Այն, ինչ այս օրերին տեղի է ունենում լեհ-բելառուսական սահմանին, մեզ թվում է հեռու: Ովքեր հետևում են, տեղյակ են, որ լեհ-բելառուսական սահմանին միգրացիոն ճգնաժամի նոր դրսևորում է, որը ծավալվում է բավականին սպառնալից ընթացքով, ի տարբերություն օրինակ թուրք-եվրոպականի: Բանն այն է, որ Լեհաստանը պատրաստ է ընդհուպ ուժով դիմակայել բելառուսական, իսկ իրականում թերևս բելառուս-ռուսական միգրացիոն շանտաժին: Իսկ այն, որ խոսքը հենց բելառուս-ռուսականի մասին է, վկայում է Գերմանիայի Կանցլերի պաշտոնակատար Անգելա Մերկելի հեռախոսազնգը և խնդրանքը Պուտինին: Նա խնդրել է ազդել Լուկաշենկոյի վրա: Դիվանագիտական լեզվով դա խոստովանություն է, որ իրականում խնդրի հետևում Պուտինն է: Կրեմլը կարծես թե առայժմ խուսափում է պատասխանատվությունից: Խոսնակ Պեսկովը հայտարարել է, որ Ռուսաստանը կապ չունի տեղի ունեցողի հետ: Մինչդեռ, դրան զուգահեռ ռուսական երկու ՏՈՒ ծանր ռմբակոծիչ Բելառուսի երկնքում վարժանք է իրականացրել, ռումբերի ցուցադրական նետման իմիտացիայով: Այդ վարժանքը իրականացվել է ռուս-բելառուսական միասնական ՀՕՊ աշխատանքի ստուգման խորագրի ներքո: Այլ կերպ ասած, միգրացիոն շանտաժի հանդեպ ուժի կիրառման պատրաստակամություն հայտնող Լեհաստանին Ռուսաստանն իր հերթին է ուժ ցուցադրում:
Վարշավան դիմել է ՆԱՏՕ-ին: ՆԱՏՕ-ի գլխավոր քարտուղարը խոսել է խնդրի կարգավորման անհրաժեշտության մասին: Եվրամիությունը սպառնում է պատժամիջոց կիրառել այն ավիաընկերությունների հանդեպ, որոնք մերձավորարևելյան երկրներից միգրանտներ են տեղափոխում Բելառուս, որոնց էլ Լուկաշենկոն ուղղորդում է դեպի եվրոպական սահման: Մասնավորապես, այդ սպառնալիքի տակ է ռուսական Աերոֆլոտը: Թուրքիշ Էյրլայնսը հայտարարել է, որ սահմանափակումներ կկիրառի Իրաքից և մերձավորարևելյան մի քանի այլ երկրներից դեպի Մինսկի չվերթերի առումով: Այս զարգացումները Հայաստանից դիտվում են զգալիորեն հեռու, հատկապես այն անմիջական խնդիրների ֆոնին, որ կանգնած են Հայաստանի առաջ հենց իր սահմանների մոտ և Արցախում: Դրանով հանդերձ, սակայն, ռուս-եվրոպական ճգնաժամը կարող է անմիջական նշանակություն ունենալ նաև Հայաստանի համար, ընդ որում մի շարք առումներով:
Դեկտեմբերի 15-ին սպասվում է Եվրամիության Արևելյան գործընկերության Վեհաժողովը, որը կարող է նշանակալի լինել մի շարք առումներով: Ռուս-եվրոպական խորքային ճգնաժամը կարող է էական խնդիրներ առաջացնել այդ ուղղությամբ, բարդություններ ստեղծելով Հայաստանի համար: Սա իհարկե խնդիրներից մեկն է, որ կարող է ծագել: Բազմաթիվ կարող են լինել այլ հարցեր ու շերտեր, կապված անվտանգային միջավայրի հետ թե լայն իմաստով, թե ռեգիոնալ: Որովհետև ռուս-եվրոպական ճգնաժամը հնարավորություն կարող է բացել թուրքական, ըստ այդմ թուրք-ադրբեջանական մանևրի համար, որը կարող է ծավալվել նաև Կովկասում: Խոսքն իհարկե ռազմական մանևրի մասին չէ, այլ ավելի շուտ քաղաքական, ինչը սակայն ևս կարող է խնդիր լինել Հայաստանի համար: Ավելին, միգրացիոն ճգնաժամը լեհ-բելառուսական սահմանին կարող է ազդել նաև Իրանի և Վեցյակի բանակցության վերականգնման գործընթացի վրա, ինչը ևս իր ազդեցությունը կարող է թողնել մեր ռեգիոնի միջավայրի վրա: Իհարկե այդ ամենը կախված է նրանից, թե ինչպես կզարգանա ճգնաժամը: Որովհետև, Ռուսաստանի ու Եվրոպայի միջև շոշափելի պայմանավորվածության պարագայում Հայաստանը կարող է միջավայրային ռիսկերի փոխարեն ստանալ հնարավորություններ: Միաժամանակ, էական է, թե առկա իրավիճակում ինչպիսին կլինի երկկողմ կոմունիկացիան Մոսկվայի ու եվրոպական առաջատար մայրաքաղաքների միջև: Այդ առումով նշանակալի կարող է լինել ՌԴ ՊՆ ու ԱԳ նախարարների փարիզյան հանդիպումը Ֆրանսիայի ՊՆ ու ԱԳ նախարարների հետ, որ տեղի կունենա նոյեմբերի 12-ին: Այս ֆոնին ի դեպ ուշադրության է արժանի Թուրքիայի և ՌԴ գլխավոր շտաբների պետերի հեռախոսազրույցի հանգամանքը, և իհարկե ԱՄՆ փոխնախագահ Կամալա Հարիսի հանդիպումը Ֆրանսիայի նախագահ Մակրոնի հետ, որի առնչությամբ Հարիսը հայտարարել է՝ ամերիկա-ֆրանսիական բարեկամությունը ամենահներից և ամենաամուրներից է: Այդ ամրությունը կարևոր է Հայաստանի համար, հաշվի առնելով այն, որ ԱՄՆ-ը ու Ֆրանսիան քաղաքական առումով շեշտադրում են հարցեր, որոնք Հայաստանի համար ունեն նվազագույն օրակարգի կարևոր շեշտադրումներ:
