«Առավոտ» օրաթերթի գլխավոր խմբագիր Արամ Աբրահամյանն այսօրվա խմբագրականում գրում է.
«Երբ 30 տարի առաջ ես ուսուցիչ էի աշխատում և այդ մասին հայտնում էի «լայն ժողովրդական զանգվածների» ներկայացուցիչներին, աոաջին հարցը, որը նրանք տալիս էին «բա ինչքան փող ես առնըմ»: Եվ երբ պատասխանում էի՝ «60 ռուբլի» (կես դրույք), զրուցակիցներիս դեմքին արհամարհական ժպիտ էր երևում: Պարզ է, որ դրան զուգահեռ աշխատում էի ևս 2-3 տեղում, որտեղ «առնում էի» համանման գումարներ և գլուխս պահում էի՝ այդ առումով կյանքս առանձնապես չի փոխվել: Բայց հիշում եմ այդ ամենը՝ փաստելու համար, որ այն նոստալգիկ պնդումները, թե առաջ ուսուցչի մասնագիտությունը հարգի էր, իսկ հիմա՝ ոչ, այնքան էլ ճիշտ չեն. «լայն զանգվածների» կողմից հարգի է «փող շինելը»՝ ինչ-որ մեկին խաբելով կամ ինչ-որ բան գողանալով: Ուսուցիչը նման հնարավորություններ չուներ ու չունի:
«Հանուն արդարության» պետք է ասել, որ վերջին տարիներին դրան ավելացել է ուսուցիչների ստորացված վիճակը, երբ ՀՀԿ կրծքանշանով տնօրենի պաշտոնական հաջողություններն ամբողջությամբ պայմանավորված են նրանով, թե ինչպիսի ծառայություններ է նա մատուցել իշխանությանը ընտրությունների ժամանակ: Ստրկամիտ, իր տեղի համար դողացող տնօրենը չի կարող ազատ և հետևաբար՝ իրենց արածների համար պատասխանատու մարդկանց ղեկավարել: Հետևաբար՝ նաև ուսուցիչներն են վախեցած և ամեն ինչին հարմարվող: Այդ վիճակում գտնվող մանկավարժը ոչ մի հնարավորություն չունի զբաղվել ստեղծագործական աշխատանքով, իսկ ուսուցիչն, անշուշտ, աշխարհի ամենաստեղծագործական, երևակայություն և մտահորիզոն պահանջող աշխատանքն է: Ներկայումս ուսուցիչն իր ցանկացած նախաձեռնության համար (խոսqը օրինական, գործին նպաստող նախաձեռնության մասին է) պետq է դիմի տնօրենին, վերջինս էլ կասի` «վայ, վայ, վայ, գործ չունես»:
Խմբագրականն ամբողջությամբ՝ կարդացեք «Առավոտ» օրաթերթի այսօրվա համարում:
