Ազգային անվտանգության ծառայությունը հայտնում է դավաճանության նոր դեպքերի բացահայտման մասին: Անցնող ամիսների ընթացքում բացահայտված դեպքերը նման են միմյանց: Մեղադրյալները կամ կասկածյալները սոցցանցով կապվել և փաստորեն «հավաքագրվել» են հակառակորդի հատուկ ծառայություններում և մի քանի հարյուր դոլարի դիմաց տեղեկություններ են փոխանցել, որոնք առնչվել են Հայաստանի կամ Արցախի զինուժին, պաշտպանական դիրքերին և այլն: Հայաստանի հանրությունն ապշում է ոչ միայն դեպքերի քանակից, ոչ միայն հանցագործության բնույթից, այլ նաև այն հանգամանքից, որ փաստորեն մի քանի հարյուր դոլարի վարձատրության դիմաց հնարավոր է եղել հավաքագրել Հայաստանի քաղաքացիների և դաձնել նրանց գործակալ:
Բանն այն է, որ հանրության մոտ առկա է մտայնություն, որ գործակալ հավաքագրելու համար անհրաժեշտ պետք է լիներ շատ փող, միայն մեծ վարձատրության դիմաց որևէ մեկը կարող էր համաձայնել դավաճանության: Իհարկե որևէ մեկի պարագայում դեռ պետք է սպասել դատարանի վճռի՝ հանցանքը ապացուցված համարելու համար, սակայն խոշոր հաշվով, երևույթը, երբ չնչին վարձատրությամբ հնարավոր է եղել հավաքագրել քաղաքացիներին, արտացոլում է այն համակարգի «պերճանքն ու թշվառությունը», որ ավելի քան երկու տասնամյակ հաստատված էր Հայաստանում և Արցախում: Այդ համակարգը կառուցած և կառավարած «էլիտան» հանրային լայն շերտերին սնուցում էր պարզունակ ռազմա-հայրենասիրական պաթոսով, սակայն նույն այդ հանրային շերտերի աչքի առաջ կառուցում էր այդ ռազմա-հայրենասիրության հետ թե գաղափարական, թե պարզապես տարրական էթիկայի տեսանկյունից որևէ կերպ չհամադրվող ճոխությամբ և շքեղությամբ լեցուն սեփական կյանքը՝ թե Հայաստանում և Արցախում, թե արտերկրում: Ավելին, ռազմա-հայրենասիրական պարզունակ պաթոսը հենց այդ անձնական շքեղ ու ճոխ կյանքի վերաբերյալ հարցերը առավելագույնս փակելու միջոցն էր, հանրությանը լռեցնելու միջոցը, թե՝ մի տվեք ավելորդ հարցեր, որ «թուրքը չտեսնի ուրախանա»:
Մինչդեռ, այդ ընթացքում փաստորեն «թուրքը հավաքագրում» և «ուրախանում» էր, որ Հայաստանում գաղափարա-արժեքային փաթեթի ներքո բովանդակային դատարկություն և արժեհամակարգային ու կենցաղվարական վիհ է հանրության և «էլիտայի» միջև, որը իր արատավոր հետևանքով թույլ է տալիս իրեն՝ թուրքին, հնարավորին էժան հավաքագրել քաղաքացիների, որոնց սոցիալ-հոգեբանական վիճակն այնպիսին է դարձել տարիների անարդյունավետ և անորակ քաղաքականության հետևանքով, որ չնչին վարձատրությունն իսկ մեծ բան է: Անշուշտ, որևէ սոցիալական վիճակ, որևէ անարդյունավետ կառավարում և կոռուպցիա չի կարող արդարացնել հայրենիքի, պետության հանդեպ դավաճանությունը՝ անկախ դրա մասշտաբից ու բնույթից, չի կարող արդարացնել թշնամուն տրամադրվող որևէ տեղեկության փաստ, որը վտանգի տակ է դրել պետությունն ու այն կյանքի գնով պաշտպանող զինվորի ու սպայի կյանքը: Բայց, պետական-հասարակական կյանքը չի կառուցվում իդեալիզմի մեխանիզմով և տրամաբանությամբ, այլ կառուցվում է ռացիոնալ պատճառահետևանքային կապով ու շղթայով՝ կյանքի բոլոր բնագավառները, մարդկային հոգեբանության և մտածողության, արժեհամակարգի բոլոր շերտերը ներառող: Այդտեղ է, որ պատերազմող երկրի «էլիտայի» ավելի քան երկու տասնամյակ վարած քաղաքականությունը հանգեցնում է վտանգավոր հետևանքի՝ իր բոլոր դրսևորումներով, այդ թվում և «էժան գործակալության» կամ դավաճանության: Դա է հետևանքներից մեկը, երբ պետությանն ու հանրությանը՝ նրանց առաջ եղած խնդիրների ու ժամանակակից ուժգնացող մարտահրավերների հանդեպ իր անհամարժեք վարքով տևական ժամանակ առանձնակի ցինիզմով և քաղաքական անմեղսունակությամբ դավաճանում է կառավարող «էլիտան»:
