Հայաստանում որոշակիորեն գեներացվում է միտք, թե ընտրություններում ներկայիս կառավարող մեծամասնության հաղթանակի դեպքում կլինեն ավելի ուժգին ցնցումներ: Այդ միտքն առայժմ գեներացվում է որոշակի փորձագիտական շրջանակից, թեև բացառելի չէ և այն, որ շրջանակը գործում է քաղաքական որոշակի խմբերից ազդված: Բանն այն է, որ, լոկ փորձագիտական դիտարկում լինելու պարագայում, այստեղ իհարկե չկա որևէ խնդիր՝ յուրաքանչյուր փորձագետ ազատ է իրավիճակն ու հեռանկարները գնահատել իր պատկերացումների և վերլուծության շրջանակում:
Խնդրահարույց կարող է լինել այն, որ այդ կերպ արվի որոշակի զոնդաժի փորձ, տեսնելու համար, թե երկրում ինչպիսի հետընտրական ցնցումային ներուժ կա, կամ գուցե նույնիսկ երկրից դուրս ինչպիսի աջակցության հեռանկար: Կամ, առավել խնդրահարույց է այն, որ այդօրինակ գնահատականները լինեն ոչ լայն հանրության համար, այլ այսպես ասածներին շրջանառության շանտաժ:
Ամբողջ հարցն այն է, որ արտահերթ ընտրության գործընթացը ունի մեկ գլխավոր նպատակ՝ Հայաստանում հաստատել ներքաղաքական պայքարի կայուն միջավայր; Այդ ընտրության նպատակը Հայաստանում ներքաղաքական մրցակցությունը վերացնելը կամ ավարտելը չէ: Անհեթեթ է ընդհանրապես այդպիսի նպատակներ հետապնդելը: Ընտրության գլխավոր խնդիրը պետք է լինի բերել ներքաղաքական կյանքը կայուն ու կանխատեսելի միջավայր, որը թույլ կտա Հայաստանում ներքաղաքական մրցակցությունը ծառայեցնել պետության ճկունությանը, ծառայեցնել Հայաստանի սուբյեկտային հեռանկարների աճին, ոչ թե անկայունությամբ խորացնել Հայաստանի ենթակայությունն արտաքին հանգամանքներին:
Մարդիկ կարող են ունենալ ամենատարբեր պատկերացումներ ու գնահատականներ քաղաքական ուժերի, այդ թվում և առաջին հերթին ներկայիս կառավարող ուժի հանդեպ, բայց այդ ամենով հանդերձ՝ հասարակության քվեարկությամբ արձանագրված ներքաղաքական պատկերը պետք է ամրագրվի, անկախ այն բանից, թե ով է լինելու այդ պատկերում առաջատարը: Հավասարապես վտանգավոր են վախճանաբանական կամ քաոտիկ կանխատեսումները թե ներկայիս մեծամասնության հաղթանակի, թե որևէ ուժի հաղթանակի պարագայում, եթե դա տեղի է ունենում օրինական գործընթացի, հանրային կամարտահայտության միջոցով: Դա բոլորովին չի նշանակում հաշտվել այդ պատկերի հետ, բայց չհաշտվելը նշանակում է ոչ թե գնալ ցնցումներ հրահրելու, այլ գնալ հանրության հետ աշխատելու ճանապարհով, որպեսզի փոխվի հանրային տրամադրությունը և ըստ այդմ նաև առաջանա քաղաքական պատկերը միանգամայն ինստիտուցիոնալ, կայուն ճանապարհով փոխելու հիմք, հնարավորություն: Եթե Հայաստանը չի բերվում այդպիսի մեխանիզմի, ապա դրանից շահում է ոչ թե Հայաստանը, այլ երկրներ, որոնց բացարձակապես պետք չէ, որպեսզի Հայաստանում հաստատվի ներքաղաքական պայքարի կայուն և ինստիտուցիոնալ մեխանիզմ, որտեղ լուծումները ոչ թե ցնցումների, այլ մրցակցային անցումների ճանապարհով են:
Լուսանկարը՝ panorama.am-ի
