Չինական հնաոճ իրերի սիրահարները մշտապես բախվում են կեղծիքների` լինեն դրանք Շան դարաշրջանի բրոնզե եռոտանիներ, կավե թրծած ֆիգուրներ թե Մին (1368-1644թթ.) կամ Ցին դինաստիայի (1644-1911թթ.) սպիտակակապտավուն ճենապակե իրեր: Այդ մասին հայտնել է ITAR-TASS-ը:
Սակայն շատ քչերն են գլխի ընկնում, որ կեղծ «հնությունները» չեն պատրասվում ինչ-որ «ստորգետնյա» արհեստավորների կողմից:
Չինական գեղարվեստական արժեքների գնահատման մեջ մասնագիտացած «Արտրոն» ընկերությունն իր հետազոտության արդյունքում ապացուցել է, որ կեղծ «հնաոճ» իրերի արտադրությամբ զբաղված են տասնյակ միլիոնավոր մարդիկ, որոնք աշխատում են ժամանակակից արտադրական հոսքագծով: Ընկերութունն անգամ թողարկել է իր «ցանցահենային» քարտեզը, որտեղ նշված են տարբեր տարիքի թվագրվող ցանկացած իրի արտադրության կենտրոնները:
Ավելի շատ արտադրություններ են գործում Ցզյանսի, Խենան, Գուանդուն, Չժեցզյան նահանգներում: Նեֆրիտե ու բրոնզե իրերը պատրաստվում են ՉԺՀ-ի հյուսիս-արևմուտքում, իսկ հատուկ գեղարվեստական հոտառություն ու գիտելիքներ պահանջող գեղանկարչական «գլուխգործոցները» ստեղծվում են Պեկինում ու Տյանցզինում:
«Կեղծված հնությունների մասին տեղեկությունն ապշեցնում է»,- «Չայնա Դեյլիի» հետ զրույցում ասել է «Արտրոնի» փորձագետ Վան Լինզյաոն: Նրա խոսքով` հնությունների կեղծումը թեև Չինաստանում եղել է բոլոր ժամանակներում, սակայն ահռելի չափերի է հասել վերջին տասնամյակում, երբ սկսվեց հավաքածուներ կազմելու սովորույթը: Ներկայում երկրում կա շուրջ 100 մլն հավաքորդ ու այդ ցուցանիշով Չինաստանն առաջ է անցել այս ոլորտում առաջատար Միացյալ Նահանգներից: Չինական հնությունների սիրահարները շատ են նաև արտերկրում: Արևմտյան թրեյդերների գնահատականներով` 2011թ. աշխարհում չինական «հնությունների» վրա ծախսվել է 61.4 մլրդ դոլար:
