Թուրքիան սրում է կիպրական խնդիրը: ՄԱԿ անվտանգության խորհուրդը հուլիսի 21-ին քննարկելու է հարցը, քանի որ Թուրքիայի և Հյուսիսային Կիպրոսի ինքնահռչակ հանրապետության նախագահները հայտարարել են ՄԱԿ ԱԽ 1984 թվականի բանաձևով չեզոք գոտի դիտվող Վարոշա քաղաքի բնակեցման մասին: Այդ քայլն անընդունելի են համարում ՄԱԿ ԱԽ անդամներ Ֆրանսիան, ԱՄՆ, Ռուսաստանը, անընդունելի է համարում Եվրամիությունը: Կկանգնեցնե՞ն նրանք Էրդողանին, թե՞ վերջինիս կհաջողվի առերևույթ հայտարարություններից դուրս խաղալ իրական քաղաքականության ռեժիմում ուժային կենտրոնների ունեցած տարակարծությունների և շահերի բախման լայն իրողության վրա և հասնել հերթական առաջխաղացման:
Բոլոր դեպքերում, բավականին ուշագրավ է, որ Թուրքիան գտնվելով Աֆղանստանի և միջինասիական մեծ խաղի ճանապարհին, հանկարծ որոշում է խնդիրներ ստեղծել կիպրական ուղղությամբ: Այն դեպքում, երբ թվում էր, որ Անկարան կարծես թե հրաժարվում է միջերկրծովյան ուղղությամբ լարում առաջացնելու մարտավարությունից, թեկուզ առժամանակ: Կիպրական խնդրում սակայն հատկանշական է մեկ այլ բան: Էրդողանը հայտարարել է Ադրբեջանին ներգրավելու մասին, նշելով, որ «իր եղբայր Ալիևի» հետ քննարկում է Հյուսիսային Կիպրոսի ճանաչման հարցը: Ընդ որում, ինչն էր հատկանշական՝ Անկարան այդ մասին հայտարարում էր Ալիևի Մոսկվա, միաժամանակ Շարլ Միշելի ռեգիոնալ այցին զուգահեռ: Արդյո՞ք Թուրքիան կիպրական հարցը մեջտեղ է բերում և սրում Կովկասում իր համար անցանկալի հարցերը զսպելու համար: Այդ իմաստով է հատկանշական Ադրբեջանի ներգրավումը:
Հնարավո՞ր է, որ այդպիսով Անկարան փորձում է ստեղծել որոշակի «բարտերային» տրամաբանություն-մթնոլորտ, այն իմաստով, որ՝ եթե Արևմուտքից դնում են Արցախի կարգավիճակի հարց, ապա թուրք-ադրբեջանական տանդեմն էլ դնում է Հյուսիսային Կիպրոսի կարգավիճակի հարց: Բայց, ամբողջ խնդիրը այն է, թե արդյո՞ք Ալիևին օրինակ կբավարարի այդպիսի «բարտերը»: Ի՞նչ է ստանում նա դրա դիմաց: Ինչ է ստանում Թուրքիան, հասկանալի է, բայց որն է Ալիևի՞ շահը: Թե՞ այստեղ կա պարզապես թուրքական պայմանը՝ եթե Բաքուն ակնկալում է Թուրքիայի հետագա աշխույժ աջակցություն արցախյան հարցում, ապա պետք է իր հերթին գործուն աջակցություն ցուցաբերի Թուրքիայի համար կարևոր հարցերում, այդ թվում կիպրական:
Մեծ հաշվով, պատերազմի միջոցով հասնելով Կովկասում հաստատման և ամրացման, Անկարան թերևս որոշակիորեն նվազեցնում է իր հետաքրքրությունն արդեն անմիջականորեն ադրբեջանական, ալիևյան խնդիրների նկատմամբ: Իսկ առանց Էրդողանի ակտիվ աջակցության Բաքուն անկարող է լինելու դիմակայել Արցախի կարգավիճակի օրակարգին և առավել ևս առաջ մղել «միջանցքի» օրակարգ: Այլ կերպ ասած, Ադրբեջանի համար եկել է Թուրքիային «ռազմական հաղթանակի» համար գինը վճարելու ժամանակը և Անկարան սկսել է թերևս ներկայացնել «հաշիվը»:
