«Օրինաց երկիր» կուսակցությունն այսօր քաղխորհրդի նիստ է հրավիրել, որի ժամանակ որոշելու է իր հետագա քայլերը՝ Հանրապետական կուսակցության հետ նորի՞ց կոալիցիա կազմել և Հովիկ Աբրահամյանի գլխավորած կառավարությունում մի քանի նախարարական պորտֆելներ վերցնել, թե՞ հրաժարվել այդ ամենից ու դառնալ ընդդիմություն: Քաղխորհրդի նիստից հետո այդ կուսակցությունը պետք է հայտարարի՝ անդամակցելո՞ւ է կոալիցիային, թե դառնալու է ընդդիմություն:
ՕԵԿ-ում նման քննարկումները բավականին անակնկալ էին քաղաքական դաշտի համար, և որևէ մեկը մշտապես Սերժ Սարգսյանին հավատարիմ այդ կուսակցությունից նման քայլ չէր սպասում: Իսկ քաղաքական շրջանակներում ՕԵԿ-ի՝ ընդդիմություն դառնալու հետ կապված մի քանի դրդապատճառներ են նշվում: Նախ այդ կուսակցության ղեկավարները գտնում են, որ Ս.Սարգսյանն իրենց նկատմամբ այնքան էլ արդար չի եղել և բավարար չափով մոտ չի թողել իշխանական գաթային: ՕԵԿ նախագահ Արթուր Բաղդասարյանը 2008թ. նախագահական ընտրություններին մոտ 17 տոկոս ձայն ստացավ և Ս.Սարգսյանից ու Լևոն Տեր-Պետրոսյանից հետո զբաղեցրեց երրորդ տեղը: Այնուհետև նա միացավ կոալիցիային ու իր այդ քայլով աջակցություն հայտնեց ոչ թե ըմբոստացած ժողովրդին և ընդդիմությանը, այլ Ս.Սարգսյանին, ում պաշտոնավարման սկիզբը բավականին ծանր էր: Իր այդ քայլից հետո ՕԵԿ-ն վաստակեց ժողովրդի «դավաճանի» պիտակը: Հավանաբար նման ինքնազոհողության պատճառով էլ այդ կուսակցությունում գտնում են, որ իշխանության մեջ իրենք պետք է ավելի լայն ներգրավվածություն ունենան:
Նախկին վարչապետ Տիգրան Սարգսյանի հրաժարականից հետո էլ Ա.Բաղդասարյանն ինքն էր ցանկանում վարչապետ լինել, բայց դա նրան չհաջողվեց: Քանի որ Տ.Սարգսյանի հրաժարականի պատճառներից մեկն էլ ոչ իշխանական ուժերի ճնշումներն էին, Հ.Աբրահամյանն էլ նշանակվեց այդ ուժերի առաջատար՝ «Բարգավաճ Հայաստան» կուսակցության հետ փոխհամաձայնության արդյունքում: Հայտնի է նաև, որ ՕԵԿ-ն ու իր ղեկավարը հաշտ հարաբերություններ չեն ունեցել ԲՀԿ-ի ու Հ.Աբրահամյանի հետ: Եվ հիմա ՕԵԿ-ին դժվար է նախարարներ ունենալ Հ.Աբրահամյանի ղեկավարած կառավարությունում, ու նաև այդ պատճառով են քննարկում կոալիցիա չմտնելու և ընդդիմություն դառնալու տարբերակը: Այս դեպքում Ա.Բաղդասարյանը հավանաբար հրաժարական կտա Անվտանգության խորհրդի քարտուղարի պաշտոնից:
Քաղաքական դաշտում նաև խոսակցություն կա, որ Ս.Սարգսյանն է ՕԵԿ-ին ուղարկում ընդդիմադիր դաշտ, որպեսզի այդ կուսակցությունը քննադատի Հ.Աբրահամյանին ու նրա կառավարությանը: Բանն այնն է, որ Տ.Սարգսյանին ու նրա կառավարությանը ուղղորդված քննադատում էին հիմնականում «Բարգավաճ Հայաստանն» և «Դաշնակցությունը»: Իսկ հիմա այդ կուսակցությունները նույնքան սրությամբ չեն կարող քննադատել Հ.Աբրահամյանին, քանի որ նա հենց իրենց ուզած վարչապետն է և ԲՀԿ ղեկավար Գագիկ Ծառուկյանի խնամին է: ՀԱԿ-ի քննադատությունը քիչ կհամարվի, իսկ «Ժառանգություն» խմբակցությունն էլ պառակտված է ու չի կարող միասնական գործել: Այնպես որ՝ Հ.Աբրահամյանին խորհրդարանում որոշակի հակակշիռ ստեղծելու, նրա նկատմամբ քննադատություն ապահովելու համար էլ միգուցե հենց իշխանություններն են ՕԵԿ-ին գործուղում ընդդիմադիր դաշտ:
Մի հանգամանք ևս: ՕԵԿ-ը Եվրոպական ժողովրդական կուսակցության անդամ է, իսկ ոչ իշխանական քառյակը հիմնականում պաշտպանում է Հայաստանի՝ Մաքսային միությանն անդամակցումը: Եվ մեր երկրում բաց է մնում արևմտամետ լիբերալ դաշտը, որն այս դեպքում կարող է զբաղեցնել ՕԵԿ-ը: Ա.Բաղդասարյանն ինչ-որ ժամանակ համարվել է եվրոպամետ գործիչ, տարիներ առաջ նա գերմանական «Ֆրանկֆուրտեր Ալգեմայնե» թերթին տված հարցազրույցում ասել էր, որ «Հայաստանի ապագան ԵՄ-ն եւ ՆԱՏՕ-ն են», եւ որ «Ռուսատանը չպետք է խոչընդոտ հանդիսանա դեպի Եվրոպա տանող մեր ճանապարհին»: Այդ հայտարարության համար նա արժանացավ Ռ.Քոչարյանի դժկամությանը: Իսկ հիմա չի բացառվում, որ ՕԵԿ-ն դառնա ընդդիմություն ու այդտեղ էլ հավասարակշռություն ստեղծելու համար զբաղեցնի արևմտամետ ընդդիմության դաշտը, ինչն այսօր բացակայում է:
Իսկ թե որքանով այդ կուսակցությանն այս անգամ էլ կհաջողվի ընդդիմություն դառնալ, դժվար է ասել: Այդ կուսակցությունը դուրս եկավ կոալիցիայից և ընդդիմություն դարձավ 2006թ.: Ա.Բաղդասարյանն այդ ժամանակ էլ Ազգային ժողովի նախագահն էր: Այդ տարիներին նախագահը Ռոբերտ Քոչարյանն էր, ով այնքան էլ չէր ընդունում ՕԵԿ-ին ու իր ղեկավարին: Եվ փոխարենն իր համար ստեղծեց ԲՀԿ-ին: Եվ նաև այդ հակասության ֆոնին այդ երկու տարիների ընթացքում ՕԵԿ-ին ու իր ղեկավարին հաջողվեց թունդ ընդդիմադիր դառնալ ու 2008թ. նախագահական ընտրություններին ստանալ 17 տոկոս ձայն՝ Լ.Տեր-Պետրոսյանից տանելով ընդդիմադիր ձայների զգալի մասը: Նաև Ա.Բաղդասարյանի առաջադրումը խանգարեց Լ.Տեր-Պետրոսյանի հաղթանակին: Եվ այսքանից հետո երկրորդ անգամ իշխանությունից ընդդիմադիր դաշտ գնալն ու այդպիսին ընկալվելը շատ դժվար է լինելու ՕԵԿ-ի ու իր ղեկավարի համար: Հատկապես որ այդ դաշտում ոչ իշխանական քառյակը նրան սրերով է դիմավորելու:
