Վերջին շրջանում տարբեր մակարդակներում վարչապետն ու գյուղնախարարը խոսում են գյուղատնտեսության զարգացման ծրագրերի մասին։ Սակայն սա չի ուրախացնում գյուղացուն, քանի որ «գյուղատնտեսության ոլորտի համար որոշումներ են կայացնում ասֆալտի վրա մեծացած պաշտոնյաները»։
Վարչապետը կամ գյուղնախարարը հաշվարկ կատարե՞լ են, թե գյուղմթերքի ինքնարժեքի մեջ որ բաղադրիչի ծավալն է գերակշռողը: Նման հաշվարկներ հավանաբար կատարվել և կատարվում են, սակայն հրապարակման ենթակա չեն, այլապես հասարակությունը կհասկանա, որ գյուղատնտեսության քայքայման հիմնական մեղավորը ՀՀ իշխանությունն է:
Մասնավորապես, գարու ինքնարժեքի մեջ ամենամեծ բաժինը հասնում է ոռոգման ջրին` 30-32 տոկոս, պարարտանյութը` 19-21 տոկոս, տեխնիկան` 17-19 տոկոս, բանկի տոկոսները` 14-16 տոկոս, իսկ սերմնացուինը` ամենաշատը 11 տոկոս:
Տրամաբանական հարցը, թե ինչո՞ւ է ոռոգման ջրի տեսակարար կշիռը այդքան մեծ գյուղմթերքի ինքնարժեքում, կզարմացնի շատերին։
Այսօր, ըստ պաշտոնական տվյալների, հանրապետության գյուղատնտեսության համար պիտանի հողատարածքների մոտ 40 տոկոսը վերածվել է անապատի. իրականում այս թիվը ավելի մեծ է և սերմացուով կամ տեխզննումից ազատելով` անապատի ծավալների աճի միտումը անհնար է կանգնեցնել:
Մի հետաքրքիր նկատառում նույնպես պաշտոնապես ճանաչվում է, որ գյուղատնտեսական հողատարածքների մոտ 40 տոկոսը չի մշակվում, սակայն նույն վիճակագրությունը գյուղացիական տնտեսությունների 40 տոկոսի դեֆակտո գործազրկության փաստը չի ուզում տեսնել:
Արմավիրի գյուղերի դատարկման հիմնական պատճառը ոռոգման ջրի սակագինն է, որը տարեցտարի ավելանում է, և ոռոգման ջրի ներկա սակագնով գյուղատնտեսության զարգացմանը խթանող յուրաքանչյուր պետական ծրագիր դատապարտված է ձախողման:
Արդյունքում հողերը մնում են անմշակ, իսկ շատ դեպքերում կրում «վաճառվում է» պիտակը:
