ԱՄՆ պետքարտուղարի տեղակալ Ուիլյամ Բըրնսը Հայաստանում հայտարարել է, որ կոռուպցիան Հայաստանում խոչընդոտում է երկրի զարգացմանը և բիզնես միջավայրի բարելավմանը: Բըրնսը հայտարարել է, որ բիզնես միջավայրի բարելավումը կօգնի Հայաստանի և ԱՄՆ միջև առևտրի և ներդրումների խթանմանը: Ընդհանրապես նկատելի է, որ վերջին շրջանում ԱՄՆ-ը շատ է շեշտադրում կատարում առևտրի և ներդրումների ընդլայնման ուղղությամբ: Երբ այդ ամենը պայմանավորվում է կոռուպցիայի վերացմամբ, դա, ըստ էության, ստանում է քաղաքական լուրջ հայտարարության տեսք:
Բանն այն է, որ Հայաստանում կոռուպցիան կրում է համակարգային բնույթ և ընկած է պետական կառավարման ներկայիս համակարգի հիմքում` ձևավորումից մինչև գործունեություն և անվտանգություն: Դրա հաղթահարումը նշանակում է «հարձակում» Հայաստանում իշխող կարգի դեմ: Այսինքն՝ դա ենթադրում է նաև համակարգի տնտեսական հիմքի խարխլում, որը կազմում է կոռուպցիոն սխեմայի առանցքը: Դրա քաղաքական հետևանքները դժվար չէ պատկերացնել:
Ինչ է իրենից ենթադրում ԱՄՆ հայտարարությունը, որը նաև կարելի է ընկալել որպես Հայաստանի իշխանությանը ներկայացվող առաջարկ: Հայտարարությունը թերևս ենթադրում է հետևյալը` պայքարեք կոռուպցիայի դեմ և հարվածեք ներկայիս իշխանական արատավոր և երկիրը քայքայող ու զարգացումն արգելակող համակարգի տնտեսական հիմքերին, ու դրա դիմաց Միացյալ Նահանգները երկրի տնտեսական կայունությունը կփոխհատուցի ներդրումների զգալի հոսքով, որոնք թույլ կտան երկիրը զերծ պահել տնտեսական սաբոտաժներից և ցնցումներից: Այլ կերպ ասած՝ ԱՄՆ Հայաստանի բարձրագույն իշխանությանը երաշխավորում է կոռուպցիայի դեմ պայքարի տնտեսական հովանավորությունը: Իսկ որ այդ հարցում ԱՄՆ գործով է ցույց տվել իր խոսքի արժեքը՝ թերևս անկասկած է:
Բավական է միայն հիշել, որ անկախությունից ի վեր ԱՄՆ միակ երկիրն է, որը Հայաստանին ներկայիս պետական պարտքի կեսից ավելի դրամաշնորհներ և տնտեսական այլ նվիրատվություններ է արել, որոնք միտված են եղել երկրի տեխնոլոգիական առաջընթացին, քաղաքացիական արժեքների կայացմանն ու պետական համակարգի արդիականացմանը: Իհարկե, Հայաստանը, կարելի է ասել, խիստ անարդյունավետ է օգտագործել այդ նվիրատվությունները՝ չբազմապատկելով դրանց ուղղակի էֆեկտը: Բայց ներկայումս ԱՄՆ փաստորեն նոր առաջարկ է անում իշխանությանը՝ արդեն տնտեսության իրական հատվածի հետ կապված, ինչը, ըստ էության, կարող է շատ ավելի հիմնարար փոփոխությունների հանգեցնել Հայաստանի տնտեսա-քաղաքական կյանքում, եթե, իհարկե, Հայաստանի իշխանության մոտ կա այդպիսի փոփոխությունների իրական ցանկություն:
