի նմանօրինակ հայտարարությունները նոր չեն, և նա դեսպան աշխատած տարիներին էլ հանդես է եկել Հայաստանի հասցեին բացահայտ վիրավորական հայտարարություններով և ոչ մի պատասխան, բնականաբար, չի ստացել, չի արժանացել պաշտոնական ոչ մի հանդիմանության: Պաշտոնավարման ավարտից հետո սույն դիվանագետը ընդհանրապես լեզուն արձակել է և ակտիվորեն հանդես է գալիս Հայաստանի մասին նմանօրինակ հայտարարություններով:
Եվ ահա, նա հայտարարել է, որ Եվրամիության ճանապարհը ճանապարհ էր դեպի դժոխք: Փաստորեն, ըստ Վյաչեսլավ Կովալենկոյի, Սերժ Սարգսյանը 3 ու կես տարի շարունակ Հայաստանը տանում էր դեպի դժոխք: Բնականաբար, ոչ մի կասկած չկա, որ այս հայտարարությունը ևս մնալու է անպատասխան, և այս անգամ հայաստանյան իշխանությունների համար կա լավ արդարացում՝ ոչ պետական պաշտոնյայի հայտարարությունները չեն մեկնաբանվում:
Իհարկե, բոլորս էլ լավ ենք հասկանում, որ այս դեպքում ոչ պետական պաշտոնյա չկա, և Ռուսաստանի նախկին դեսպանը, որն այսօր ինչ-որ միջազգային հետազոտությունների կենտրոնի անունից է ներկայանում, իրականում հանդիսանում է կրեմլյան քաղաքականության մունետիկներից մեկը: Եվ նրա շուրթերով իրականում խոսում է Կրեմլը, որովհետև նախ Ռուսաստանում դժվար է գտնել այլ շուրթերով խոսող մեկին, որը կարող է հաճախակի հայտնվել հայաստանյան մեդիահարթակներում և դասեր տալ կամ հաթաթա տալ Հայաստանին: Եվ արդեն, փաստորեն, ըստ էության ուղղակիորեն հասցեագրում են իրենց խոսքը Սերժ Սարգսյանին` փաստորեն ասելով, որ նա Հայաստանը տանում էր դեպի դժոխք:
Խնդիրն, իհարկե, այն չէ, որ Սերժ Սարգսյանը նման բան անել չէր կարող: Ի վերջո, ըստ էության, սեպտեմբերի 3-ին նա հենց այդ բանն էլ արեց, Հայաստանը հենց դժոխք էլ տանելով: Սակայն խնդիրն այն է, որ Մոսկվան, ըստ էության, գրեթե բացահայտ տեքստով նման ակնարկներ է արդեն անում, և սա Պուտինի Երևան սպասվելիք այցից առաջ: Այսինքն` սկսվել է անմիջական հոգեբանական գրոհ հենց Սերժ Սարգսյանի վրա: Թե ինչն է նման գրոհի նպատակը` երևի թե Պուտինի այցի ընթացքում կամ այցին ավելի մոտ պարզ կլինի:
Ողջ խնդիրն այն է, թե արդյոք Սերժ Սարգսյանը համարձակվելո՞ւ է այդ գրոհը հետ մղել, և ո՞ւմ վրա է դրվելու այդ հանձնարարությունը: Եթե Էրդողանի կամ Ալիևի մասին խոսքը լիներ, ապա կասկած չկա, որ կհայտնվեր գրոհը հետ մղելու կամավորների հերթ Սերժ Սարգսյանի դռանը, սակայն խոսքը տվյալ պարագայում Ռուսաստանին է վերաբերում, և իշխանության մեջ քչերը կցանկանան Պուտինին թեկուզ անուղղակիորեն ինչ-որ բան ասած լինեն, հատկապես նրա Երևան գալուց առաջ:
Այնպես որ, եթե Մոսկվան ասում է, որ Սերժ Սարգսյանը 3 ու կես տարի երկիրը տանում էր դժոխք, ապա դա այդպես է և քննարկման ենթակա չէ, որովհետև բոլոր նրանց համար, ովքեր փոքր-ինչ արժանապատվություն ունենալու դեպքում պետք է ինչ-որ կերպ իր տեղը ցույց տային Կովալենկոյին, կարևորը այն է, որ հանկարծ Պուտինն իրենց դժոխք չտանի, իսկ Հայաստանը թող տանի ուր ուզում է:
