Այս կիրակի Մեծ Պահքի երրորդ կիրակին է, որն անվանված է Անառակի: Օրվա խորհրդի հիմքում ընկած է Ղուկասի Ավետարանում պատմվող առակը (Ղուկ. 15:11-32) մի մարդու մասին, ով երկու որդի ուներ: Նա ունեցվածքը կիսում է հավասար երկու որդիների միջև, կրտսեր որդին վերցնում է իր բաժինն ու գնում: Աղքատության, սովի մեջ նա հիշում է հոր տան մասին և որոշում վերադառնալ: Հայրը սիրով ընդունում է նրան: Ըստ Ավետարանի՝ այսպես էլ Աստված է ներում և ընդունում բոլոր մեղավորներին, ովքեր ընդունել են իրենց մեղքը:
Այս օրը հնում հավատացյալ գյուղացին գնացել է եկեղեցի, զղջացել իր մեղքերի համար և Տիրոջ առաջ մեղա եկել: Ազգագրագետ Սամվել Մկրտչյանի խոսքերով՝ Մեծ Պահքի յուրաքանչյուր օրը տոն էր հայ ընտանիքներում, մանավանդ կիրակիները, երբ եկեղեցուց վերադառնում էին և վայելում պասի ուտեստները: Իսկ անառակի կիրակին հայ ընտանիքներում խորհրդանշական էր նրանով, որ շատերը հետևում էին առակին և դարձի էին գալիս. «Կիրակին տոն էր հատկապես երեխաների համար, քանի որ բաձրանում էին երդիկներն ու ճիպոտներով այնքան խփում Ակլատիզին, մինչև նրա փետուրներից մեկն ընկներ: Այսպիսով՝ ավարտվում էր Պասի ևս մեկ շաբաթ»:
«Առաջին լրատվական»-ի հետ զրույցում նա նաև ասաց, որ շատ վայրերում, հատկապես Վարանդայում, երեխաներն ամեն կիրակի, Ակլատիզի հերթական փետուրը պոկելուց հետո, մեկական խնձոր էին վերցնում ու գնում ավագների Մեծ պասը շնորհավորելու: Ավագներն էլ նրանց մրգեր ու չրեր էին նվիրում: Պասի օրերին մեծ տարածում ունեին ձիախաղերը, հատկապես՝ ջիլիթը:
