1988-ի երկրաշարժին հաջորդած օրերին Գյումրու անօթևան ընտանիքներին տեղավորելու համար ժամանակավոր տնակներ տեղադրվեցին նաև քաղաքից բավականին հեռու` 8-10 կմ հեռավորության վրա գտնվող տարածքներում, հարևանությամբ գտնվող գյուղերին պատկանող դաշտերում և այլ կանաչ ու ծառապատ վայրերում: Տնակային այդ ավանները հետագայում համարակալվեցին և դրանցից շատերին անուններ կնքեցին գյումրեցիները, որոնք առավել հայտնի և օգտագործելի են մինչև օրս:
Գյումրիից Շիրակ օդանավակայան ձգվող ճանապարհին` նախկինում Ազատան գյուղին պատկանող դաշտում, 20-25 տնակից բաղկացած ավանը իր հեռու գտնվելու և քաղաքից կտրված լինելու պատճառով գյումրեցիները անվանեցին «Ռոբինզոնի կղզի»: Երկար տարիներ այդ ավանում էին ապրում մեր օրերում հազվադեպ հանդիպող բազմանդամ մի ընտանիք, որոնք այսօր արդեն ունեն 11 երեխա: Այնուհետև, երբ խոնավությունից տնակները շարքից դուրս են եկել նրանց ընտանիքը երկար փնտրտունքից հետո մի կերպ վարձով բնակարան է գտել և մինչ օրս ապրում է այնտեղ: Նրանք բնակարան ստանալու հույս չունեն, քանի որ չեն համարվում երկրաշարժի հետևանքով անօթևան ընտանիք:
Մենք` «Շիրակ կենտրոնի» աշխատակիցներս, և hetq.am-ի լրագրող Երանուհի Սողոյանը, անցած օրը` «Ոչ մի երեխա դպրոցից չպետք է դուրս մնա հագուստ և գրենական պիտույքներ չունենալու պատճառով» խորագիրը կրող բարեգործական ծրագրի շրջանակում այցելեցինք նաև այս` Գևորգյանների բազմանդամ ընտանիքին: Նրանց համերաշխ ընտանիքի կազմը այսպիսինն է` Հասմիկ, Մանուշակ, Լիաննա, Աննա, Նարինե, Իսրայել, Սամսոն, Մելինե, Էլինա, Անահիտ, Իրինա. 9 աղջիկ և 2 տղա: Մեծը 17 տարեկան է, իսկ փոքրը` 3:
