Նոյեմբերին կայանալիք բռնցքամարտի Եվրոպայի երիտասարդական առաջնությունը Բաքվից տեղափոխվել է Չեռնոգորիա: Այս մասին հայտարարել է Հայաստանի բռնցքամարտի ֆեդերացիայի նախագահ Հովհաննես Հովսեփյանը: «Հայաստանի բռնցքամարտի ֆեդերացիայի պահանջով Բաքվում կայանալիք մինչև 22 տարեկանների բռնցքամարտի Եվրոպայի առաջնությունը տեղափոխվել է Չեռնոգորիա: Հաշվի առնելով Ադրբեջանի սանձազերծած հերթական ագրեսիան ու պատերազմը՝ խնդրել եմ Բռնցքամարտի եվրոպական միջազգային ֆեդերացիային (EUBC), որպեսզի հաշվի առնելով ստեղծված իրավիճակը ու այդ պայմաններում հայ մարզիկների անվտանգությանը հարցը, փոխեն մրցավայրը: EUBC-ն, ուսումնասիրելով իրավիճակը, այսօր որոշում է կայացրել, որ նոյեմբերի 10-ից 21-ը նախատեսված մինչև 22 տարեկանների Եվրոպայի առաջնությունը Բաքվի փոխարեն կանցկացվի Չեռնոգորիայում»,- գրել է Հովսեփյանը։ Միջազգային սպորտային հարթակում սա կարելի է Հայաստանի հաղթանակը Ադրբեջանի նկատմամբ։
Այս կերպ սպորտային կառույցները սկսեցին հստակ գնահատական տալ Ադրբեջանի վարած ցեղասպան քաղաքականությանը։ Անցյալ տարվա մայիսին Երևանում տեղի ունեցավ բռնցքամարտի Եվրոպայի մեծահասակների առաջնությունը, որում ևս Ադրբեջանը ըստ էության ձախողվեց։ Մասնավորապես, Ադրբեջանի բռնցքամարտի ֆեդերացիան որոշում էր կայացվել չմեկնել Երևան։ «Որոշումը պայմանավորված է բռնցքամարտի միջազգային ֆեդերացիայի նախագահի ընտրություններում, ինչպես նաև աշխարհի առաջնության նախապատրաստական փուլում ծրագրված հավաքով։ Ադրբեջանի հավաքականի նպատակն է պատշաճ կերպով ներկայացալ բռնցքամարտի աշխարհի առաջնությանը»,- նշված էր Ադրբեջանի բռնցքամարտի ֆեդերացիայի պաշտոնական հաղորդագրությունում։ Թե ինչով էր խանգարում բռնցքամարտի միջազգային ֆեդերացիայի ընտրությունները երևանյան մրցաշարին մասնակցելու դժվար է ասել։ Նման պատճառաբանության Եվրոպայի առաջնությունը բաց թողնելը պարզապես ծիծաղելի էր։ Ժամանակին, երբ ադրբեջանցի մարզիկները չէին ժամանում Երևան, որպես պատճառ նշվում էր նրանց անվտանգության հարցը։ Ադրբեջանի բռնցքամարտի ֆեդերացիայի հայտարարությունում որևէ խոսք չկար անվտանգության ապահովման կամ հայ-ադրբեջանական հակամարտության վերաբերյալ։ Եթե փորձենք հակիրճ ներկայացնել ադրբեջանական կողմի որոշումը, ստացվում է, որ բռնցքամարտի Ադրբեջանի հավաքականն ուղղակի վախեցնել էր ժամանել Երևան։ Հատկապես բռնցքամարտում ադրբեջանցիների կողմից հայերի հետ դիմակայություններներում ձախղվելը կամ կարծես ավանդույթ է դառնում։ Գնանք ավելի ետ։ 2021 թվականին Տոկիոյում տեղի ունեցած Օլիմպիական խաղերում հայ-ադրբեջանական դիմակայությունն ավարտվեց ադրբեջանական կողմի անփառունակ պարտությամբ։ Բռնցքամարտի 63 քաշային կարգում Հովհաննես Բաչկովը 1/8-րդ եզրափակչում 4։1 հաշվով առավելության էր հասել Ջավիդ Չալաբիևի նկատմամբ դուրս գալով քառորդ եզրափակիչ։
Երկրորդ ռաունդում Չալաբիևը հուժկու հարված ստանալուց հետո միտումնավոր թքել էր ատամները պաշտպանող պարագան, որպեսզի մրցավարը կանգնեցնի մենամարտը և մի քանի վայրկյան շունչ քաշելու հնարավորություն ստանա։Այո մի քանի վայրկյան Չալաբիևը հանգիստ շունք էր քաշել, բայց․․․։ Հովհաննես Բաչկովն անհամեմատ ուժեղ էր, և արժանի հաղթանակ էր տարել։ Մենամարտից հետո ադրբեջանցին ցուցաբերելով ոչ մարզական պահվածք առանց ձեռք սեղմելու և մրցակցի մարզիչներին մոտենալու փախել էր ռինգից։ Այնուհետև Չալաբիևը հայտարարել էր, որ հաղթել է Բաչկովին և մրցավարները անարադարացի կերպով հաղթանակ էին պարգևել հայ մարզիկին։ Այս ցնդաբանությունը ակտվ կերպով տարածվել էր ադրբեջանական լրատվամիջոցների կողմից։ Նշվում էր, որ օլիմպիադայի կազմակերպիչները ինչպես միշտ խտրական մոտեցում են ցուցաբերում Ադրբեջանի նկատմամբ։ Մեկնաբանությունները թերևս ավելորդ են։
Օլիմպլիական խաղերում հայ-ադրբեջանական դիմակայությունը լարված լինելուց բացի` նշանավորվել էր նաև ոչ սպորտային դրսևորումներով։ Չալաբիևի պահվածքը լավագույն օրինակն է, մասնավորապես Միջազգային օլիմպիական կոմիտեի համար, վերջապես հասկանալու համար, թե իրականում ինչ է իրենից ներկայացնում Ադրբեջանը։ Բռնցքամարտի Եվրոպական ֆեդերացիան ի վերջո հասկացավ, թե ինչ է իրենից ներկայացնում Ադրբեջանը։
