Թավշյա հեղափոխության գործընթացի տարեդարձի առնչությամբ արվող դիտարկումներն ու գնահատականները առավելապես տեղավորվեցին Սերժ Սարգսյանի հրաժարականի օրվա համատեքստում, այն դեպքում, երբ իրավիճակը պակաս ուշագրավ շրջադարձեր չունեցավ նաև դրան նախորդող ժամանակահատվածում: Ի վերջո, ապրիլի 25-ին հանրությունը գործնականում դարձավ իշխող համակարգի, այսպես ասած, յուրօրինակ լատենտ հակագրոհի ականատես, որի կենտրոնում հայտնվեց վարչապետ Կարեն Կարապետյանը: Մյուս կողմից, հատկապես ուշագրավ էր այն, որ հենց ապրիլի 25-ին հանրությանը միանալու կոչեր արեցին իշխող համակարգի, այսպես ասած, արտաիշխանական մասնիկները՝ ԲՀԿ-ն ու ՀՅԴ-ն, ինչը թերևս պայմանավորված էր նրանով, որ մինչև Սերժ Սարգսյանի հրաժարականը համակարգն այդուհանդերձ ուներ որոշակիորեն ընդհանուր ստրատեգիա և աչքի չէր ընկնում այսպես ասած՝ բաց ապակենտրոն և արդեն իրարամերժ գործողություններով, իսկ ահա Սարգսյանի հրաժարականից հետո երկու օր անց դրանք սկսվեցին, որովհետև համակարգը չեկավ այսպես ասած՝ միասնական ռազմավարության շուրջ կոնսենսուսի:
Այլ կերպ ասած, Սարգսյանի հրաժարականի հարցում կոնսենսուս կար, և համակարգը լուռ հետևում էր, թե ինչպես է հանրությունը հեռացնում Սերժ Սարգսյանին: Ապրիլի 25-ից արդեն, երբ մնացին առանց նրա, սկսվեց իրարամերժումը: Այդ առումով խիստ հատկանշական էր այս օրերին Գագիկ Ծառուկյանի հայտարարությունը, որ վարչապետ Կարեն Կարապետյանն ընկել էր իր հետևից՝ վարչապետության շրջանում, անվերջ ստուգում էր իր բիզնեսները: Անշուշտ, այս հանգամանքները ամենևին չեն տալիս եզրակացնելու հիմք, որ, եթե նախկին համակարգը կարողանար Սերժ Սարգսյանին հեռացնելու հարցից բացի, նաև հետագա գործողությունների և դիրքավորման հարցում գալ միասնական որոշման, ապա կկարողանար հակազդել հանրային, ժողովրդական հզոր շարժմանը: Իհարկե լինելու էր անկարող, սակայն ակնհայտ է, որ ապրիլի 24-ի դադարը օգտագործվել էր ներսում իրավիճակը քննարկելու համար, սակայն ապարդյուն: Եվ ներկայումս այդ անցուդարձին հետահայաց ուշադրությունը կարևոր է ապագայի զարգացումները հանրային շահի տեսանկյունից կառավարելու համար, որովհետև, վերջին հաշվով, առկա իրավիճակում՝ հեղափոխությունից մեկ տարի անց կա որոշակի դիսոնանս մի առաջին հայացքից պարզ թվացող հարցում:
Անկասկած է, որ համաժողովրդական, նույնիսկ համահայկական շարժումը մերժել է ոչ միայն Սերժ Սարգսյանին, այլ այն ամբողջ համակարգը, որ հաստատվել ու ձևավորվել էր Հայաստանում առնվազն քառորդ դար: Բայց ակնառու է, որ մերժման դրսևորման հարցում կա անհամաչափություն: Նախկին համակարգի մերժումը համաչափ չէ, և այդ տեսանկյունից, իհարկե, մենք ընթացիկ խնդիր, որպես այդպիսին, չունենք, սակայն խորքային զարգացման տեսանկյունից դա խնդիր է քաղաքական արդիականացման հրամայականի համար: Ներկայիս իրողություններում որոշակի դերակատարում ունեն, պահպանել են ուժեր, որոնք գործնականում նախկին համակարգի մարմնացում են: Ընդ որում, խնդիրը դերակատարումը չէ, այլ տրամաբանությունը, որով այդ ուժերը շարունակում են նոր իրավիճակում մարմնավորել և սպասարկել հին տրամաբանությունը: Դա, անշուշտ, չունի հեռանկար, սակայն ունի հեռանկարի դինամիկան գցելու ներուժ: Ըստ այդմ, կա մերժման անհամաչափությունը լուծելու խնդիր, որն արդեն այս՝ հետհեղափոխական փուլում պետք է լուծվի համակարգային օրենսդրական փոփոխություններով, որոնք պետք է տարանջատեն բիզնեսն ու քաղաքականությունը՝ Հայաստանի հավերժական խնդիրներից մեկը:
Լուսանկարը՝ Armeniasputnik-ի
