2005-ի նոյեմբերի 27-ի սահմանադրական փոփոխություններից հետո մայիսի 6-ին մենք ընտրելու ենք ոչ միայն խորհրդարան, այլ կառավարություն և վարչապետ: Այս մասին կարծես թե չգիտեն մեր ընտրողները, լռում են քաղաքական ուժերը, անտեսում են փորձագետները: Մինչդեռ հենց գործադիրն է իրականացնելու բոլոր այն խոստումները, որոնք այսօր շռայլում են քաղաքական ուժերը: Համաձայնվեք, ոչ մի խոստում արժեք չունի, երբ մեզ չեն ներկայացնում դրանք իրականացնողներին՝ վարչապետին, նախարարներին և մնացած պատասխանատու դերակատարներին: Նման վարքագիծը խոսում է մեր քաղաքական ուժերի անպատասխանատվության մասին և այն մասին, որ նրանք ռեալ պատկերացումներ չունեն, թե ինչպես են կյանքի կոչելու սեփական խոստումները:
Հիշո՞ւմ եք անցած խորհրդարանական ընտրություններին ՀՀԿ-ի հաղթանակից հետո վարչապետի և տնտեսական պատասխանատու պոստերին նշանակվեցին մարդիկ, ովքեր բացարձակ կապ չունեին թե նախընտրական պայքարի, թե խոստումների, թե տվյալ կուսակցության հետ: Այս վարքագիծը բնորոշ է ոչ միայն ՀՀԿ-ին, այլ քաղաքական դաշտի բոլոր խաղացողներին:
Մենք պետք է հասկանանք, որ լիդերները ոչ թե խարիզմայով, Մասիսին հառված ժպիտով կամ ժողովրդի դարդից բխած ելույթներով են երկիրը զարգացնելու, այլ արդյունավետ մենեջմենտի, որը ենթադրում է սեփական պատկերացումներ և համոզմունքներ ունեցող թիմ, այլ ոչ թե «ինչպես առաջնորդը կասի» անդեմ մարդկանց բազմություն:
Հարցրեք ցանկացած քաղաքական ուժի. հաղթանակի դեպքում ո՞վ է դառնալու վարչապետ, ովքե՞ր են ղեկավարելու տնտեսական բլոկը, ո՞վ է մշակույթը, կրթությունն ու գիտությունը զարգացնելու: Ձեզ կասեն, որ դրա ժամանակը չի: Սա նման է մի ավանդույթի, երբ մեր գյուղերում կանանց ամուսնացնում են` առանց փեսայի երեսը տեսնելու: Մենք այսօր նման ենք մի կնոջ, ում ասում են, որ ամուսնուն կտեսնի ամուսնական գիշերից հետո: Ոչինչ, որ նա կարող է մեր դուրը չգալ, փառք տանքԱստծուն, որ քիչ խմի և չծեծի հետո:
