ՀՀԿ-ն հետ կանգնեց Մարտի 1-ի հարցով հանձնաժողով ստեղծելու համաձայնությունից, որ ընտրություններից առաջ կայացրել էր ՀԱԿ-ի հետ՝ պայմանավորվելով, որ իբր ընտրություններից հետո հանձնաժողովի ստեղծմանը կողմ են քվեարկելու: Դժվար է ասել, թե ինչն է ավելի վատ՝ ՀՀԿ-ի, ըստ էության, խաբեությո՞ւնը, թե՞ ՀԱԿ-ի դյուրահավատությունը, եթե, իհարկե, խոսքը այս դեպքում դյուրահավատության մասին է, և ՀԱԿ-ում, որտեղ կան նույնիսկ այս ռեժիմը ներսից ճանաչող փորձառուներ, իսկապես հավատացած կլինեին ՀՀԿ-ին:
Իրականում ՀՀԿ-ի հետ պայմանավորվածությունը ընտրություններից առաջ պետք էր նաև ՀԱԿ-ին: Եթե ՀԱԿ-ը պնդեր՝ հարցը ընտրություններից առաջ քննարկել, ապա ՀՀԿ-ն, բնականաբար, կմերժեր, և ամեն ինչ կհանգեր ընդդիմության հերթական նախաձեռնության ձախողմանը՝ իշխանական մեծամասնության պատճառով: Արդյունքում էֆեկտը մեծ չէր լինի, որովհետև նման ձախողումները արդեն բնական բան են դարձել: Իսկ երբ ձեռք է բերվում իբր համաձայնություն և ժամանակ է շահվում, ապա ընտրություններից առաջ դա հնարավոր է ներկայացնել որպես ընդդիմության մարտավարական հաջողություն, ինչը կարող է դրական ազդել քարոզչության և քաղաքական կապիտալի տեսանկյունից: Եվ, ամենայն հավանականությամբ, ՀԱԿ-ը ՀՀԿ-ի հետ պայմանավորվել է հենց այս հաշվարկով՝ ամենևին պատրանքներ չունենալով, որ Հանրապետականը կարող է նորից Մարտի 1-ի հանձնաժողով ստեղծել:
Նույն նախընտրական-քարոզչական հաշվարկն էլ երևի թե աշխատել է ՀՀԿ-ի պարագայում, և այստեղ գերադասել են ոչ թե միանգամից փակել թեման, այլ շահավետ առաջարկ անել ՀԱԿ-ին: Այսինքն՝ ըստ էության, գործ ունենք Մարտի 1-ի վրա քաղաքական հերթական գործարքի հետ, որը հասավ իր տրամաբանական ավարտին, և հիմա ընդդիմությունը հայտարարություններ կանի իրեն «խաբած» ՀՀԿ-ի հասցեին, իսկ ընտրություններն էլ բարեհաջող հետևում թողած ՀՀԿ-ի համար այլևս հետաքրքիր չեն այդ մեղադրանքները, առավել ևս, որ ՀՀԿ-ն հասարակության մոտ վարկանիշի առումով վաղուց կորցնելու բան չունի, ինչի մասին են վկայում ՀՀԿ-ականների ցինիկ արձագանքները այնպիսի կարևոր խնդիրների հետ կապված, ինչպիսիք են արտագաղթը և վերջին թանկացումները:
Մարտի 1-ի խնդիրը այսպիսով ապրեց հերթական քաղաքական վայրիվերումը, ինչն, ըստ էության, հանրային աչքում խնդրի դևալվացիայի ևս մի քայլ էր: Թող տարօրինակ չհնչի, սակայն այդ դևալվացիայի հարցում շահագրգռված են երևի թե և՛ իշխանությունները, և՛ ընդդիմությունը, մասնավորապես՝ ՀԱԿ-ը: Ի վերջո՝ երևի թե պատահական էլ չէր, որ, օրինակ, այս տարի՝ Մարտի 1-ի հինգերորդ տարելիցին ՀԱԿ առաջնորդը չեկավ Մյասնիկյանի արձան՝ զոհերի հիշատակը հարգելու: Այս հարցը շատ է կաշկանդում ՀԱԿ-ին՝ ԲՀԿ-ի հետ համագործակցության առումով, և, իհարկե, ՀԱԿ-ում կուզենային, որ եթե չեն կարողանում բացահայտման ուղղությամբ առաջ մղել խնդիրը, այն գոնե չխանգարեր քաղաքագիտական կուրսը առաջ մղելուն, թեկուզ առժամանակ՝ մինչև առնվազն տեսականորեն ՀԱԿ-ի իշխանության գալը, ինչն, իհարկե, խիստ տեսական հեռանկար է անգամ քաղաքագիտական կուրսի սահուն ընթացքի դեպքում, որովհետև այդ ընթացքը առավելագույնը իշխանության է բերելու ԲՀԿ-ին:
Դե, իսկ իշխանությունների համար իրավիճակն առավել քան հստակ է՝ նրանք կատարել են հանցանք, և այստեղ խոսքը հանցագործների բացահայտման մասին է: Իսկ իշխանական համակարգում հանցանքները ունեն մի յուրահատկություն՝ դրանք սովորաբար կոլեկտիվ են լինում՝ հետագայում միմյանցից ձերբազատվելու ճեղքեր չթողնելու համար:
