Մարտի 23-ին Ժիրայր Սեֆիլյանի կոչով ձևավորված «Հանուն Հայաստան պետության» ճակատը հերթական հանրահավաքն անցկացրեց Ազատության հրապարակում: Նախաձեռնության անդամները խոստացան Սերժ Սարգսյանի վարչապետության դեմ բողոքի շուրջօրյա հանրահավաքներ սկսել ապրիլի 9-ից, երբ ավարտվի Սարգսյանի նախագահության ժամկետը:
«Առաջին լրատվական»-ի հետ զրույցում քաղաքագետ Լևոն Շիրինյանը նշեց, որ ընդդիմությունը Հայաստանում դասական իմաստով կազմակերպված չէ, և սա է պատճառներից մեկը, թե ինչու է հասարակությունը ընդդիմադիր քաղաքական ուժերի նկատմամբ անվստահությամբ լցված: «Նրանք պետք է կառույցներ ունենան՝ թաղային, քաղաքային, բայց նման բան չկա, և դա շատ վատ է: Միևնույն ժամանակ մեկ ուրիշ փաստ պետք է արձանագրել, որն իշխանությունը պետք է հաշվի առնի: Ժողովուրդն այնքան է օտարված իշխանությունից, որ մի հսկա զանգված ուզում է ապահով ու զարգացող պետություն տեսնել ու դրա համար պատրաստ է ամեն ինչի: Դա կարող է ձնագնդի էֆեկտ ունենալ և ճանապարհին ամեն ինչ փշրել»,- նկատեց մեր զրուցակիցը:
Քաղաքագետը նշում է՝ այն, որ կա անվստահություն նաև ընդդիմության նկատմամբ, չի նշանակում, որ պետք է ոչինչ չանել. «Եթե կարողանան մատը դնել վերքի վրա, ենթադրում եմ՝ ժողովուրդը ոտքի կկանգնի: Կա փոփոխության պահանջ, մնացածը՝ կապրենք, կտեսնենք»:
Մեր այն դիտարկմանը՝ արդյոք չհաջողելու պատճառներից մեկն էլ այն չէ՞, որ հիմա, օրինակ, նույն օրակարգով պայքար է մղում երկու տարբեր ուժ՝ «Քաղպայմանագիրն» ու «Հանուն Հայաստան պետության» ճակատը, և նրանց ուժերը մեկտեղել առայժմ չի հաջողվում, Լևոն Շիրինյանն արձագանքեց. «Ժողովուրդը կարագի հերթ չի կանգնում, ժողովուրդն ունի առողջ բնազդ. շատ շուտ կկողմնորոշվի՝ ով է անկեղծ, ով՝ ոչ: Մարդիկ շատ պարզ կհասկանան, ես դրա մեջ որևէ մտավախություն չեմ տեսնում: Վստահ եղեք՝ մարդիկ կհասկանան, ու այստեղ շատ կարևոր է, թե ինչ են առաջարկելու՝ պայքար մինչև ստամո՞քս, ստորությո՞ւն, խաբեությո՞ւն, թե՞ իսկապես պայքար հանուն Հայաստանի ապագայի»,- եզրափակեց նա:
Քաղաքագետ Գագիկ Համբարյանը «Առաջին լրատվական»-ի հետ զրույցում ընդգծեց՝ վերջին հանրահավաքի ոչ այնքան բազմամարդ լինելը մեծ ցուցիչ է՝ հասկանալու, որ այս պայքարը հաջողության չի կարող հասնել. «Վերջին անգամ՝ 2013-ին, Հայաստանում Գագիկ Ծառուկյանին հաջողվեց հավաքել ահռելի մեծ մարդկանց զանգված: Հետագայում, երբ նա ժամանակավորապես վտարվեց քաղաքական դաշտից, որևէ քաղաքական ուժի չի հաջողվել ազդեցություն ունենալ գործընթացի վրա՝ հանրահավաքների կամ շուրջօրյա ցույցերի միջոցով»:
Համբարյանը հավելում է՝ հայաստանյան ընդդիմադիր դաշտի խնդիրը ոչ միայն մարգինալ լինելն է, այլև իրենց ներքին պառակտվածությունը: Սրա վառ օրինակներից է, ըստ Համբարյանի, նույն օրակարգով առանձին հանրահավաքներ կազմակերպելը. «Սա էլ է այն պատճառներից մեկը, որ հասարակությունը նրանց թերահավատորեն է վերաբերվում ու չի հավատում, որ դուրս գալով փողոց՝ ռեալ հաջողության հասնել հնարավոր է»:
Միևնույն ժամանակ, ըստ մեր զրուցակցի, «Քաղպայմանագրի» և «Հանուն Հայաստան պետության» ճակատի չմիավորվելը ունի նաև օբյեկտիվ պատճառ՝ մի թևը բացառում է զենքը, մյուսը՝ ոչ: «Այո, դա խնդիր է, որոշ քաղաքական ուժեր իրենց իսկ օրակարգով պառակտում են: Զենքով գրավելու կոչերը իշխանության ջրաղացին ջուր լցնել է, նրանք դա կօգտագործեն հենց ընդդիմության դեմ: Չեմ կարող Փաշինյանին մեղադրել չմիանալու մեջ. զինված պայքարը հակասահմանադրական է և իր մեջ հանցանքի տարրեր է պարունակում»,- եզրափակեց նա:
Լուսանկարը՝ Photolure-ի
