Ազգային ժողովի ՀՀԿ-ական փոխնախագահ Էդուարդ Շարմազանովը հայտարարել է, որ Մաքսային միություն մտնելու որոշումը բխում է համայն հայության շահերից: Իսկ երբ «Ազատություն» ռադիոկայանը խնդրել է կոնկրետացնել, Շարմազանովը ասել է, որ կոնկրետ կքննարկենք, երբ որ կլինի ամբողջական ինֆորմացիան: Փաստորեն, Շարմազանովը ամբողջական ինֆորմացիա չունի, բայց հայտարարում է, որ Մաքսային միությունը բխում է համայն հայության շահերից: Դա դեռ ոչինչ, բայց պարզվում է, որ Հայաստանի իշխանական նոր սերնդի մոտ լայն թափով առաջ է գնում անհամեստությունը:
Իհարկե, Շարմազանովն այն գործիչներից է, որը իշխանական չափանիշներով բավական համեստ կենսակերպ է վարում: Բայց համեստությունը միայն նյութական դրսևորումներ չունի անշուշտ: Մասնավորապես` անհամեստություն է սեփական կուսակցությանը կամ այդ կուսակցության նախագահին նույնացնել համայն հայության հետ: Այո՛, Մաքսային միություն մտնելը բխում էր Սերժ Սարգսյանի շահերից, որովհետև վերջին պահին նա Ռուսաստանից ավելի մեծ վտանգ զգաց, քան ավելի հուսալի երաշխիքներ Եվրոպայից: Սակայն ի՞նչ կապ ունի այստեղ համայն հայությունը: Կամ եթե կապ ունի, ապա այնքանով, որ այդ հայության առանցքը հանդիսացող պետությունը հայտնվել է հերթական, մեղմ ասած, ոչ շահեկան դիրքերում և աշխարհին ներկայացել որպես անկանխատեսելի սուբյեկտ:
Ընդ որում` նույնիսկ ՀՀԿ կուսակցության շահերից բխելու մասին հայտարարությունները կարող են ինչ-որ տեղ չափազանցված լինել, որովհետև Սերժ Սարգսյանն իր հարցերն է լուծել՝ կարճ ժամանակամիջոցի համար, մինչև գարուն, բայց հարց է, թե ՀՀԿ-ականներից քանիսի հարցերն են այդով լուծվել ինքնաբերաբար: Այն, որ Սերժ Սարգսյանի և մի շարք ՀՀԿ-ականների շահերը մի առվով չեն հոսում բավական երկար ժամանակ` հայտնի է վաղուց: Եվ այս ամենի պատճառը բոլորովին էլ Եվրամիության հետ Ասոցացման գործընթացը և այդով Հայաստանի ստանձնելիք պարտավորությունները չէին, որոնք պետք է իշխանություններին պարտադրեին բարեփոխումներ կատարել և այդպիսով կհարվածեին մի շարք ՀՀԿ-ական կամ մերձակա խմբերի տնտեսական շահերին: Խնդիրը ավելի խորն է և հանգում է Հայաստանի սոցիալ-տնտեսական ու հոգեբանական իրավիճակին, ինչպես նաև այս իրավիճակի հետ համեմատության մեջ գտնվող արտաքին մարտահրավերներին կամ ավելի ճիշտ ներկայիս վիճակի հանդեպ դրանց անհամեմատելի ծանրությանը:
Այստեղ և իշխանության պատասխանատվության խնդիրն է, և պատասխանատվության իրացման ռեսուրսային սղությունը, և ներիշխանական բնական պայքարը նույն այդ սղված ռեսուրսների համար, և մյուս կողմից` հասարակության ներսում տեղի ունեցող խորքային պրոցեսները, որոնք բերում են հիմնարար փոփոխությունների: Այս ամենի արդյունքում իշխանությունների և մասնավորապես ՀՀԿ-ի ներսում առաջ են բերում շահերի լուրջ բախումներ, որոնք չեն կարող հավերժորեն շարունակվել պերմանենտ համաձայնությունների, տեղատվությունների և մակընթացությունների տրամաբանության մեջ: Այդ հակասությունները հանգուցալուծում են պահանջում, այլապես երկար ժամանակի կտրվածքով կործանարար են լինելու ողջ իշխանական համակարգի համար: Եվ սա գիտակցում են համակարգի բոլոր սուբյեկտները: Այս տեսանկյունից, եթե Սերժ Սարգսյանն անձնական իշխանության հարցերը լուծելու որևէ քայլեր է անում, ապա այս քայլերի մեջ անխուսափելիորեն պետք է փնտրել նաև ներիշխանական հակադիր բևեռների հարցերը լուծելուն միտված բաղադրիչը: Եթե այդ բաղադրիչը առայժմ շատ հստակ չի դրսևորվում, ապա դա չի նշանակում, որ այն չկա: Այն չի կարող չլինել, որովհետև Սերժ Սարգսյանի համար անձնական հարցեր լուծել նշանակում է լուծել նաև այս հարցը, գոնե ինչ-որ մասով:
Այնպես որ, ոչ միայն համայն հայության, այլ նույնիսկ համայն ՀՀԿ-ի շահերից չի կարող նույնիսկ բխել Մաքսային միությանն անդամակցելու որոշումը: Սակայն այստեղ հասկանալի են նաև ՀՀԿ-ականների մղումները: Կայացվել է մի որոշում, որին նույնիսկ ամբողջ հոգով և սրտով դեմ լինելու պարագայում, ՀՀԿ-ականները նույնիսկ անձնական ամենատեսանելի վտանգի պարագայում չեն կարող չողջունել ու չհիմնավորել, այլապես դա հավասարազոր կլինի Սերժ Սարգսյանին իրենց հարցերը լուծելու հիանալի առիթ նվիրաբերելուն: Սրան զուգահեռ, սակայն, ՀՀԿ-ականները, իշխանության խոսնակները, տարբեր ներկայացուցիչները այլևս իրենք իսկ սկսել են անհարմար զգալ այն բացատրություններից, որ տալիս են անբացատրելին ու անտրամաբանականը արդարացնելու համար: Եվ բնականաբար ստիպված են սահմանել նոր հորիզոններ՝ ներառելով համայն հայությանը: Պարզապես նրանք շատ լավ են զգում, որ այդ բացատրությունները ոչ մի էֆեկտ չեն տալիս և եվրաչինովնիկների մոտ, և Հայաստանի հասարակության: Սակայն ինչ-որ բան պետք է ասել, քանի որ «թողնել» հրաման չի եղել:
Հետևաբար` նրանք ստիպված են տարածական ռեկորդներ սահմանել Մաքսային միության շահավետությունը ներկայացնելու համար, և անկասկած հեռու չէ այն ժամը, երբ կհայտարարվի, որ Մաքսային միությանն անդամակցելով Սերժ Սարգսյանը երրորդ համաշխարհային պատերազմն է կանխել, և իրականում նա է Նոբելյան մրցանակի գլխավոր և արժանի հավակնորդը, ոչ թե Օբաման կամ Պուտինը: Սա, ընդ որում, կարող է տեղի ունենալ արդեն ուղղակի տեմպի տակ: Եվ այդ իսկ պատճառով արժե խորհուրդ տալ իշխանություններին այնուամենայնիվ հետևել տեմպին, որովհետև նման հայտարարությունը կարող է ջուրը գցել այն «անվտանգության» ձեռքբերումները, որ արձանագրվել են Մաքսային միությանն անդամակցելու որոշումով: Օբաման ու Պուտինը ջուրը կգցեն միասնաբար:
Լուսանկարը՝ Shamshyan.com-ի
