«Առաջին լրատվական»-ի զրուցակիցն է Երևանի Հովհ. Թումանյանի անվան տիկնիկային թատրոնի գեղարվեստական ղեկավար և տնօրեն Ռուբեն Բաբայանը:
–Պարոն Բաբայան, օրերս հայտնի դարձավ, որ ՀՀ մշակույթի նախարար Արմեն Ամիրյանը անդամագրվեց ՀՀԿ-ին, մինչդեռ ամիսներ առաջ, երբ նոր էր նախարար նշանակվել, նա հայտարարում էր, որ չի անդամագրվի ՀՀԿ-ին: Ձեր գնահատմամբ՝ արդյո՞ք ճիշտ է նախարարի՝ այս կամ այն կուսակցությանն անդամագրվելը, և դա ի՞նչ արդյունավետություն կարող է ունենալ մեր երկրում մշակույթի ոլորտի առողջացման համար:
–Դժվարանում եմ ասել արդյունավետության մասին, կյանքը ցույց կտա: Չեմ կարծում, որ որևէ կուսակցական պատկանելություն կարող է օգտակար կամ վնասակար լինել: Կարծում եմ՝ դա պարոն Ամիրյանի անձնական հարցն է: Չէի ուզենա, որ դա պարտադրանք լիներ: Կամավոր որոշումը միշտ ավելի հաճելի է, քան պարտադրվողը: Արդյո՞ք մշակույթի նախարարի կուսակցական պատկանելիությունը ունի որևէ ազդեցություն գործունեության վրա. կարծում եմ՝ ոչ: Որքանով ճանաչում եմ պարոն Ամիրյանին, գիտեմ, որ նա երբևիցե կուսակցական խնդիրներն ավելի առաջնային չի համարել, քան մշակույթը, բայց սա պրոցես է, որը կարելի է գնահատել ավարտին:
Մենք հաճախակի ասում ենք, որ ճիշտ չէ, որ արվեստագետներն են դառնում կուսակցական, այստեղ խնդիր չեմ տեսնում, եթե դա արվում է՝ համաձայն հայացքների: Հիշենք, որ Պիկասոն կոմունիստ էր, բայց չմոռանանք, որ նա երևի ամենաժամանակակից, հեղափոխական նկարիչն էր գեղանկարչության մեջ: Եթե կուսակցական պատկանելությունը սահմանափակվում է անձնական հարցով, այստեղ պրոբլեմներ չեմ տեսնում, իսկ եթե կուսակցական պատկանելությունը նաև ենթադրում է որոշակի ներազդեցություն ոլորտի վրա, այստեղ կարող են լինել պրոբլեմներ: Կապրենք, կտեսնենք:
–Ձեր կարծիքով՝ Արմեն Ամիրյանի որոշումը պարտադրա՞նք է եղել, թե՞ սեփական կամքով է եղել, եթե հաշվի առնենք նախադեպերը, որ որևէ նախարար կուսակցությունից դուրս չի դիտվել:
-Մեր երկիրը ժողովրդավարական երկիր չէ, ոչ էլ բռնապետական երկիր է: Մեր երկիրն ավտոկրատիկ երկիր է, որտեղ բոլոր հարցերը լուծում է մեկ անձ՝ ինչպես, ով պետք է շարժվի, ուր գնա և այլն: Բռնապետական ձևով չի լուծվում, որ ասես, թե ով որ համաձայն չէ, լքում է երկիրը, բանտ է նստում, մամուլը լրիվ վերահսկողության տակ է, այլախոհություն չկա. այդպիսին չէ, բայց ավտոկրատիկ ղեկավարում են: Փորձը ցույց է տալիս, որ նման երկրներում փոփոխություններն արվում են ներսից: Սա չի նշանակում, որ ընդդիմադիր շարժումները, հասարակական կազմակերպություններն ազդեցություն չունեն, հակառակը՝ շատ մեծ ազդեցություն ունեն, և այդ ազդեցությունը, այդ ճնշումը ստիպում է, որպեսզի իշխող համակարգը փորձի ինչ-որ ձևով ձևափոխվել, հակառակ դեպքում նրանք, ովքեր քիչ թե շատ գիտակցում են, թե ինչ է կատարվում, հասկանում են, որ տեղի է ունենում կործանում: Իսկ եթե կործանվում է նավը, ապա այստեղ բացարձակապես կապ չունի, թե դու որ կլասում ես նստում. «Տիտանիկը» խորտակեց բոլորին՝ և՛ հասարակ մարդկանց, և՛ հարուստներին:
Եթե ՀՀԿ շարքերում այս ներգրավումը կատարվում է, որպեսզի իրականում երկրում կարդինալ փոփոխութուններ կարողանան կատարել, այստեղ մեծ մեղք չեմ տեսնում: Կյանքը ցույց կտա, կյանքը լավագույն դատավորն է: Ինչքանով ես եմ ճանաչում Արմեն Ամիրյանին, ես գիտեմ, որ նա պատասխանատու մարդ է՝ անկախ կուսակցական պատկանելությունից: Կարծում եմ պատասխանատվությունը մարդու էության մեջ է, մարդը կա՛մ պատասխանատու է, կա՛մ ոչ, չեմ կարծում, որ կուսակցական պատկանելությունը ինչ-որ չափով նվազեցնում կամ ավելացնում է պատասխանատվության չափը: Միգուցե կուսակցությունը շահում է այն անձերով, որոնք իրեն ներկայացնում են, այլ ոչ թե հակառակը: Կարծում եմ՝ ցանկացած կուսակցություն ուրախ է լինում, երբ կարողանում է հեղինակավոր մարդկանց ներգրավել իր շարքերը, կուսակցությունն աշխատում է իր իմիջի վրա:
Հարցազրույցն ամբողջությամբ՝ տեսանյութում:
