Երկու երկրների՝ Սաուդյան Արաբիայի և Իրանի միջև առկա ճգնաժամի առիթ դարձավ հունվարի 2-ին Էր-Ռիադում շիա քարոզիչ Նիմր ան-Նիմրի մահապատիժը: Դրան հաջորդեցին բողոքի ակցիան Թեհրանում և Սաուդյան Արաբիայի կողմից Իրանի հետ հարաբերությունների խզումը: Սակայն այս իրադարձությունը միայն վաղուց կուտակված «չոր փայտի» վրա ընկած կայծ էր. Սաուդյան Արաբիան և Իրանը վաղուց միջնորդավորված պատերազմի մեջ են՝ Մերձավոր Արևելքում գերակա դիրք գրավելու նպատակով: Դա չի կարելի համարել սուննիների և շիաների հակամարտություն, թեպետ երկու կողմերն էլ գաղափարական այդ գործիքը կիրառում են մարդկանց հավաքագրելու համար, դա պատերազմ է իշխանության համար՝ շատ նման ԱՄՆ-ի և ԽՍՀՄ-ի միջև երկարատև «Սառը պատերազմին»:
Տարածաշրջանում այս երկու ուժերի հավասարակշռությունը սկսեց խախտվել այն բանից հետո, երբ ԱՄՆ-ի աջակցությամբ Իրաքում իշխանության եկան շիաները, այնուհետև դրան հաջորդեցին իրադարձությունները Յեմենում, Բահրեյնում և Սիրիայում: Այժմ այս երկու երկրների խնդիրը ազդեցության առավել շատ ոլորտներ ձեռք բերելն է:
Վերլուծաբանների կարծիքով՝ երկու երկրների միջև անմիջական պատերազմի վտանգը անիրական է: ԱՄՆ-ն հովանավորում է Սաուդյան Արաբիային, որի բնակչությունը 17-20 մլն է: Սաուդյան Արաբիան ունի անփորձ բանակ և երբեք չի համարձակվի առաջինը պատերազմ սկսել: Իրանը ունի 78 մլն բնակչություն և բավականին փորձառու բանակ, սակայն զորքի մի մասն այժմ զբաղված է Սիրիայի խնդրով: Իրանի կողմից նույնպես ռազմատենչ հայտարարություններ չեն արվում:
Մերձավոր Արևելքում երկրներ կան, որոնք պիտի կիսվեն Սաուդյան Արաբիայի և Իրանի միջև: Օմանը աշխատում է ազնիվ միջնորդ լինել: Իրաքը հրաժարվեց խզել կապերը Սաուդյան Արաբիայի հետ: Դուբայը լավ հարաբերություններ ունի երկու երկրների հետ, Լիբանանը նույնպես աշխատում է չեզոքություն պահպանել:
Օմանը և Իրաքը հայտարարել են երկու երկրներին հաշտեցնելու իրենց պատրաստակամության մասին: Գլխավոր խնդիրը այս երկու երկրների չափից դուրս նկրտումներն են. ո՛չ Իրանը, ո՛չ Սաուդյան Արաբիան այժմ պատրաստ չեն գործելու որպես տարածաշրջանային գերտերություններ, որոնք ունեն բացառիկ ազդեցության գոտիներ: Սաուդյան Արաբիայի բնակչության թվաքանակը չափազանց քիչ է դրա համար, իսկ Իրանը չափազանց աղքատ է:
Յեմենում և Սիրիայում պատերազմները արագ կավարտվեն, եթե գտնվի պատերազմող կողմերի միջև իշխանության բաժանման բանաձևը այնպես, որ ո՛չ Թեհրանը, ո՛չ Էր-Ռիադը մեկուսացված չլինեն խաղաղ կարգավորման գործընթացից:
