Վրաստանի վարչապետի հետ բանակցություններից հետո Էրդողանը հայտարարել է, որ Թուրքիան «շարունակում է մնալ Եվրամիությանը եւ ՆԱՏՕ-ին Վրաստանի ինտեգրման կողմնակից եւ հույս ունի, որ երկրում ընթացիկ իրադարձությունները կլուծվեն ի շահ վրացի ժողովրդի»: Նա շնորհակալություն է հայտնել Կոբախիձեին, որ ներկայացրել է «Վրաստանում ընթացիկ իրադարձությունների մասին իր տեսակետը»: Թուրքիայի նախագահը նաեւ ասել է, որ վարչապետ Կոբախիձեն «կիսում է տեղի ունեցող իրադարձությունների վերաբերյալ իր տեսակետը»:
Այս ֆոնին ընդգծվում է Վրաստան կատարած այցից հետո Լիտվայի արտաքին գործերի նախարար Լանդսբերգիսի սոցցանցային գրառումը, որտեղ նա հստակ ձեւակերպում է. «Ընտրելով ավտոկրատիան, Վրաստանը նաեւ աշխարհաքաղաքական ընտրություն է կատարում: Հնարավոր չէ գնալ դեպի Եվրոպա, եթե դու մի ոտքով Մոսկվայում ես»: Նա ամփոփել է, որ Լիտվա է վերադառնում վերապահությամ, որ «Վրաստանի եվրոպական ապագան կարող է գողացվել, իսկ Վրաստանի ժողովրդին տրված խոստումը՝ խախտվել:»:
Թուրքիայի նախագահի հետ համատեղ ասուլիսին Վրաստանի վարչապետն ասել է, որ նրան «ծանոթացրել է երկրում տեղի ունենալիք գործընթացների մասին՝ տարբեր տեսանկյուններից»: Նա Թուրքիայի նախագահին Վրաստան պաշտոնական այցի հրավեր է արել: Թուրքիայից ի՞նչ աջակցություն է ակնկալում Վրաստանի վարչապետը, երբ Էրդողանի կառավարման փորձը «բոլորի համար ընդօրինակելի» է որակում, բայց ավելի ինտրիգային է, թե Վրաստանից ի՞նչ սպասումներ ունի Էրդողանը, երբ նրա ապագան տեսնում է Եվրամիության եւ ՆԱՏՕ-ի հետ ինտեգրացիայի ուղեգծում:
Կարելի՞ է ենթադրել, որ Թուրքիային ավելի ձեռնտու է հարաբերություններ զարգացնել եվրաատլանտյան, քան եվրասիական կողմնորոշման Վրաստանի հետ: Էրդողանի խոսքի առերեւույթ դրսեւորումը դա է: Ընդ որում, նման ձեւակերպում նա արել է նույն օրը, երբ Բաքվում Բելառուսի նախագահն Իլհամ Ալիեւին կարգել է Հարավային Կովկասի «առաջնորդ»: Բայց Լուկաշենկոն Ալիեւին «թագադրել է» շատ բազմիմաստ հիմնավորմամբ. այդպես է թելադրում իրավիճակը, եւ Ալիեւը ուզած-չուզած պետք է ստանձնի դերը:
Վրաստանի եվրաատլանտյան ընտրությունը Թուրքիայի համար Հարավային Կովկասում ավելի կոմֆորտ պայմաննե՞ր է ապահովում, քան դա կարող է լինել ռուս-թուրքական համատեղ «պարեկությա՞մբ»: Իսկ եթե Կոբախիձեն Էրդողանից Ռուսաստանի ճնշումներին դիմագրավելու ռեսու՞րս է խնդրել կամ Էրդողանը Եվրամիությանը եւ Միացյալ Նահանգներին Վրաստանը «փրկելու» գործում աջակցության ազդա՞կ է հղել: Նա Արեւմուտքի հետ շատ բարդ հարաբերությունների մեջ է: Վրաստանն Ռուսաստանի «էքսպանսիայից ապահովագրելու» պատրաստակամությունը կարող է Վաշինգտոնի եւ Բրյուսելի հետ երկխոսության ոչ միայն դիվանագիտական ռեսուրս լինել: Էրդողանն ակնարկել է, որ պատրաստական է Վրաստանի հետ քննարկել նաեւ «անվտանգային հարցեր»:
Ըստ երեւույթին, քառասունչորսօրյա պատերազմից հետո հարավ-կովկասյան «գետնի վրա իրավիճակը» միջազգային հանրության կողմից «ճանաչված լինելու» մասին Ալիեւի դիտարկումը, որ նա արել է Լուկաշենկոյի հետ բանակցությունների ավարտին, ազդակ է, որ Ադրբեջանը կարող է «նաեւ այլ ընտրություն կատարել»: Եւ դա, երեւում է, Թուրքիայի հետ համաձայնեցված է: Աշնանը Վրաստանում խորհրդարանական ընտրություններ են: «Օտարերկրյա գործակալների» մասին օրենքը վրացական հանրությունը բաժանել է «սեւերի եւ սպիտակների»: Եւ ընտրությունները, բնականաբար, անցնելու են սուր մրցակցությամբ:
Թուրքիան, երեւում է, ձգտում է իրավիճակից առավելագույնը կորզել. Ռուսաստանի ազդեցությունից զերծ պահել Վրաստանը, նշանակում է Հարավային Կովկասում ունենալ երաշխավորված ազատություն: Փոքր ինչ «կարգապահ» գտնվելու դեպքում Թուրքիան դա կարող է ներկայացնել որպես Արեւմուտքին մատուցած մեծագույն ծառայություն: Բայց այդ դեպքում ի՞նչ անել Իլհամ Ալիեւին Մոսկվայից տրված Կովկասի «փոխարքայի կարգավիճակի» հետ:
