Պաշտպանության նախարար Վիգեն Սարգսյանը, երեկ անդրադառնալով «Պաշտպանության մասին» և «Զինվորական ծառայության և զինծառայողի կարգավիճակի մասին» ՀՀ օրենքների ընդունմանը, Ֆեյսբուքի իր էջում գրել էր, թե տեղի ունեցածը չի համարում իր հաղթանակը որևէ մեկի նկատմամբ կամ որևէ մեկի պարտությունը: Դասական քաղաքականության կանոններով Վիգեն Սարգսյանը նույնիսկ միանգամայն իրավացի է, որովհետև խորհրդարանական քննարկումները ենթադրում են բանավեճեր, կոմպրոմիսներ ու չեն հանգում «հաղթողների» ու «պարտվողների» մեխանիկական հետևանքին:
Սակայն Վիգեն Սարգսյանը խորհրդարանական քննարկումների ժամանակ հեռու էր դասական ժողովրդավարության կերպարից: Այս հարթության վրա ինքնին հետաքրքիր է, որ «հաղթողների» ու «պարտվողների» թեման արծարծում է հենց Վիգեն Սարգսյանը` «մեծահոգաբար» հասկացնելով, որ չի պատրաստվում օգտվել «հաղթողի» դափնիներից: Պաշտպանության նախարարի այս խոսքի հասցեատերերն արտաքուստ թվում է` «Ելք» դաշինքն ու ուսանողական շարժումն են, սակայն ակնհայտ է, որ Վիգեն Սարգսյանի ուղերձն ուղղված է ներհամակարգային պոտենցիալ մրցակիցներին:
Վիգեն Սարգսյանն իր հաղթանակը վերագրում է համակարգին` թերևս ինքնապաշտպանական նկատառումներից ելնելով, որպեսզի համակարգի մյուս սեգմենտներին չտրամադրի իր դեմ` հատկապես, որ խորհրդարանական ընտրությունների ժամանակ ՀՀԿ համամասնական ցուցակի գլխավորումը քաղաքական հարթության վրա նույնիսկ լեգիտիմացնում է նրա վարչապետության հեռանկարը: Մյուս կողմից` այս դեպքում, հաղթանակի ու պարտության թեման իսկապես հարաբերական է, որովհետև վիճահարույց նախագծերի հրապարակային քննարկման փուլում Վիգեն Սարգսյանը պարտվեց` բացահայտելով քաղաքական խարիզմայի, ճկունության բացակայությունը:
Վիգեն Սարգսյանն ինքնուրույն չկարողացավ անգամ խորհրդարանի պաշտպանության հանձնաժողովի նիստի քվորում ապահովել և իշխանության կոնսոլիդացիա ապահովվեց միայն Սերժ Սարգսյանի միջամտությունից հետո, երբ պաշտպանության նախարարը նույնիսկ երկրում չէր:
Վիգեն Սարգսյանը գուցե իսկապես հասկացնում է, որ 2018-ին վարչապետական հավակնություններ չունի և թերևս այդ համատեքստում է հորդորում օրենքի ընդունումը չհամարել իր հաղթանակը: Այսօր Ուսանողության միջազգային օրն է և հաղթանակի ու պարտության դիլեման վերաբերում է նաև տարկետման վերացման դեմ հանդես եկող ուսանողական շարժմանը:
Հեռու ենք այն մտքից, որ ուսանողական այս շարժումը երկրում պետք է հեղափոխություն աներ, սակայն Հայաստանում կամ Ֆրանսիայում, Ռուսաստանում կամ ԱՄՆ-ում ուսանողական շարժումն ավարտվում է, երբ գնում է կաբինետային կոմպրոմիսների: Առնվազն այն իմաստով, որ կապիտուլացվում է նոր մտածողությունը: Հենց այդ պատճառով Ուսանողության օրն այս տարի ոչ մի բանով չի տարբերվում անցյալ տարիներից:
