Ռուսաստանի արտգործնախարար Լավրովը հայտարարում է, թե Բաքուն պատրաստ է Հայաստանի հետ խաղաղության համաձայնագիր ստորագրել ՌԴ տարածքում, իսկ Երեւանի դիրքորոշումն անորոշ է: Լավրովը միաժամմանակ հայտարարել է նաեւ, որ արեւմտյան միջնորդներն էլ ամեն ինչ անում են իրենց տարածքում համաձայնագիրը ստորագրելու համար: Իսկապե՞ս անում են ամեն ինչ, թե՞ Լավրովը խաղում է, փորձելով ստեղծել հայելային մի պատկեր, որտեղ սրվում է Բաքվի մերժման համար արեւմտյան միջնորդների պատասխանատվոււթյունը:
Երեւանը բազմիցս արտահայտել է արեւմտյան հարթակներում բանակցության շարունակության պատրաստակամությունը, նշելով, որ պետք է հավատարիմ մնալ այդ հարթակներում ձեռք բերած պայմանավորվածություններին: Իհարկե որոնք են այդ պայմանավորվածությունները մանրամասներով, հայտնի չէ, սակայն Երեւանը արտահայտում է արեւմտյան հարթակների գործընթացը շարունակելու իր պատրաստակամությունն ու կամքը: Բաքուն՝ չի գնում այդ հարթակներ:
Հարց է առաջանում, արեւմտյան միջնորդները չե՞ն կարողանում բերման ենթարկել Բաքվին, թե՞ չեն ուզում: Միացյալ Նահանգների պետքարտուղարության խոսնակ Մեթյու Միլլերը հունվարի 5-ի ճեպազրույցում հայտարարում էր, որ Ռուսաստանը չի խանգարում Հայաստանի եւ Ադրբեջանի միջեւ խաղաղության ամերիկյան դիվանագիտական ջանքին: Հազիվ թե Մեթյու Միլլերը կամ պետքարտուղարության որեւէ պաշտոնյան կածկանդված լիներ Ռուսաստանին կոշտ գնահատական տալու կամ իրերն իրենց անունով կոչելու հարցում, եթե լիներ դրա անհրաժեշտությունը: Հետեւաբար, եթե Ռուսաստանը չի խանգարում, ո՞վ կամ ինչն է, որ խանգարում է Բաքվին արեւմտյան հարթակ բերման ենթարկելուն, դրան ուղղված կոշտ քայլեր ձեռնարկելուն, գործուն ճնշում բանեցնելուն:
Արդյո՞ք «խանգարողը» Թուրքիան է, որը ներկայումս ԱՄՆ հետ սակարկում է ՆԱՏՕ-ին Շվեդիայի անդամության հարցը՝ օդանավերի ստացման դիմաց: Իսկ Շվեդիայի անդամության հարցը, ինչպես առիթ եմ ունեցել ասելու վերջին օրերին մի քանի՝ ԱՄՆ եւ ՆԱՏՕ համար բազմակի ավելի խորքային նշանակության ռազմավարական հարց է, քան Հայաստանի եւ Ադրբեջանի միջեւ բանակցային գործընթացը, այն էլ իր բարդություններով:
Արդյո՞ք Անկարան այդ սակկարկության համատեքստում ապահովել է Բաքվի՝ արեւմտյան հարթակները մերժելու «ինդուլգենցիան», ակնկալելով այդ՝ մերժելու հանգամանքն էլ հետագայում դարձնել Շվեդիայի հարցում Թոււրքիայի վարքագծից Ռուսաստանի սառած սիրտը «հալեցնելու» խաղաքարտ, Մոսկվային հավաստիացնելով, որ ինքն է ապահովել Ադրբեջանի «անջատումը» արեւմտյան հարթակներից՝ հանուն ռուսական միջնորդության «փրկության»:
