Ռուսաստանի Դաշնությունում աննախադեպ բան է տեղի ունեցել: ՌԴ նախագահ Պուտինը ՖՍԲ-ին կամ այլ կերպ ասած` ժամանակակից ԿԳԲ-ին հանձնարարել է պաշտպանել եվրասիական ինտեգրացիան և այս գործի համար համագործակցել այլ երկրների կոլեգաների հետ: Այլ երկրներ ասելով` Պուտինը նկատի ունի այն երկրները, որոնք, այսպես ասած, ներառվում են եվրասիական ինտեգրացիայի տիրույթ: Բնականաբար խոսքը նաև Հայաստանի մասին է, թեև անուններ որպես այդպիսին հնչել են միայն Բելառուսի և Ղազախստանի մասով:
Սա, ըստ էության, աննախադեպ, սենսացիոն մի երևույթ է, որով Ռուսաստանը, փաստորեն, ազգային անվտանգության կամ պետական անվտանգության սպառնալիքների շարքին է դասում բոլոր նրանց, ովքեր հանդիսանում են եվրասիական ինտեգրացիայի գաղափարախոսության ընդդիմախոսներ: Ընդ որում, աղաղակողն այստեղ այն է, որ Պուտինը չի սահմանափակվում միայն Ռուսաստանի տարածքով, Ռուսաստանի քաղաքացիներով: Նա ՖՍԲ-ԿԳԲ-ին հրահանգում է գործողություններ իրականացնել նաև հետխորհրդային այն երկրների տարածքներում, որոնց Ռուսաստանը տեսնում է որպես ինտեգրացիայի սուբյեկտներ կամ ավելի ճիշտ կլինի ասել` օբյեկտներ, բայց որոնցում կան մարդիկ կամ հասարակական շերտեր, որոնք դեմ են ինտեգրացիային, քանի որ դրանում տեսնում են սպառնալիք իրենց ազգային կամ պետական անվտանգությանը:
Այլ կերպ ասած` Պուտինը իր ԿԳԲ-ին հրապարակավ հրահանգում է միջամտել այլ երկրների ներքին գործերին և նրանց պարտադրել որոշակի մոտեցումներ: Սա գրեթե հավասարազոր է ուժային օպերացիայի հրամանի, որովհետև խոսքը վերաբերում է ուժային կառույցին տրված ցուցումին կամ հրամանին: Իսկ սա էլ իր հերթին նշանակում է, որ Ռուսաստանն այլևս ձեռնամուխ է լինում ուժով ինտեգրացիային: Պուտինը նույնիսկ խոսել է ուժի մասին` ասելով, որ «թեթև ուժի» կիրառումն էլ հնարավոր է ընդդեմ ինտեգրացիային խոչընդոտող արգելքների:
Թե ինչ է նշանակում, երբ մի բանի պաշտպանությունը ստանձնում է ԿԳԲ-ն` երևի թե շատերը կպատկերացնեն: Այդ կառույցի մեթոդների և մոտեցումների մասին շատերն են լսել: Եվ հետևաբար` սա նշանակում է, որ եթե Հայաստանը ներառվում է պուտինյան պաշտպանական դիրքերում, ապա մեր երկրում պետք է սպասել իսկապես անկանխատեսելի զարգացումների: Եվ սա էլ նշանակում է, որ անկախ եվրասիական ինտեգրացիայի վերաբերյալ կարծիքներից, որ կարող են լինել հայաստանյան այս կամ այն շրջանակներում, ակնհայտ է մի բան՝ Պուտինի ելույթում ակնհայտորեն շոշափվում են Հայաստանի ինքնիշխանության հանդեպ հենց այս պահին,- անգամ դեռ եվրասիական միությունը չկազմավորված,- ոտնձգության տարրեր, հավակնություններ: Եվ չնայած Հայաստան անունը տրված չէ, այնուհանդերձ ակնհայտ է, որ Հայաստանը կարող է լինել Պուտինի նշած երկրների ցանկում, և ուրեմն Հայաստանը բոլոր մակարդակներում՝ պաշտոնական, քաղաքական, հասարակական, պետք է արձագանքի տեղի ունեցածին՝ կանխարգելիչ նպատակներով:
Հայաստանը իր, բացառապես իր ուժերով պետք է որոշի, թե ինչն է իր համար նպաստավոր, թե որ կարծիքը կամ գաղափարը պետք է պաշտպանել, ինչպես, ումից: Այս հարցերի որոշումը բացառապես Հայաստանի Հանրապետության և նրա քաղաքացիների իրավասության շրջանակում է, ինչի մասին պետք է հայտարարվի հստակ, կոնկրետ, արժանապատվորեն: Իսկ Ռուսաստանում որևէ բան պաշտպանելը՝ ձևի և բովանդակության առումով, իհարկե այդ երկրի իշխանությունների գործն է, որին միջամտելու իրավունք և անհրաժեշտություն Հայաստանը չունի:
