Հայաստանում ՆԱՏՕ-ի գլխավոր քարտուղարին դիմավորեցին բողոքի ակցիայով, որի մասնակիցները պահանջում էին, որ ՆԱՏՕ-ն գնահատական տա վերջին օրերին ծավալվող սաֆարովյան իրադարձություններին:
Բողոքի այս ակցիան ընդհանուր առմամբ կարելի է համարել Հայաստանում ծավալված և ակնհայտորեն պետական հովանավորություն վայելող այն անլուրջ հասարակական-քաղաքական ալիքի մի մասը, որին ականատես ենք լինում վերջին օրերին: Տպավորությունը ուղղակի այնպիսին է, որ Հայաստանն այս օրերին իրեն պարզապես պատեպատ է խփում` լուրջ քաղաքականությամբ զբաղվելու փոխարեն:
Խնդիրն այն չէ, որ չի կարելի բողոքել ՆԱՏՕ-ի դեմ կամ չի կարելի պահանջներ ներկայացնել ՆԱՏՕ-ին` չնայած այս առումով շատ հետաքրքիր է, որ, օրինակ, երբ պահանջներ ներկայացնելու առիթներ են լինում Ռուսաստանի կամ ՀԱՊԿ-ի պարագայում, որոնք Հայաստանի անվտանգության թիվ մեկ երաշխավորներն են, այսպես ասած` Հայաստանի նույն «ազգային-հայրենասիրական» շրջանակները պապանձվում են և կարկամում` ոչինչ չասելով: Օրինակ` հենց նույն սաֆարովյան այս դեպքում ո՞վ է լսել որևէ լուրջ գնահատական կամ հստակ դիրքորոշում Հավաքական անվտանգության կազմակերության կողմից, որի անդամ է Հայաստանը, և որը իբր Հայաստանի անվտանգության թիվ մեկ երաշխավորն է: Ինչո՞ւ որևէ մեկը չի պահանջում ՀԱՊԿ-ց շատ ավելի հստակ գնահատականներ տալ կատարվածի վերաբերյալ, հատկապես, որ այստեղ ակնհայտորեն սպառնալիքներ են Հայաստանի ազգային անվտանգության ուղղությամբ:
Բայց խնդիրը այստեղ, իհարկե, բողոքները չեն, այլ կոնցեպտուալ մոտեցումները, որոնցով պետք է որ աչքի ընկնի Հայաստանի իշխանությունը, նաև Հայաստանի հասարակական-քաղաքական դաշտը: Ակնհայտ է, որ եթե այս ամենի դրդապատճառները աշխարհաքաղաքական և քաղաքական չեն, միևնույն է՝ հետևանքները անխուսափելիորեն լինելու են այդպիսին: Հետևաբար Հայաստանը պետք է արձագանքի համարժեք կերպով, իսկ դա նշանակում է հարցերի համալիր դիտարկում թե արտաքին քաղաքական, թե ներքին քաղաքական ու սոցիալ- տնտեսական հարթություններում:
Սրա փոխարեն մենք ականատես ենք լինում ընդամենը աղմուկ-աղաղակի, ընդ որում` ապարդյուն, առայժմ առանց որևէ նշանակալի արդյունքի: Եվ այդ արդյունքը չի լինելու նաև առաջիկայում, քանի դեռ Հայաստանում չեն եղել համալիր քննարկումներ և Հայաստանի պոտենցիալի վերանայում, գույքագրում: Մինչև չփոխվի Հայաստանի որակը, չի փոխվի Հայաստանի գործողությունների արդյունավետությունն ինքնին: Այստեղ պատճառահետևանքային կապն ակնհայտ է, որովհետև աշխարհում Հայաստանի ապրիորի բարեկամներ կամ թշնամիներ չկան, կան նպաստավոր և աննպաստ իրավիճակներ, որտեղ գործողությունների արդյունավետությունը պայմանավորված է երկրի որակներով:
Ներկայումս ստեղծված իրավիճակում ուժեղ են թե Հայաստանի համար շահեկան գործոնները, թե վտանգավոր, ռիսկային պահերը, մարտահրավերները: Հայաստանը կամ պետք է օգտագործի շահեկան ուժը, կամ փորձի որևէ կերպ հարմարվել մարտահրավերների ուղղությանը և լեզու գտնել դրանց աղբյուրների հետ: Այն, թե ովքեր են աղբյուրները և որոնք են շահեկան ուղղությունները, այլ` առանձին խոսակցության թեմա է, որին կանդրադառնանք հաջորդիվ:
Նախ` որպես սկզիբ կամ որպես հերթական անգամ պարզ ճշմարտության արձանագրում` պետք է ընդամենը ամրագրենք, որ շանսերը օգտագործելու համար Հայաստանը պետք է փոխի իր ներքին որակները, իր քաղաքականության գործիքները, հենքերը` սկսած կադրային բազայից, մինչև տեխնոլոգիական զինանոցը: Դա կարող է բերել արդեն միջազգային լուրջ հնչեղության, իսկ աղաղակները հակառակը՝ մարելու են շատ ավելի լուրջ միջազգային աղմուկի մեջ:
