Ներխուժումը Քեսաբ տեղի է ունեցել թուրքական զորքի աչքերի առաջ, սահմանը բաց է եղել, որպեսզի զինյալները հեշտությամբ ներխուժեն Քեսաբ: Սիրիայի «Ալխաբար» կայանի գործադիր տնօրեն, քաղաքական լուրերի պատասխանատու Սարգիս Քասարջյանը «Առաջին լրատվական»-ի հետ զրույցում ասաց, որ Քեսաբ գյուղաքաղաքում սիրիական իշխանության զորք գոյություն չի ունեցել, որովհետև Քեսաբն, ինչպես որ գիտեք, Կիլիկիայի մեկ բաժինն է, 1953թ. Սիրիայի և Թուրքիայի նախագահների միջև ձեռքբերված համաձայնությամբ՝ այդ շրջանում երբեք զորք տեղակայված չի եղել: Ըստ նրա՝ փոխարենը Սիրիական պետությունն այնտեղ ուներ միայն ոստիկանատներ, իսկ քեսաբյան հարձակումը եղավ ոստիկանատների վրա, հայերը տեսան, որ հարձակում կա ոստիկանատների վրա և մեծամասնությամբ վախեցան ու փախան հեռու գյուղեր և մասնավորապես Լաթաքիա:
«Զորքերն էլ մտան և սկսեցին գրավել ոստիկանատները, զուգահեռաբար գրավեցին միակ սահմանային անցքը, որը կապում էր Սիրիան Թուրքիային, քանի որ Սիրիան փակել էր այդ սահմանը: Կան անհետ կորած անձինք: Այդ զինյալների շարքերում կային չեչեններ, թուրքեր, արաբական երկրների հպատակությամբ անձինք, Լաթաքիայի արևելյան գյուղերից զինյալներ, թուրքմեններ՝ Քեսաբի մոտ գյուղաքաղաքներ կան, որոնց բնակիչներն ունեն թուրքական արմատներ, նրանց այստեղ անվանում են թուրքմեններ»,- նշեց Սարգիս Քասարջյանը՝ հավելելով, որ այդ ծայրահեղական խմբավորումներն էին «Ջաբհաթ Ալ-Նուսրա»-ն, «Շամ ալ-Իսլամ»-ն ու «Անսար ալ-Շամ»-ը:
Քասարջյանի համոզմամբ՝ այս ծայրահեղականների նպատակն առաջ գնալն էր, քանի որ զինյալների համար որևէ քաղաք, որ պետք է գրավեն, հաղթանակ է, առավել ևս երբ խոսքը Քեսաբի մասին է, քանի որ Քեսաբը Լաթաքիային կապված նահանգ է, որը ներկայիս նախագահի ծննդավայրն է: Նրա խոսքով՝ ամենակարևոր պատճառն այն է, որ Սիրիայի իշխանության զորքը վերջին շրջանում, որին աջակցում է լիբանանյան «Հըզբոլլահ» կուսակցությունը, ահագին շրջաններում հաղթանակ էր արձանագրել, որոնք դժվար էին տրվում նախկինում, շատ շրջաններ ազատագրվեցին, զինյալներին անհրաժեշտ էր բարոյական հաղթանակ:
« Որևէ փաստ չկա այն մասին, թե թիրախը քեսաբահայերն էին, չնայած որևէ մեկ ժամանակ այդ հարցը հաշվից դուրս չի կարելի թողնել, որովհետև թուրքը մնում է թուրք, չի փոխվում: Ի դեպ, ներխուժումը Քեսաբ տեղի էր ունեցել թրքական զորքի աչքերի տակ, սահմանը բաց են թողել, որպեսզի զինյալները հեշտությամբ ներխուժեն Քեսաբ: Ուղղակի հայությանը թիրախ անվանելու համար պետք է փաստ ունենալ, որը չկա: Քեսաբ մտնելը բարոյական հաղթանակի նման մի բան էր»,- ասաց Սարգիս Քասարջյանը:
Դիտարկմանը, թե հայաստանյան իշխանությունների արձագանքը Քեսաբին չկոտրե՞ց արդյոք այն չեզոքությունը, որը պահվում էր հայկական կողմից սիրիական պատերազմի ողջ ընթացքում, արձագանքեց, ասելով, որ հայ համայնքը որքան փորձեց չեզոք մնալ, այնքան ընդդիմադիրները փորձեցին հայերին ևս ներգրավել հակամարտությունում:
«Քեսաբը գրավելը զինյալների համար ռազմավարական, պատերազմական նշանակություն չուներ, Քեսաբը գրավելով Դամասկոսին ավելի չէին մոտենում կամ որևէ տեսակի հաղթանակ գրանցում, Քեսաբի բոլոր այդ շրջանները, որ գրավվեցին, մոտավորապես 36 քառակուսի կմ է, որևէ մեկ հատկանշական իմաստ չունի, եթե ռազմավարական իմաստով ենք խոսում: Փաստորեն, սա ևս մեկ փորձ է հայերին ոչ թե կողմ դարձնել, այլ հայերին ևս հակամարտությունում մտցնել»,- ասաց Քասարջյանը՝ հավելելով, որ ընդդիմադիր զինյալների նպատակն էլ ավելի մեծ քաոս ստեղծելն էր երկրում, Սիրիայի բոլոր ազգային և կրոնական փոքրամասնություններին ևս հակամարտությանը մաս դարձնելը: «Սիրիայի բոլոր սահմաններն այսօր բաց են զինյալների համար և նրանց տիրապետության տակ են, ուստի մտածել, որ քեսաբյան սահմանով կապ է հաստատվում Սիրիայի և Թուրքիայի միջև, սխալ է: Եթե իսկապես նպատակ կար հայերին չեզոք պահել, շատ ավելի ճիշտ կլիներ սահմանային այդ 12 կիլոմետրանոց շղթան, որ հայկական գյուղաքաղաքներն են գտնվում, չեզոք պահել ներխուժումից»,- ասաց Սարգիս Քասարջյանը:
Անդրադառնալով հարցին, թե ո՞րը պետք է լինի հայաստանյան կողմի դիրքորոշումն՝ ասաց, որ միջազգային քաղաքական հարթությունում կարելի է ճնշում բանեցնել և հասնել էլ ավելի մեծ անվտանգության ապահովման, ինչպես Քիմ Քարդաշյանը, Շեռը, կարելի էր քաղաքական ճնշումներ բանեցնել, գոնե նամակով միջազգային ընտանիքներին, ՄԱԿ-ին դաժանությունների, հայկական եկեղեցիներն այրելու մասին իրազեկել և պատասխանատվության կանչել:
