Հայաստանի ներկայիս տնտեսա-քաղաքական և հասարակական իրավիճակը ունի մի շարք առանձնահատկություններ՝ ի տարբերություն նախորդ տարիների, երբ նախընտրական շրջաններ կամ պարզապես քաղաքական թեժացումներ էին լինում: Այդ առաձնահատկություններից մեկն էլ այն է, որ Հայաստանում փոխվել են «ելքի» տեղերը, կամ անելանելիության զգացումներն են տեղերով փոխվել: Գրեթե միշտ Հայաստանում հասարակությունն է ունեցել անելանելիության զգացում: Հատկապես վերջին տարիներին մարդիկ մշտապես հուսահատվել են և համարել, որ, միևնույն է, երկրում ոչինչ փոխել չի ստացվելու, ամեն ինչ բախվում է ուժին և կոտրվում, սպանվում կամ եթե ողջ է մնում, ապա ստիպված է լինում մտածել ընդամենը հեռանալու մասին, քանի որ այլ ելք չկա:
Սա, իհարկե, վերջին տարիներին հասարակական տրամադրությունների ոչ բացարձակ, բայց ընդհանուր պատկերն է: Սակայն ներկայումս այն կարծես թե փոխվել է, և «ելք չկա» տարբերակը, թերևս, ավելի ու ավելի հաճախ է շրջանառվում իշխանական շրջանակներում, ավելի ու ավելի է զգացվում իշխանության տրամադրություններում: Բանն այն է, որ մշտապես վարչահրամայական և ուժային մեթոդները ելք համարող իշխանությունը ներկայումս զգում է այդ առումով իր անելանելիությունը: Իշխանությունը դեռ չի հրաժարվել այդ մեթոդներից, սակայն նկատելի է, որ նա կամաց-կամաց հրաժարվում է դրանց արդյունավետության ակնկալիքներից՝ հասկանալով, որ այժմ գործ ունի բոլորովին այլ հասարակական պրոցեսների հետ, որոնք կամաց-կամաց ստիպում են վարչահրամայական և ուժային մտածողությունից անցնել կոմպրոմիսային տրամադրության:
Իշխանությունն է ներկայումս հայտնվել անելանելի վիճակում, քանի որ հասկանում է, որ այդպես շարունակել այլևս չի կարող, բայց միևնույն ժամանակ էլ գիտակցում է, որ ունակ չէ, պատրաստ չէ շարունակել նոր ձևով, քանի որ անխուսափելիորեն տեղի է տալու հանրությանը: Ներկայումս Հայաստանի իշխանական համակարգը, մեծ հաշվով, ավելի շատ դիմադրում է անելանելիության զգացումին, քան հասարակությանը: Հասարակությանն իշխանությունը արդեն իսկ հանձնվել է, պարզապես դեռ չի ճանաչել իր կապիտուլյացիան, դիմադրում է իր կապիտուլյացիային: Սակայն շրջադարձը արդեն առկա է, քանի որ եթե նախկինում հանրությունը չգիտեր ինչ անել, ապա այժմ ինչ անելու խնդիրը իշխանության դաշտում է, ինչով էլ, թերևս, պայմանավորված է իշխանության վերջին շրջանի ակտիվությունը:
Դա ելքի ինտենսիվ որոնում է, ինչը աննախադեպ դրսևորումներ է ունենում, երևի թե, հենց այն պատճառով, որ իշխանությունն առաջին անգամ է հայտնվում անելանելիության առաջ: Ի դեպ, հենց այդ պատճառով է նաև, որ իշխանության ներկայացուցիչները անելանելիությունից սկսել են արդեն նույնիսկ արտագաղթել, ինչպես Կարեն Կարապետյանը:
