Հուլիսի 30-ին հայ-թուրքական սահմանին կայացած Երեւանի եւ Անկարայի հատուկ բանագնացների հանդիպման մասին հաղորդագրությունները բավականին համեստ են: Հայկական կողմի տարածած պաշտոնական հաղորդագրության համաձայն, վերահաստատել են նախորդ հանդիպումների ընթացքում ձեռք բերված պայմանավորվածությունները։ Նոր է թերեւս այն, որ խոսվում է Ախուրիկ-Աքյաքա երկաթուղու սահմանային անցակետի գործարկման համար անհրաժեշտ տեխնիկական կարիքների գնահատման պայմանավորվածության մասին: Սա ըստ էության Կարս-Գյումրի երկաթուղու «մասին» է:
Սակայն, էական է հասկանալ՝ այդ մասին խոսվում է պարզապես հինգերորդ հանդիպմանը որեւէ նոր բան ասած լինելու՞ համար, թե՞ հայ-թուրքական կարգավորման օրակարգում իսկապես «ներմուծվել» է նոր թեմա: Կարս-Գյումրի երկաթուղին հազիվ թե Անկարային հետաքրքրի լոկ Հայաստանի հետ կապի համար: Հետեւաբար, այդ երկաթուղու հանդեպ գործուն հետաքրքրություն կարող է լինել, եթե լինի երկաթուղային կապ Ադրբեջանի հետ: Գոյություն ունեցող ենթակառուցվածքի տեսանկյունից այդպիսին կապն է Նախիջեւանով: Բայց, Թուրքիան հայտարարել է, որ ծրագրում է մինչեւ 2028 թվականը Նախիջեւանի հետ ունենալ երկաթուղային կապ:
Արդյո՞ք Անկարան կարող է հրաժարվել այդ ծախսից, եթե իրատեսական դառնա Կարս-Գյումրի-Երասխ-Նախիջեւան եւ Մեղրիով դեպի Ադրբեջան տարբերակը: Բայց, դա պետք է ենթադրի նաեւ Մեղրիում 40 կմ երկաթուղի կառուցելու հնարավորություն: Քննարկվու՞մ է այդ տարբերակը: Որեւէ այլ տարբերակով Կարս-Գյումրի երկաթուղու Ախուրիկի սահմանային կետից Ադրբեջանի երկաթուղու հետ կապվելու համար պահանջվելու է երկաթուղային ավելի մեծ ու բարդ շինարարություն: Դժվար է պատկերացնել, որ Անկարան Երեւանի հետ քննարկի այդպիսի հեռանկար: Նաեւ դժվար է պատկերացնել, որ Բաքու-Թբիլիսի-Կարս երկաթուղու առկայության պայմաններում Կարս-Գյումրի երկաթուղային անցակետի հարցը քննարկվի հետո Կարս-Ախալքալակին միանալու հեռանկարով:
Ի՞նչ տրամաբանության շրջանակում է քննարկվում Ախուրիկ/Աքյաքա երկաթուղային անցակետի հարցը, ի՞նչ կոմբինացիայով, եթե, կրկնեմ, դրա մասին հիշատակումն ավելի շուտ որեւէ նոր բան արձանագրելու համար չէ: Ի վերջո,, բհատուկ բանագնացների չորորոդ հանդիպումից երկու տարի անց տեղի ունեցած հինգերորդ հանդիպմանը որեւէ նոր բան չլինելու պարագայում առաջանում էր տրամաբանական հարց՝ հանդիպել են, որ ի՞նչ անեն: Միաժամակ, իրատեսական չէ գուցե պատկերացնել, որ հանդիպել են ընդամենը հանդիպելու համար: Այլ հարց է, որ հանրություններին կարող է տրվել մտորելու այսպես ասած «կեղծ ուղղություն», իսկ իրական քաղաքականության ռեժիմում քննարկումները ծավալվեն այլ տրամաբանությամբ:
