Ադրբեջանում ԱՄՆ դեսպան Ռիչարդ Մորնինգսթարն անցյալ շաբաթավերջին հայտարարել է, որ Մինսկի խմբի ամերիկացի համանախագահ Ուորլիքի հայտարարություններում հստակ և դիպուկ մատնանշված է Ղարաբաղյան հարցում ամերիկյան քաղաքականությունը: Մորնինգսթարը շեշտել է, որ Լեռնային Ղարաբաղի շուրջ 7 տարածքները պետք է վերադարձվեն Ադրբեջանի վերահսկողության տակ:
Ակնհայտ է, որ սկսվել է պայքար Ադրբեջանի համար, որ վարում են Միացյալ Նահանգները, Ֆրանսիան, Ռուսաստանը: Այդ պայքարի տոնը հաղորդել է Ռուսաստանը: Ռուսաստանը՝ Հայաստանի հանդեպ իր գործողություններով, ինչպես նաև Ղրիմում ու արևելյան Ուկրաինայում իր նվաճողական քաղաքականությամբ սրել է կովկասյան խնդիրը, իսկ այդ խնդրի սրման, նաև զուգահեռաբար Հայաստանին և Կովկասում, և ընդհանրապես աշխարհում սուբյեկտությունից զրկելու պարագայում ավտոմատ կերպով սրվում է Ադրբեջանի դերակատարության խնդիրը:
Ռուսաստանը արդեն երկար ժամանակ է, որ փորձում է սիրաշահել Ադրբեջանին՝ լինելով Բաքվի ռազմա-տեխնիկական հիմնական մատակարարը և գործընկերը: Ադրբեջանի ձեռք բերած սպառազինությունների մոտ 80 տոկոսը մատակարարում է Ռուսաստանը: Երբ Հայաստանը վարում էր եվրաինտագրացիայի կուրս, Արևմուտքը փորձում էր Ռուսաստանի գործողությունները հակակշռել Հայաստանի հետ հարաբերությունների խորացումով: Սակայն Երևանը կտրուկ և անամոթ կերպով հրաժարվեց Արևմուտքի հետ հարաբերությունները սերտացնելու լուրջ քաղաքական հեռանկարներից, ինչով էլ Արևմուտքին հուշեց, որ հավասարակշռության հույսերը իր հետ կապելը, մեղմ ասած, անհեռանկար է, և ուրեմն կա՛մ պետք է գտնել հավասարակշռությունն ապահովելու այլ տարբերակներ, կամ էլ պետք է մրցակցել Ռուսաստանի հետ և նրանից ավելի ուժգին գրավել Ադրբեջանի «սերը»:
Եվ ակնհայտ է, որ այսօր տեղի է ունենում հենց այս մրցակցությունը, և Արևմուտքն ու Ռուսաստանը,- իսկ Արևմուտք ասվածում էլ պետք է տարբերել ԱՄՆ-ին և Ֆրանսիային,- լուրջ մրցակցության մեջ են, թե ով ավելի համոզիչ հեռանկարներ կառաջարկի Ադրբեջանին: Այս մրցակցությունն ակնհայտորեն ստանում է ավելի ու ավելի ահագնացող բնույթ: Ազատագրված տարածքների վերադարձի մասին խոսակցությունները, երևի, տարածքների ազատագրումից ի վեր այդքան ինտենսիվ չեն եղել և այդքանչեն հնչել, այդքան հաճախ և այդքան կոնկրետ, ինչքան վերջին մի քանի օրերի ընթացքում: Առաջիկայում տեսանելի չէ նաև զարգացումների նոր վեկտորի առկայություն: Ընդ որում՝ ակնհայտ է նաև, որ Ադրբեջանի որևէ որոշում նշանակելու է պատերազմ, որովհետև ում էլ համաձայնի «ձեռքը տալ» Ադրբեջանը, «հարսանիքը» կարող է լինել միայն պատերազմով: Այսինքն՝ մի նոր «հարսանիք լեռներում», որից առաջինը Հայաստանի ու Ղարաբաղի համար հաղթական էր, իսկ ահա երկրորդի հաղթականության հեռանկարը, մեղմ ասած, մշուշոտ է: Պատահական չէ, որ միջնորդները ավելի ու ավելի հաճախ են սկսել խոսել պատերազմի վտանգի մասին: Իսկ այսպես ասած հիմնավորումը նրանք արդեն իսկ ապահովել են՝ Մինսկի խմբի համատեղ հայտարարությամբ:
Այսինքն՝ պատերազմը կարդարացվի նրանով, որ իրենց առաջարկները կողմերը մերժել են և չեն եկել համաձայնության: Եվ այստեղ մնում է հուսալ, որ Ադրբեջանը դեռ երկար չեմուչում կանի իր համար մրցակցության սկսած տերություններին, Ադրբեջանը դեռ երկար չի կողմնորոշվի, և բանը «նշանադրությունից» այն կողմ չի անցնի: Թեև դա ոչ մի նշանակություն էլ չի ունենա ժամանակի մեջ, եթե Հայաստանն էլ ռուսական կայսրության գաղութից այն կողմ չի անցնելու:
