Որևէ կասկած չունեմ, որ ՀՀ իշխանությունները շատ լավ հասկանում են, որ ՀԱՊԿ-ն անվտանգության երաշխիք չէ։ Երկրորդ՝ ՀԱՊԿ-ն՝ որպես այդպիսին, կազմակերպություն չէ, այլ երկրների խումբ է, որը նմանատիպ պայմանավորվածություններ ունի Մոսկվայի հետ։ ՆԱՏՕ-ի 5-րդ հոդվածը ավտոմատիզմի սկզբունքով է գործում, ՀԱՊԿ-ի համապատասխան հոդվածը նման ավոտմատիզմ չի ենթադրում, այսինքն՝ լրացուցիչ ինչ-որ որոշումներ պետք է լինեն։ Այս մասին այսօր «ՆԱՏՕ-ն Հարավային Կովկասում և Հայաստան-ՆԱՏՕ գործընկերության հեռանկարները» թեմայով քննարկման ժամանակ ասաց Տարածաշրջանային հետազոտությունների կենտրոնի առաջատար փորձագետ, 1992-95 թթ. ՀՀ նախագահի հատուկ հանձնարարություններով դեսպան Դավիթ Շահնազարյանը։
Նրա խոսքով՝ ՆԱՏՕ-ն իսկապես մի կառույց է, որ իր բոլոր որոշումներն ընդունում է 28 երկրներով, և այդ երկրների կազմում տարբեր խմբեր կան։ «Այնտեղ երկու խումբ կա՝ անվտանգության սպառնողներ և անվտանգություն ապահովողներ։ Այսօր Հայաստանը ՆԱՏՕ-ի հետ իր հարաբերություններով դարձել է գլոբալ միջազգային անվտանգություն ապահովող երկրներից մեկը»,- հավելեց նա։
Հայաստան-ՆԱՏՕ հարաբերությունները, ըստ Դավիթ Շահնազարյանի, ՆԱՏՕ-ի խնդիրները Հարավային Կովկասում պետք է կապել այն մեծագույն փոփոխությունների հետ, որ ՆԱՏՕ-ում ընթանում են, և որի պատճառը դարձավ Ռուսաստանի ագրեսիվ քաղաքականությունը, երբ ՆԱՏՕ-ն սկսեց շատ արագ վերանայել և ստանձնել նոր գործառույթներ: Հիմա ՆԱՏՕ-ն կենտրոնացած է իր անդամ երկրների անվտանգության վրա։
