Ինֆորմացիայի ազատության կենտրոնի տնօրեն Շուշան Դոյդոյանը, անդրադառնալով երեկ իր կենտրոնի հրապարակած «սև ցուցակներին», «Առաջին լրատվական»-ի հետ զրույցում ասաց, որ զարգացած դեմոկրատական երկրներում որոշակի լիազորություններով օժտված մարդու իրավունքների հանձնակատարն է զբաղվում տեղեկատվության տրամադրման խնդիրներին առնչվող հարցերով՝ փորձելով լուծել քաղաքացի-պաշտոնյա վեճը։ Նա անձին, որի տեղեկատվություն ստանալու իրավունքը խախտվել է, խորհուրդ տվեց դիմել հասարակական կազմակերպություններին, Մարդու իրավունքների պաշտպանին։ Մարդու իրավունքների պաշտպանը, սակայն, մեզանում կարող է միայն խորհուրդ տալ։ «»,- ասաց Շ.Դոյդոյանը։
Տեղեկատվություն չտրամադրելու դեպքում վերջին քայլը հարցը դատական գործընթացի միջոցով լուծելն է, ինչը բավական ժամանակատար է (միջին ժամկետը՝ 1 տարի), բացի այդ, վերոնշյալ ժամանակահատվածում արդեն խոսք անգամ չի կարող լինել օպերատիվության մասին։ Նրա կարծիքով՝ այդ պարագայում ելքը հրապարակային-հանրային քննարկումներն են, քանի որ 1 տարի հետո այդ «տեղեկատվությունն այլևս ոչ ոքի պետք չի լինի»։
Տեղակատվության չտրամադրման պարագայում նա կարևորեց լրատվամիջոցների դերը, ինչի ապացույցը «Ոսկե բանալի» ու «Ժանգոտ բանալի» մրցանակաբաշխություններն են (դրանք շնորհվում են մամուլի հետ բաց ու փակ աշխատող կառույցներին)։
Անդրադառնալով տեղեկատվությունը թաքցնելու համար սահմանվող մինչև 50 հազար դրամ տուգանքներին, Շ.Դոյդոյանը նշեց, որ որոշ երկրներում դրանք բավական բարձր են, ինչը պաշտոնյաներին հաճախ սթափեցնում է։
