«Կազանի հանդիպման օրը՝ հունիսի 24-ին, Ադրբեջանը կենտրոնացած էր հունիսի 26-ի վրա, քանի որ այդ օրը Ադրբեջանի զինուժի օրն է և շատ կարևոր վերջինիս համար»,- Կազանյան հանդիպման վերաբերյալ ՌԱՀՀԿ կազմակերպած քննարկման ժամանակ կարծիք հայտնեց Տարածաշրջանային հետազոտությունների կենտրոնի ղեկավար Ռիչարդ Կիրակոսյանը:
Նա նշեց, որ Ադրբեջանն իր ռազմական շքերթով մի շատ պարզ մեսիջ ուղղեց, որն էլ շատ հստակ խոսում էր Ադրբեջանի ռազմավարության մասին. «Այս ռազմական շքերթը ամենամեծն էր Ադրբեջանի պատմության ընթացքում, և այստեղ առաջին անգամ ցուցադրվեցին S-300 համակարգերը: Սրանք անմիջական վտանգ չեն նշանակում Հայաստանի և ԼՂ-ի համար, այս մեսիջի իմաստն այլ է՝ այն ցույց էր տալիս, որ այդ S-300 համակարգերը ռուս-ադրբեջանական 300 մլն դոլարանոց գործարքի մասն են կազմում»:
Կիրակոսյանը ընդգծեց, որ հենց Կազանից հետո Ալիևը հայտարարեց ռազմական ծախսերի մեծացման մասին: Կիրակոսյանը համեմատության կարգով նշեց, որ Հայաստանն այս տարի պաշտպանական բնագավառում նախատեսում է ծախսել 400 մլն դոլար՝ այն դեպքում, երբ Ադրբեջանն այդ նպատակով ծախսելու է 3 մլրդ 300 մլն դոլար:
Փորձագետի խոսքերով, Հայաստանի պատասխանը եղել է Կազանից առաջ, մասնավորապես Հայաստանը հաստատեց, որ այստեղ արտադրվում են անօդաչու ինքնաթիռներ, և դրանք ոչնչով չեն զիջում ադրբեջանա-իսրայելական նույն համակարգերին, ինչպես նաև հայկական կողմը հայտարարեց հայկական օդուժի գիշերային թռիչքների մասին, ինչը չունի Ադրբեջանը: Կիրակոսյանը հատկանշական համարեց նաև այն հանգամանքը, որ Կազանից օրեր առաջ եղավ տեղեկատվություն, թե Հայաստանը հետաքրքրվում է «Սմերչ» տեսակի ռեակտիվ հրետանային համակարգերով, ինչպես նաև այն հայտարարությունները, թե Գյումրիի ռազմաբազայի համար նախատեսված ռուսական ռազմական տեխնիկան պատրաստ է և սպասում է երթուղու ճշտմանը: Այս ամենն, ըստ Կիրակոսյանի, մեսիջ էր, որ ԼՂ խնդրում փոփոխությունների միակ գրավականը կարող է լինել Ռուսաստանը:
Անդրադառնալով պատերազմի վերսկսման վտանգի առկայությանը՝ Կիրակոսյանը նկատեց, որ կա պատահական պատերազմի հավանականություն, բայց այն, որ Ադրբեջանը մեծացնում է իր ռազմական ծախսերը՝ դեռ չի նշանակում, որ նա պատրաստ է պատերազմի: Այդուամենայնիվ, ըստ փորձագետի, դա բարձրացնում է պատերազմի վտանգը. «Երկար տարիներ Ադրբեջանը ներգրավված էր դիվանագիտական պատերազմի մեջ, ներկայումս իրականացնում է պատերազմի դիվանագիտություն՝ ցանկանալով ավելացնել ճնշումները Հայաստանի և միջազգային հանրության վրա»:
