2008 թվականի օգոստոսին տեղի ունեցած ռուս-վրացական պատերազմի երրորդ տարելիցի կապակցությամբ ամերիկյան հեղինակավոր The New York Times թերթը կազմել է «ուրվական» երկրներիցանկը՝ անդրադառնալով դրանց գոյության վտանգավորությանը.
««Ուրվական» երկրներն ունեն իրենց զինված ուժերը, անցկացնում են ընտրություններ, զարգացնում են իրենց տնտեսությունը, դաստիարակում են երեխաներին։ Չնայած դրան՝ նրանք գտնվում են դե-ֆակտո գոյության ու միջազգային ճանաչման միջև։
Հետխորհրդային տարածքում այդպիսի երկրներ են Աբխազիան, Հարավային Օսիան, Լեռնային Ղարաբաղը, Մերձդնեստրը, Եվրոպայում Հյուսիսային Կիպրոսի թուրքական հանրապետությունն է, Աֆրիկայում՝ Սոմալիլենդը, Մերձավոր Արևելքում՝ Պաղեստինը։ Կան նաև այլ «ուրվական երկրներ», որոնցում ընդհանուր առմամբ բնակվում է 40 միլիոն մարդ։
«Ուրվական» երկրների իշխանությունները սովորաբար կոռումպացված են, այդ երկրները ղեկավարվում են զինվորականների կողմից, ովքեր զբաղված են թմրանյութի առևտրով կամ այլ ապօրինի գործունեությամբ: Միևնույն ժամանակ այդ երկրներն ի հայտ են գալիս պատերազմի արդյունքում և գոյատևում են հակամարտության շարունակման վտանգի հաշվին: Նրանք պատերազմներ են սանձազերծում, նպաստում են հանցավորությանը և թույլ երկրներին ավելի են թուլացնում։
«Ուրվական» երկրների կառավարությունները սովորաբար հույսները դնում են արտաքին հովանավորչության վրա։ Նրանց մեծ մասը կարող է գոյատևել արտաքին աջակցության շնորհիվ։ Մոսկվան Աբխազիայի ու Հարավային Օսիայի գորշ կարդինալն է, իսկ Հայաստանը՝ Լեռնային Ղարաբաղինը։
Եթե «ուրվական» երկրի կառավարությունն իրեն լավ է դրսևորում, ապա կարելի է օգնել նրան՝ լեգիտիմություն ձեռք բերելու համար։ Դա մասնավորապես վերաբերում է Թայվանին։ Միևնույն ժամանակ ԱՄՆ-ը և մյուս երկրները, պնդելով տարածքային ամբողջականության սկզբունքի վրա, «ուրվական» երկրներին զրկում են պատասխանատու խաղացող դառնալու հնարավորությունից։ Միջազգային հանրությունը, նրանց որակելով որպես անջատողականության ու ապօրինի առևտրի հենակետեր, դրանով իսկ զրկվում է այդ երկրների առաջնորդներին պատասխանատվության կանչելուց:
Սակայն եթե «ուրվական» երկիրը դառնում է իրական պետություն, ապա դա չի նշանակում, որ պարտադիր կերպ վերանում են վերոնշյալ խնդիրները։ Դրա վառ օրինակն Էրիթրեան է, որը երկարատև պատերազմներից հետո 1993 թվականին անջատվեց Եթովպիայից։ Էրիթրեան շարունակում է մնալ անկայունության աղբյուր։
Որպեսզի միջազգային հանրությունը խուսափի Էրիթրեայի դեպքերի կրկնությունից, նա պետք է նպաստի այդպիսի երկրներում բարեփոխումների իրականացմանը։ Հակառակ դեպքում միլիոնավոր բնակիչներ կշարունակեն մնալ քաղաքական ու իրավական անորոշության մեջ, իսկ նրանց հարևանները կգտնվեն պատերազմի մշտական վտանգի ներքո»։
