Նախօրեին «Հայկական ժամանակ»-ը ներկայացրել էր այն հինգ տարբերակները, որոնցով կարող է առաջնորդվել ԲՀԿ նախագահ Գագիկ Ծառուկյանն առաջիկա նախագահական ընտրություններում: Թե ինչ է սպասվում նրան և նրա ղեկավարած ուժին այդ տարբերակներից յուրաքանչյուրն ընտրելու դեմքում, գնահատել էր քաղաքական և ընտրական տեխնոլոգիաների փորձագետ Արմեն Բադալյանը: Երեկ փորձագետը գնահատել է նաև այն հինգ տարբերակները, որոնք, քաղաքական գործոնների ներկայիս դասավորության պայմաններում, կարող է ընտրել ՀԱԿ առաջնորդ Լևոն Տեր-Պետրոսյանը:
Տարբերակ առաջին` Տեր-Պետրոսյանն անձամբ կառաջադրվի նախագահի թեկնածու: «Տեր-Պետրոսյանը կառաջադրվի, թե չի առաջադրվի, բնականաբար, որոշելու է ինքը` իր թիմի հետ խորհրդակցելով: Իհարկե, կան որոշակի խնդիրներ, որոնք, ամենայն հավանականությամբ, նա հաշվի կառնի: Մասնավորապես, խնդիրներից մեկն այն է, որ եթե ինքն առաջադրվում է, ապա առնվազն նպատակը պետք է լինի նախագահ դառնալը, ոչ թե մասնակցելը կամ ինչ-որ երկրորդ պատվավոր տեղ զբաղեցնելը: Իսկ հաղթանակի հասնելու համար պետք է հաշվես որոշակի պայմաններ, նախ` հասարակության պոտենցիալը և ընտրական գործընթացին արտաքին քաղաքական կենտրոնների միջամտությունը: Հիմա կարող ենք ասել, որ այսօրվա հասարակությունը, բնականաբար, 2008 թվականի նախագահական ընտրությունների նախօրեին եղած հասարակությունը չէ` մի քանի պատճառներով: Հասարակության թուլությունը ցույց է տալիս արտագաղթը, պոտենցիալի թուլացումը, տնտեսական վատ վիճակը, հասարակության աղքատացումը, քաղաքական ինտելեկտի ընդհանուր անկումը: Բնականաբար, այդ բոլորը և ոչ միայն` պետք է հաշվի առնվի առաջադրվելու դեպքում: Այսպիսով, եթե քեզ համար շահավետ գործոններ չկան, իսկ դու մտնում ես գործընթացի մեջ, նշանակում է` դու գնում ես պարտության: Իսկ արժե՞ արդյոք գնալ պարտության, սա է հարցը»:
Տարբերակ երկրորդ` Տեր-Պետրոսյանը չի առաջադրվում, այլ առաջադրում է Կոնգրեսից որևէ մեկին: «Բնականաբար, տվյալ դեպքում նույնպես, իհարկե, քննարկելու հարց կա, բայց պետք է նշենք, որ այլ թեկնածուի առաջադրելու դեպքում ՀԱԿ-ի թեկնածուի նախագահ դառնալու հնարավորություններն էապես թուլանում են, և շատ հնարավոր է, որ տվյալ դեպքում ՀԱԿ-ի թեկնածուն վերածվի ընդամենը գործող նախագահի ընտրարշավի իր ձայնն ապահովող տարրերից մեկը: Սա պետք է հաշվի առնել»:
Տարբերակ երրորդ` սատարում է այլ թեկնածուի, մասնավորապես ԲՀԿ-ի թեկնածուին: «Սա, իհարկե, նույնպես քննարկվող հարց է, հնարավոր է այդ տարբերակը լինի, բայց այստեղ էլ կան որոշակի հարցեր: Մասնավորապես, դու պետք է վստահ լինես, որ ԲՀԿ-ի թեկնածուն իրոք նպատակադրվել է և քայլեր է կատարում իշխանափոխության համար, և ԲՀԿ-ն ցանկանում է տեսնել իր թեկնածուին նախագահ: Դա պետք է դու տեսնես, որովհետև, իհարկե, զուտ քաղաքական վերլուծության տեսակետից ելնելով, քաղաքական դաշտում քննարկվող տարբերակներից մեկն այն է, որ տվյալ դեպքում ԲՀԿ-ի թեկնածուն կարող է առաջադրվել ոչ թե հաղթելու, այլև այլ խնդիրներ լուծելու համար: Երբ տեսնում ես, որ ԲՀԿ-ի թեկնածուն ոչ թե հաղթանակ է տեսնում, այլ ինչ-ինչ խնդիրներ է լուծում, և դու սատարում ես, տվյալ դեպքում դու դառնում ես ԲՀԿ-ի խաղալիքը, դրա համար պետք է ուշադիր լինել: Իհարկե, ԲՀԿ-ի ներկայացուցիչները նշում են, թե իրենք ոչ մի դեպքում չեն սատարելու գործող նախագահին, ձգտելու են հաղթանակի, բայց, ամեն դեպքում դու պետք է ուշադրություն դարձնես քո քաղաքական փորձին և քո հոտառությանը` նրանք իրականո՞ւմ այդպես են ցանկանում, թե՞ ավելի բարձր մակարդակում այլ հարցեր են լուծվում: Դա պետք է հաշվի առնես, հակառակ դեպքում` դու կդառնաս խաղալիք ԲՀԿ-ի ձեռքում և ոչ միայն ԲՀԿ-ի»:
Տարբերակ չորրորդ` ոչ մեկին չի սատարում և չեզոք դիրք է գրավում: «Այս տարբերակի դեպքում, բնականաբար, ՀԱԿ-ին արդեն մնում է պատրաստվել հաջորդ խորհրդարանական ընտրություններին, որ տեղի կունենան 2017 թվականին: Բայց այդ ընթացքը նա պետք է օգտագործի ՀԱԿ-ում կազմակերպակառուցվածքային փոփոխություններ անելու համար և ավելի հստակեցնի որոշ հարցեր, մասնավորապես օրիենտացիոն հարցեր, ի վերջո` ՀԱԿ-ը որտեղ է պատկերացնում Հայաստանին` ԵվրԱզէսի տարածաշրջանում, Եվրոպայի տարածաշրջանում: Ինչպես նաև դրանից կախված որոշակի աշխատաոճային փոփոխություն պետք է անի և փոփոխություն մտցնի ՀԱԿ-ի կառուցվածքում, որովհետև հասկանալի է` ՀԱԿ-ն այլևս բազմակուսակցական մարմին չէ, այլ փաստացի` մեկ կուսակցություն է: Դա այլևս շարժում չէ: Պետք է հաշվի առնել այդ խնդիրները»:
Տարբերակ հինգերորդ` հայտարարում է քաղաքականությունից հեռանալու մասին: «Դա էլ է տարբերակ. ՀԱԿ առաջնորդը կարող է հեռանալ քաղաքականությունից, բայց պետք է իմանանք, որ քաղաքական կյանքը 2013 թվականի նախագահական ընտրություններով չի ավարտվում, և եթե ՀԱԿ առաջնորդը հայտարարում է քաղաքական ակտիվ գործունեությունից դուրս գալու մասին, ապա ՀԱԿ-ը պետք է էլի կատարի որոշակի աշխատանքներ, նա պետք է կատարի այն նույն աշխատանքները, ինչ նշեցի նախորդ կետում, այսինքն` իր օրիենտացիայի հարցը պետք է հստակեցնի, կազմակերպակառուցվածքային փոփոխություններ իրականացնի, որովհետև եթե նա դա չարեց, ապա 2013 թվականի նախագահական ընտրություններից հետո` առանց հայտարարելու քաղաքականությունից դուրս կգա ոչ միայն ՀԱԿ առաջնորդը, այլև հենց բուն ՀԱԿ-ը»:
