1993թ. հոկտեմբերի 4-ին Մոսկվայում տանկերը կրակ բացեցին Ռուսաստանի կառավարության շենքի վրա: Ռուսական կառավարության շենքի վրա հարձակման կադրերը տարածվեցին ամբողջ աշխարհով մեկ, հոկտեմբերի 3-4-ի իրադարձությունների հետևանքով զոհվեց առնվազն 120 մարդ: Ռուսական ժողովրդավարության առաջին օրերը մթագնեց բռնությունը: Այս մասին գրում է Die Welt պարբերականի վերլուծաբան Յուլյա Սմիռնովան:
Ռուսաստանի Գերագույն խորհրդի և նախագահ Բորիս Ելցինի փոխզիջում գտնելու դիմակայությունը վերածվեց ողբերգության: Հոդվածագրի խոսքերով` այդ ժամանակվա սահմանադրական ճգնաժամը ճակատագրական ազդեցություն ունեցավ Ռուսաստանի ժողովրդավարության ապագայի վրա:
Բանն այն է, որ 1993թ. նորանկախ Ռուսաստանը չուներ իր հիմնական օրենքը: Գերագույն խորհուրդը, որն ուներ անհամաչափ մեծ իշխանություն և չէր սահմանափակվում գրեթե ոչ մի բանով, վճռականորեն դեմ էր դուրս եկել նախագահ Ելցինի կողմից իրականացվող «շոկային թերապիային» և տնտեսական այլ բարեխոխումներին: Ժամանակի ընթացքում խորհրդարանի և նախագահի հակամարտությունն ուժեղացավ:
1993թ. սեպտեմբերի 21-ին նախագահ Ելցինը ստորագրեց խորհրդարանը ցրելու №1400 հրամանագիրը: Պաշտոնապես նախագահը նման բան անելու իրավունք չուներ: Գերագույն խորհուրդն իր հերթին իշխանությունից հեռացրեց Բորիս Ելցինին և նոր նախագահ հռչակեց Ալեքսանդր Ռուցկոյին:
1993թ. հոկտեմբերի 4-ին խորհրդարանը գրոհով գրավեցին, Ելցինը հաղթեց, սակայն մեծ գին վճարեց հաղթանակի համար: Նույն թվականի դեկտեմբերին հանրաքվեի միջոցով հաստատվեց ռուսական նոր սահմանադրությունը, որը պետության ղեկավարին օժտեց չափից ավելի մեծ իշխանությամբ:
Ինչպես նշում է պարբերականը, այդ ժամանակից սկսած ռուսական քաղաքականության վրա գնալով ավելի մեծ ազդեցություն են ունենում, այսպես կոչված, «ուժայինները», բանակի և հատուկ ծառայությունների նախկին աշխատակիցները: Ճակատագրական հետևանք ունեցավ նախագահ Պուտինի իշխանության գալը: Նա էլ ավելի ուժեղացրեց սահմանադրությամբ տրված իշխանությունը` ընդհուպ մինչև ավտորիտարիզմ:
