Այն տրամաբանությունը, որի մեջ մտել է Սերժ Սարգսյանը վերջին շրջանում, ստիպում է նրան ինչ որ բան անել: Եթե լրագրողին հայհոյած Սաշիկ Սարգսյանը պատասխանատվության չենթարկվի, ապա մեղմ ասած անհասկանալի կլինեն այն բարենորոգչական ելույթները, որ ունենում է Սերժ Սարգսյանը տարբեր առիթներով: Բանն այն է, որ թե՛ հարազատի, թե՛ կուսակցապետի, թե՛ երկրի նախագահի տեսանկյունից Սերժ Սարգսյանը պարտավոր է արձագանքել: Նա կարող է դա անձամբ չանել, այլ օգտագործել համապատասխան պետական, իրավական մեխանիզմները, որոնց շրջանակում էլ լրագրողին հայհոյած պատգամավորը պատասխան կտա:
Բայց, ցանկության դեպքում նա ունի նաև իր եղբորն անձամբ պատասխանատվության ենթարկելու իրավասություն, որպես ՀՀԿ կուսակցապետ նրան պարտադրելով դիմում գրել կուսակցությունից և խմբակցությունից դուրս գալու համար: Հազիվ թե հանրության շրջանում որևէ մեկը ավելորդ պատրանքներ ունենա Սերժ Սարգսյանի այսպես ասած ժողովրդավարական հայացքների կապակցությամբ: Բոլորն են հասկանում, որ նա դրանց օգնությանն է դիմում թե Հայաստանի հասարակության, թե միջազգային հանրության հարաճուն ճնշման ներքո: Հակառակ պարագայում Սարգսյանը գոնե կփորձեր մարտի 1-ին կանխել Ռոբերտ Քոչարյանի ձեռնարկած ուժային քայլերը և թույլ չտալ, որ իր նախագահությունը կառուցվի խաղաղ ցուցարարների արյան և քաղբանտարկյալների ընտանիքների տառապանքների վրա:
Սակայն, ներկայումս Սերժ Սարգսյանը ձեռնարկում է քայլեր, թեկուզ ստիպված, որոնք կարող են Հայաստանում որակապես փոխել առկա իրավիճակը և ստեղծել անկյունաքարեր, որոնք այլևս անշրջելի դարձնեն այդ փոփոխությունը: Սաշիկ Սարգսյանի դեպքը, երբ փորձում ենք նայել Հայաստանում ներկայումս տեղի ունեցող ներքաղաքական բավական լուրջ պրոցեսների համատեքստում, ընդամենը կարող է կաթիլ թվալ ջրում: Սակայն իրականում այն շատ հանգուցային կաթիլ է: Հենց այդ կաթիլի հանդեպ վերաբերմունքն է, որ Սերժ Սարգսյանի գլոբալ գործողությունների հանդեպ հասարակական վերաբերմունքի հարցն է լուծելու: Այդ առումով, Սարգսյանի համար ներկայիս իրավիճակը իսկապես վճռական է. կամ նա ամենայն անաչառությամբ պատասխանատվության մեխանիզմներ է ապահովում կատարվածի համար, կամ էլ կրկնում է այն, ինչ եղավ Ռուբեն Հայրապետյանի դեպքում, և վերջնականապես ցույց տալիս թե՛ հասարակությանը, թե՛ Արևմուտքին, որ իր հետ թեկուզ պարտադրված բարեփոխումների հույս կապելը բացարձակապես ավելորդ է, քանի որ իր աշխարհայացքը և արժեհամակարգը գտնվում են լիարժեք ֆեոդալիզմի փուլում:
