Ֆուտբոլի Հայաստանի ազգային հավաքականի գլխավոր մարզիչ Արմեն Գյուլբուդաղյանցը, ամփոփելով մերոնց ելույթն Ազգերի լիգայում, հստակ կերպով արձանագրեց՝ ֆուտբոլում ամենակարևորն արդյունքն է, որը չունեցանք:
Հիշեցնենք, որ Ազգերի լիգայի խաղարկության ամենաթույլ՝ D դիվիզիոնում Հայաստանի հավաքականին չհաջողվեց հաղթահարել խմբային փուլի արգելքը:
«Որտեղ ենք մենք հիմա՝ ամենացածր D դիվիզիոնում: Սա ցույց է տալիս մեր դիրքը, որին հասել ենք տարիների ընթացքում գործած սխալների ու բացթողումների հետևանքով»,- ասում էր Գյուլբուդաղյանցը:
Դեկտեմբերի 2-ին կկայանա 2020 թվականի Եվրոպայի առաջնության ընտրական փուլի վիճակահանությունը, իսկ 2019 թվականի մարտին կսկսվի պայքարը: Բնականաբար, Գյուլբուդաղյանցը խոսեց այս մրցաշարից առաջ հավաքականն ուժեղացնելու մասին՝ հույս հայտնելով, որ կհամալրվենք նոր կադրերով: «Տեղյակ եմ, որ ՀՖՖ-ն բանակցություններ է վարում Դիեգո Ռոսի Մարաշլյանի հետ, նա շատ մեծ ուժ կլինի մեզ համար»,- ասաց մեր հավաքականի մարզիչը:
Դիեգո Ռոսի Մարաշլյանը Ուրուգվայի Մ20 տարեկանների հավաքականի խաղացող է և հանդես է գալիս ամերիկյան ՄԼՍ-ում: Նրա՝ Հայաստանի ազգային թիմին միանալը, ինչ խոսք, լուրջ խթան կհանդիսանա: Չունենալով կադրային ռեզերվ՝ մենք ստիպված ենք հույսներս դնել Մարաշլյանի, Դավիթ Յուրչենկոյի, Խորեն Բայրամյանի և էլի մի քանի հայազգի ֆուտբոլիստների վրա: Հույս ունենք, որ աշխարհի տարբեր անկյուններում կգտնենք նոր Յուրա Մովսիսյաններ, Հենրիխ Մխիթարյաններ և կունենանք ուժեղ հավաքական: Մեզ ոչինչ չի մնում անել, քան հավատալ հրաշքների, քանզի երազում ենք մեր ազգային թիմին տեսնել աշխարհի կամ Եվրոպայի առաջնության եզրափակիչ փուլում: Շատերը երազում և նույնիսկ հավատում են, որ Հայաստանում նավթ կամ գազ կհայտնաբերվի, և մեր երկիրը արագ տեմպերով կբարգավաճի: Սա խնդրի լուծման ամենակարճ և գործնականում անհնարին տարբերակն է: Այսօրվա Հայաստանի հավաքականը գտնվում է 0-ական մակարդակի վրա, և հրաշքների վրա հույս դնելուց զատ՝ առաջին հերթին պետք է մտածենք բնականոն զարգացման մասին:
«Բարձրագույն խմբում մակարդակը համեմատաբար բարձրացել է, բայց չեմ կարող ասել, որ թիմերի խաղամակարդակը գոհացնում է: Որպես հավաքականի մարզիչ՝ կցանկանայի, որ հայ ֆուտբոլիստներն ավելի շատ լինեին, սակայն դա չլիներ արհեստական: Ես հենց այսօրվանից կցանկանայի, որպեսզի լիմիտ լինի, բայց դա օգուտ չի տա: «Լոռին», օրինակ, չի կարող խաղալ այդպես, մանկապատանեկան դպրոց չունի, որպեսզի հայ ֆուտբոլիստներ ունենա ու շարունակի խաղալ»,- նշեց Գյուլբուդաղյանցը:
Այսօր Բարձրագույն խմբում ունենք ֆուտբոլիստներ, որոնք համեմատաբար լավ են խաղում: Բայց պետք է նախևառաջ հաշվի առնենք, թե աչքի ընկնող ֆուտբոլիստները ում համեմատ են լավ խաղում: Հավատացեք, որ եթե այդ տղաներն իսկապես լավ որակներ ունենային, այսօր ելույթ կունենային ոչ թե Բարձրագույն խմբում, այլ, ասենք, Ռուսաստանի Պրեմիեր լիգայում կամ գոնե Ուկրաինայի առաջնությունում: Երիտասարդ կադրերը, որոնք ազգային թիմի թեկնածուներ են, այնուամենայնիվ ունեն հնարավորություն քայլ առաջ կատարելու: Պետրոս Ավետիսյանը, Ալիկ Առաքելյանը, Արթուր Քարտաշյանը, Վահագն Հայրապետյանը, Էրիկ Վարդանյանը և էլի մի քանի ֆուտբոլիստներ կարող են հայտնվել ավելի բարձր հարթության վրա:
«Արհեստական սերնդափոխություն չպետք է լինի: Այդ սերունդը արժանի պետք է լինի հավաքականում խաղալուն: Պետրոսը ապացուցել է, որ արժանի է հավաքականում խաղալուն, մոտ է հիմնական կազմին: Ջիբրալթարի հետ հանդիպմանը պետք է լիներ մեկնարկայինում, սակայն վնասվածք ուներ: Քարտաշյանը լավ խաղաց, երկու սխալ արեց, նա էլ գիտակցել է դա, սակայն դա լարվածության պատճառով է, հասունությունն է պակասում: Վահան Բիչախչյանը, Հովհաննես Հարությունյանը լավ ֆուտբոլիստներ են, սակայն ֆուտբոլային լավ որակներ ունենալը քիչ է: Նրանք ու մյուսները պետք է ցանկություն ունենան, ամեն ինչ մի կողմ թողնեն ու նվիրվեն ֆուտբոլին, որպեսզի արդյունք լինի»,- անդրադառնալով սերնդափոխության գործընթացին՝ ասաց Գյուլբուդաղյանցը:
Վերջինս անկեղծորեն պատասխանելով բոլոր հարցերին՝ ավելի քան մոտեցրեց իրականությանը: Հայաստանի հավաքականի մարզիչը կարող էր ասել, որ նպատակ ենք դրել հայտնվելու Եվրոպայի առաջնության եզրափակիչ փուլում: Ընտրական փուլին մասնակցելն ինքնին պայքար է եզրափակիչ փուլի ուղեգրի համար, այլ հարց է թե ինչ արսենալով ենք դուրս գալիս պայքարի: Ինչ արսենալով էլ դուրս կգանք պայքարի, 2020 թվականի Եվրոպայի առաջնության ընտրական փուլը մեզ համար պետք է լինի հենց պայքարի փուլ:
Հաղթանակներ կերտելու հիմքում հենց պայքարն է ու մարտունակ հավաքականը: Միայն արժանիորեն պայքարելու պարագայում կարելի կլինի հետագայում խնդիր դնել Եվրոպայի կամ աշխարհի առաջնության ուղեգիր նվաճելու: Նախկինում մոտ ենք եղել մեր երազանքին, բայց ինչ-որ բան չի հերիքել: Հայաստանի հավաքականի ծաղկուն շրջանից տարիներ են անցել, և անկումը բավական ցավոտ է եղել: Ուստի մոռանալով Ազգերի լիգան և անցյալի դառը փորձը՝ մեզ ոչինչ չի մնում անել, քան նախապատրաստվել պայքարի:
