«Օտար մարդկանց մեջ երբեմն ավելի մեծ հարազատություն ու խիղճ ես գնտնում, քան քո հարազատների ու բարեկամների մեջ». դաժան մանկության, դառն ու տառապալից կյանքի բովով անցած երիտասարդ հայ կինը իրեն բաժին հասած ճակատագրական ճանապարհն անցնելուց հետո եկել է այս եզրահանգման:
Միայնակ մեծացնում է իր մանկանը՝ ամեն կերպ ջանալով այնպես անել, որ իր երեխան երբեք կյանքում չտեսնի այն, ինչ ինքը տեսավ: Իսկ ինքը… հիշում է, թե ինչպես էր հայրն անընդհատ հարբած տուն գալիս ու ծեծում մորը, հիշում է հոր բազմաթիվ սիրուհիներին, դաժանաբար իրեն ծեծող հորն ու մորը… «Հորս հանդեպ ունեցած զայրույթը մայրս ինձ վրա էր թափում, ծեծում էր, մերկացնում, կանգնեցնում պատշգամբում՝ որպես պատիժ…»: Տարիներ հետո դրան հաջորդում են ամուսնու կողմից հալածանքները:
Տիգրանուհի Հովհաննիսյանը նաև մանրամասնում է, թե ինչպես, ինչ պայմաններում է ապրում այսօր, ովքեր և ինչպես են սատարում իրեն:
Մանրամասները տեսանյութում:
