Պաշտոնական Երևանն ակնհայտ ոգևորությամբ է ընդունել ԱՄՆ նախագահի ընտրությանը Բարաք Օբամայի հաղթանակը: Հազիվ թե այդ ոգևորությունը պայմանավորված լինի Օբամայի գաղափարախոսության հանդեպ մեծ համակրանքով: Երևանի ոգևորության պատճառը թերևս այն է, որ ռուս-ամերիկյան հարաբերությունը կմնա, այսպես ասած, «չափավոր» մրցակցության պայմաններում, ինչը Ռոմնիի հաղթանակի դեպքում կարող էր փոխարինվել բավական կոշտ դիմակայությամբ:
Ռուս-ամերիկյան հարաբերության «չափավորությունը» պաշտոնական Երևանի համար մանևրի լավ հնարավորություն է: Այդ պայմաններում ավելի հեշտ է լինում լավ հարաբերություն պահպանել թե ԱՄՆ-ի, թե Ռուսաստանի հետ: Ռազմավարական իմաստով դա, իհարկե, ավելորդ, անմիտ մարտավարություն է, որովհետև այդ մանևրը պետք է ծառայի մի նպատակի` Հայաստանի հնարավորինս արագ արդիականացման: Հավերժ մանևրելու մարտավարությունը վտանգավոր է, շատ վտանգավոր: ԱՄՆ-ի ու Ռուսաստանի «չափավոր» հարաբերությունը չի կարող ձգվել հավերժ: Ոչ այն պատճառով, որ հանրապետականները ԱՄՆ-ում մի օր, այդուհանդերձ, կգան իշխանության:
Բանն այն է, որ չափավորությամբ հանդերձ` ռուս-ամերիկյան հարաբերությունն անխուսափելիորեն պետք է հանգի մրցակցության որևէ ելքի: Եվ, ամենայն հավանականությամբ, այդ ելքը լինելու է ԱՄՆ-ի օգտին, քանի որ Ռուսաստանը չունի ԱՄՆ-ի հետ մրցակցելու անգամ «չափավորության» ռեժիմի համար անհրաժեշտ ռեսուրս:
Հայաստանը պահը պետք է օգտագործի ոչ թե մանևրելու, այլ արդիականանալու, այսինքն` մանևրը դեպի արդիականացում, հետևաբար` դեպի ռուսական գերազդեցության հետևողական ու նպատակային չեզոքացում իրականացնելու համար: Ռուս-ամերիկյան հարաբերության «չափավորությունը» պետք է ընդունել ոչ թե որպես երկնային «մանանա», այլ ընդամենը որպես հնարավորություն, մեծ հնարավորություն, որը պետք է օգտագործել մեծ արագությամբ:
Կարո՞ղ է արդյոք պաշտոնական Երևանն անել դա: Դատելով ներքաղաքական և ներիշխանական իրավիճակից, որ կա Հայաստանում, դատելով ներքաղաքական ստատուս-քվոյից` Երևանը ոչ միայն ընդունակ չէ օգտագործելու այդ պահը, այլև նույնիսկ այդ պահն օգտագործում է լիովին հակառակ նպատակի համար` պետության հաշվին ընդամենը իշխանության ու քաղաքական բևեռների նեղ անձնական կամ կուսակցական հարաբերությունները պարզաբանելու համար:
Ներկայիս պահը Հայաստանի համար պատմական է իր պատեհությամբ, ու դա հանդիսանում է երկրի ներկայիս ողբերգական իրավիճակի մեղմացուցիչ հանգամանքը: Այսինքն` իրավիճակը ահավոր է բոլոր առումներով, սակայն պահը պատեհ է պատմականորեն և ընձեռում է մեծ հնարավորություններ:
Այս որոշակի պարադոսքի պայմաններում է ներկայումս գտնվում Հայաստանը, բայց դրա մասին մտածելու փոխարեն` Հայաստանի, այսպես ասած, քաղաքական սուբյեկտները մտածում են ընդամենը իշխանության մասին, իշխանությունը պահելու կամ վերցնելու մասին` զբաղված լինելով ինտրիգներով և մանիպուլյացիաներով, հրապարակ նետելով մանիպուլյացիոն գաղափարներ, որոնք պատմական կտրվածքի առումով միանգամայն ժամանակավրեպ են և ընդամենը երկրի բուն խնդիրներից ուշադրություն շեղող:
