«Բարգավաճ Հայաստան» կուսակցությունն ակնհայտորեն քաղաքականացրեց օլիմպիական չեմպիոն, աշխարհի ու Եվրոպայի բազմակի չեմպիոն և ռեկորդակիր, աշխարհահռչակ ծանրորդ Յուրի Վարդանյանի գնահատականը, որ նա տվել էր Օլիմպիադայում առաջինը ձախողված հայաստանցի ծանրորդ Առաքել Միրզոյանի ելույթի հետ կապված:
Ինչպես հայտնի է, Յուրի Վարդանյանը բարձրացրել էր Գագիկ Ծառուկյանի ոչ պրոֆեսիոնալ որոշումների սխալականության հարցը: Յուրի Վարդանյանի այս մասնագիտական դիրքորոշմանը «Բարգավաճ Հայաստան»-ն արձագանքեց իր մամուլի խոսնակ Տիգրան Ուրիխանյանի ակնհայտորեն քաղաքականացված պատասխանով, թե` թող Յուրի Վարդանյանը չգնար Ամերիկա և մնար Հայաստանում ու օգներ ծանրամարտին: Ուրիխանյանը, բնականաբար, ակնարկում էր, որ Ծառուկյանն օգնել է ծանրամարտին, ծանրամարտիկներին, պահել է մարզաձևը: Միգուցե, փառք ու պատիվ իրեն: Բայց մի՞թե դա նշանակում է, որ Ծառուկյանը այսպիսով դառնում է անսխալական և նրան իրավունք է վերապահվում ամեն ինչ անել և լինել պատասխանատվությունից դուրս:
Լավ, ենթադրենք` Յուրի Վարդանյանը մեծ մեղք է գործել, մեծ սխալ է արել Ամերիկա գնալով և դավաճանել է հայկական ծանրամարտն ու Հայաստանը` ընդհանրապես: Բայց չէ՞ որ նա կոնկրետ մասնագիտական բան է ասում, հետևաբար նրան պետք է կոնկրետ մասնագիտորեն էլ պատասխանել: Սակայն ԲՀԿ-ի քաղաքականացված պատասխանը, եթե անգամ մի կողմ թողնենք տարրական հարգանքը լեգենդար մարզիկի հանդեպ, ըստ էության վկայում է, որ մարզական, մասնագիտական ոլորտում «Բարգավաճ Հայաստան»-ի նախագահ և ՀԱՕԿ-ի նախագահ Գագիկ Ծառուկյանը ասելիք չունի: Այսինքն` Յուրի Վարդանյանը չափազանց դիպուկ է տվել երևույթի գնահատականը, տվել է մասնագիտական այնպիսի հմտությամբ և ճշգրտությամբ, որ Գագիկ Ծառուկյանը, որպես ՀԱՕԿ-ի նախագահ, այլևս ասելիք չունի և ստիպված իր կուսակցական խոսնակի միջոցով պարզապես քաղաքականացնում է իրողությունը` փորձելով խնդիրը շեղել սպորտի, հետևաբար նաև` իր կոնկրետ պատասխանատվության ոլորտից:
Սա հայաստանյան իրավիճակի համար միանգամայն ծանոթ պատկեր է, երբ մարդը չունենալով իր դեմ բարձրացված հարցադրման կոնկրետ և առարկայական պատասխան կամ հակափաստարկ` ուղղակիորեն փորձում է շեղել թեման, հավելյալ բարոյախրատական տարրեր մտցնել խոսակցության մեջ` այսպիսով փորձելով կազմակերպել իր ինքնապաշտպանությունը: Մինչդեռ այսօր Հայաստանում դրված է կոնկրետ բնագավառը սրընթաց անկումից պաշտպանելու, մարզաշխարհի թե՛ մասնագիտական, թե՛ նույնիսկ բարոյահոգեբանական դեգրադացիան կանխելու խնդիր:
Այսօր Հայաստանում սպորտը ունի ընդամենը արտաքին ցուցանակներ, սակայն որպես համակարգ` այն պրակտիկորեն զրո է, և Լոնդոնի Օլիմպիական խաղերում մեր մասնակցության, այսպես ասած, առաջին կեսն արդեն իսկ ի ցույց դրեց այդ իրողությունը: Խնդիրը մեդալները չեն, դրանց քանակն ու գույնը չեն, այլ այն մթնոլորտը, այն էներգետիկան, որ գալիս է մեր մարզիկների մասնակցությունից: Եվ հենց դա է, որ ամենից շատ մտահոգել և հիասթափեցրել է հանդիսատեսին, ոչ թե մեդալների բացակայությունը: Այստեղ է, որ Գագիկ Ծառուկյանն ու նրա թիմը, չունենալով որևէ մասնագիտական ասելիք, փորձեցին անմիջականորեն շուռ տալ Յուրի Վարդանյանի մասնագիտական քննադատությունը և շեղել թեման, քանի դեռ այն շատ չի ծավալվել, և չեն եղել նորանոր մարզական, մասնագիտական փաստարկներ, որոնք կբացահայտեին հայկական մարզաշխարհի ներկայիս պերճանքն ու թշվառությունը:
