Հայ-վրացական հարաբերությունները տագնապալի օրեր են ապրում՝ վտանգավոր լիցքերով և հեռանկարներով: Խոսքը պետական մակարդակով հարաբերության մասին չէ, քանի որ այստեղ կարծես թե կան փոխըմբռնման իրողություններ և ինչ-որ համաձայնություններ՝ առնվազն սրացումներ թույլ չտալու հարցում: Սակայն խնդիրը հենց այն է, որ հայ-վրացական հարաբերություններ ասվածը տարիներ շարունակ պատկերանում է ընդամենը հենց այդ պետական մակարդակի` իշխանությունների շփման մակարդակի շրջանակում, և հենց դա է համարվում հայ-վրացական հարաբերություն։ Մինչդեռ իրական հարաբերությունն ավելի լայն է և ներառում է նաև ժողովուրդներին, հասարակություններին՝ նրանց կրոնական, մշակութային, սոցիալ-հոգեբանական բոլոր բաղադրիչներով:
Եվ, ահա մենք տեսնում ենք, հատկապես վերջին օրերին տեղի ունեցած, այսպես ասած՝ միջեկեղեցական իրադարձությունների շրջանակում, որ այս առումով հայ-վրացական հարաբերությունները գրեթե ծայրաստիճան լարված են, ու մի փոքր կայծը կարող է բռնկել դրանք: Իրավիճակը հատկապես լարվեց Ամենայն Հայոց կաթողիկոսի Վրաստան կատարած այցից, ինչպես նաև Վրաստանում այլ եկեղեցիների իրավական կարգավիճակի մասին Վրաստանի իշխանության կայացրած որոշումից հետո: Եվ իրավիճակն այնպես լարվեց, որ Վրաստանի խորհրդարանը ստիպված եղավ իր այդ որոշումից օրեր անց փոխել այն, ու եկեղեցիներին, այդ թվում՝ և Հայ Առաքելականին, ոչ թե իրավական կարգավիճակ տալ, այլ ընդամենը տալ իրավաբանորեն գրանցվելու հնարավորություն: Ըստ էության, դա էլ կարգավիճակ է, սակայն շատ նեղ կարգավիճակ, որը Հայ Առաքելական եկեղեցուն թույլ չի տա, այսպես ասած՝ հետամուտ լինել Վրաստանում հայկական եկեղեցիների պաշտպանության իրավական կարգավիճակին:
Փաստորեն, Վրաստանի իշխանությունը տեղի տվեց վրաց եկեղեցու և ազգայնական ալիքի ճնշմանը՝ չգտնելով հակահայ ալիքը զսպելու այլ տարբերակ, այլ միջոց: Կասկած չկա, որ հայկական կողմն էլ չի գնա սուր գնահատականների և կփորձի նպաստել իրավիճակի մեղմացմանը: Սակայն փաստն այն է, որ երկու երկրների իշխանությունները ահռելի անելիք ունեն հանրային, ժողովրդական մերձեցման ուղղությամբ, որովհետև երբ նման սահմանային իրավիճակներում տեսնում ես հայ-վրացական հարաբերությունների լարումը, ապա դժվար է դրանք, ասենք, ավելի մեղմ համարել, քան հայ-ադրբեջանական հարաբերությունները:
Գուցե գույները մի փոքր խտացնում ենք, սակայն վրացիների վերաբերմունքը հայերի հանդեպ երբեմն հասնում է հենց նման ծայրահեղությունների, ինչը լրջագույն խնդիր է նույնիսկ միջազգային մակարդակով, հատկապես եվրակառույցների համար, որոնք հայտնում են տարածաշրջանային ինտեգրման շահագրգռություն և քայլեր են անում ու միլիոնավոր դրամաշնորհներ ծախսում այդ ուղղությամբ: Նաև, մյուս կողմից, տեղի ունեցածում կարող է լինել մեկ այլ ասպեկտ էլ:
Բանն այն է, որ Վրաստանի իշխանությունը փոքր-ինչ զարմանալի արագությամբ որոշեց լուծել իրավական կարգավիճակի խնդիրը: Եվ չի բացառվում, որ դրան հաջորդած հակահայ հիստերիան նրա համար էր, որ կատարվեր հենց այդ հետադարձ քայլն, ու փոխվեր մի քանի օր առաջ ընդունած օրենքը, իսկ պաշտոնական Թբիլիսին էլ Երևանին կասեր, թե՝ տեսեք, ես ամեն ինչ արեցի հարցը լուծելու համար, բայց նահանջեցի ընդամենը ազգամիջյան բախումներ թույլ չտալու համար: Այսինքն՝ պետք չէ բացառել, որ Հայ Առաքելական եկեղեցու իրավական կարգավիճակի այդ չարչրկված հարցի առումով Վրաստանի իշխանությունը բավական հետաքրքրական կոմբինացիա խաղարկեց՝ մի կողմից լավամարդ դուրս գալով Հայաստանի իշխանության և հասարակության աչքին, մյուս կողմից, ըստ էության, հարցը չլուծելով կամ լուծելով ընդամենը «երկու քայլ առաջ` մի քայլ հետ» տարբերակով:
