Տարածքային կառավարման նախարար Գնել Սանոսյանը լրագրողների հետ զրույցում ասել է, որ Հայաստանում արեւային կայանների արտադրողական հզորությունն արդեն գերազանցում է Հայաստանի ատոմակայանի արտադրողական հզորությանը: Ըստ նրա, արեւային կայանները համախառն ունեն արդեն 470 մեգաՎատտ հզորություն, այն դեպքում, երբ ատոմակայանի հզորությունը 405 մեգաՎատտ է: Օրերս կառավարությունը կայացրեց հայկական ատոմակայանի շահագործումը մինչեւ 2036 թվական երկարաձգելու մասին որոշում: Դա կարծես թե երկարաձգման վերջին ժամկեն է:
Դրանից հետո թերեւս շատ բարդ կլինի ստանալ օրինակ ՄԱԳԱՏԵ համաձայնությունը, հաշվի առնելով, որ հայկական ԱԷԿ-ը վաղուց սպառել է շահագործման իր, այսպես ասած սահմանված լիմիտը, թեեւ հաջողվում է թե հայ մասնագետների, թե ներգրավվող արտաքին հնարավորությունների միջոցով ապահովել անվտանգ շահագործման երկարաձգում: Բոլոր դեպքերում պարզ է, որ հայկական գործող ատոմակայանը սպառվող ռեսուրս է: Բայց, նաեւ պարզ է, որ այն լոկ էներգետիկ ռեսուրս չէ, այլ ունի քաղաքական, ընդհուպ ռազմա-քաղաքական կարեւոր նշանակություն: Հենց այդ հանգամանքն է նաեւ, որ Թուրքիայի եւ Ադրբեջանի՝ հայկական ատոմակայանի գործունեությունը պարբերաբար թիրախավորելու վարքագծի հիմքում է:
Ակնառու է, որ Հայաստանին պետք է նոր ատոմակայան, եթե անգամ դրա կարիքը չլինի էներգետիկ իմաստով, ապա քաղաքական, ռազմա-քաղաքական առումով այն անհրաժեշտ է, որովհետեւ բավականին համեստ ռեսուրսներ ունեցող Հայաստանի համար անվտանգության կարեւորագույն գործոն է: Այդ համատեքստում, թերեւս պետք է հրաժարվել Հայաստանի վերականգնվող էներգետիկայի հզորությունը ատոմակայանի հզորության հետ հրապարակային համեմատություններից, թե պաշտոնական, թե նաեւ հասարակական-քաղաքական հնչեղ մակարդակներում: Պետք է հրաժարվել, հաշվի առնելով այն, որ տեւական ժամանակ միջազգային տարբեր շրջանակների խոսույթում առկա է մտայնություն, որ հայկական ատոմակայանը պետք է փակել համարժեք հզորություններ ստեղծելուց հետո:
Բայց, հենց հայկական ԱԷԿ ոչ միայն էներգետիկ նշանակությունը հաշվի առնելով, պետք է հստակորեն ամրագրել, որ խոսք պետք է լինի նաեւ «որակապես» համարժեք հզզորությամբ՝ այսինքն նոր ատոմակայանով փոխարինելու մասին: Ահա թե ինչու պետք է առավելագույնս խուսափել պաշտոնական մակարդակով համեմատություններից, որոնք կդառնան «փաստարկ» հայկական ատոմակայանի գործունեության, եւ ընդհանրապես Հայաստանի՝ ատոմմակայան ունենալու, խաղաղ միջուկային իրավունքի եւ անհրաժեշտության դեմ: Անկասկած է, որ Հայաստանը պետք է հետեւողականորեն զարգացնի վերականգնվող, այդ թվում արեւային էներգետիկան:
Սա նույնպես ռազմավարական ուղղություն է, որը նույնպես ունի ընդհուպ պետական անվտանգության համար կարեւոր իր որակները: Այստեղ չկա քննարկելու հարց անգամ: Բայց, քննարկելու հարց չի կարող եւ չպետք է լինի նաեւ այն առումով, որ վերականգնող էներգետիկան չի կարող զարգանալ հայկական խաղաղ միջուկի իրավունքի հանդեպ որեւէ ուղղակի, թե անուղղակի ձեւով «հակադրության» մեջ տեղավորելու կամա, թե ակամա տրամաբանությամբ:
