Ինչպես հայտնի է, ԱՄՆ-ում հանրապետականների և դեմոկրատների բյուջետային վեճի պատճառով չկայացավ Տիգրան Սարգսյանի ամերիկյան այցը, որ լինելու էր այս օրերին՝ հոկտեմբերի 9-13-ը: Ներամերիկյան բյուջետային վեճը այցելության չլինելու, այսպես ասած, պաշտոնական բացատրությունն է, թեև մի փոքր անհասկանալի է, թե ինչն էր խանգարում Տիգրան Սարգսյանին մեկնել ԱՄՆ: Մի՞թե այնտեղ նա ինչ-որ մեկին խանգարելու էր վիճել կամ շեղելու էր վեճից: Մյուս կողմից, պաշտոնական բացատրությանը չհավատալու պատճառներ իհարկե չունենք: Կան միայն ենթադրություններ, որոնք կապված են Հայաստանի՝ Մաքսային միությանն անդամակցելու հայտնի որոշման հետ: Թեև դրանից հետո ամերիկյան կողմը հայտարարել է Հայաստանի հետ հարաբերությունները շարունակելու պատրաստակամության մասին, սակայն շատ հավանական է, որ Հայաստանի հանդեպ վերաբերմունքի փոփոխություն այնուամենայնիվ կլինի:
Այստեղ, իհարկե, սրան կարող է գումարվել նաև անձամբ Տիգրան Սարգսյանի հանդեպ վերաբերմունքի փոփոխության իրողությունը: Խնդիրը միայն այն չէ, որ Տիգրան Սարգսյանը ևս կարող է թողնել, այսպես ասած, թույլ գործընկերոջ տպավորություն, որը մե՛կ դեմ է հանդես գալիս Մաքսային միությանը և անդամակցությունը համարում է Հայաստանի համար ոչ շահավետ, իսկ հետո՝ մեկ տարի չանցած, հայտարարում, որ Հայաստանը կայացրել է շահավետ և հաշվարկված որոշում:
Նման վարքով քաղաքական գործիչները չեն կարող կայուն գործընկերոջ համբավ ունենալ: Իսկ Միացյալ Նահանգները, ըստ ամենայնի, Տիգրան Սարգսյանին դիտարկում էր հենց նման կարգավիճակի համար, ինչով պայմանավորված էլ մոտ մեկ տարի առաջ կազմակերպված նրա այցը ԱՄՆ, որը, ըստ էության, շատ հագեցած և խոստումնալից կարելի էր համարել:
Ամերիկյան կողմում բավական լայն քարտ-բլանշ տրվեց Տիգրան Սարգսյանին: Սակայն ի՞նչ եղավ այդ մեկամյա վաղեմության այցի արդյունքը: Համենայն դեպս տեսանելի մակարդակում արդյունքները, մեղմ ասած, շատ համեստ էին տրված քարտ-բլանշի համեմատ: Եվ դա զուտ տնտեսական առումով, իսկ քաղաքական առումով ընդհանրապես Հայաստանը կատարեց 180 աստիճանի շրջադարձ: Եվ այս իրավիճակում, բնականաբար, ամերիկյան կողմում կարող էր հարց առաջանալ Սարգսյանի ամերիկյան այցի նպատակահարմարության մասին՝ եթե այցելությունները ոչ մի տեսանելի, գործնական և հիմնարար ազդեցություն չեն թողնում Հայաստանի և՛ արտաքին, և՛ ներքին քաղաքական զարգացումների վրա, ապա Տիգրան Սարգսյանն Ամերիկա գնում է, որ ի՞նչ անի: Համենայն դեպս, այդ այցելությունների նպատակահարմարության, արդյունավետության հարցեր ունենալու հիմքեր ամերիկացիներն ունեն բավարար չափով: Այնպես որ, ամենայն հավանականությամբ, Հայաստանի պաշտոնյաներին, նույնիսկ նրանց, որոնք Արևմուտքում բավականաչափ ընդունելի կերպարներ էին, այլևս հեշտ արտասահմանյան այցեր չեն տրվի, ինչպես մինչ այժմ, և նրանք, ամենայն հավանականությամբ, կարիք կունենան այդպիսի այցերի արժանանալու համար պատասխանել լրացուցիչ հարցերի:
