Թուրքական Etha կայքի հաղորդմամբ, թուրք գրող Քեմալ Յալչընը Բելգիայի մայրաքաղաքում մասնակցել է «Բրյուսելի դեմոկրատ հայերի միության» (AADB) կազմակերպած «Թուրքիայում հայ լինել» խորագրով կոնֆերանսին.
«Եթե Ցեղասպանությունը չլիներ, այսօր Թուրքիայում կբնակվեր 15 միլիոն ոչ մուսուլման: Պատմությունը մարդկության դեմ իրականացված հանցանքները երբեք չի ներել: Ես` որպես թուրք գրող, ներողություն եմ խնդրում հայերից ու ասորիներից:
Ես ցանկանում եմ, որ վերանորոգվի հայ-թուրքական սահմանին գտնվող Մետաքսե ճանապարհի կամուրջը (Անիի քանդված կամուրջը), ինչը կխորհրդանշի հայ և թուրք ժողովուրդների եղբայրությունը: Մի օր մենք այդ կամրջի մոտ կհանդիպենք և միասին գավաթ կբարձրացնենք»:
Հիշեցնենք, որ գերմանաբնակ Քեմալ Յալչընը 2008 թվականի սեպտեմբերի 5-ին Քյոլնում հրապարակել է «Անատոլիայի զավակները՝ հարյուրամյակի վկաներ» գիրքը, որում անդրադարձ է կատարել վերջին մեկ դարում Թուրքիայից (և, մասնավորապես, Անատոլիայից) հարկադրաբար հեռացած և աշխարհասփյուռ եղած հայերի, հույների, ասորիների, արաբների, քրդերի և այլ ազգային փոքրամասնությունների ներկայացուցիչների կյանքին:
Գրքում նշված էր, որ 1914 թվականի օսմանյան մարդահամարի համաձայն` Թուրքիայի Հանրապետության ներկայիս սահմաններում ապրող բնակչության ընդհանուր թիվը կազմում էր մոտավորապես 16 ու կես միլիոն, որից մոտ չորս միլիոնը հայեր, հույներ, ասորիներ, հրեաներ, եզդիներ և այլ ոչ մուսուլմաններ էին:
Ուշագրավն այն է, որ երբ երկար տարիներ անց նրանց հարցրել են՝ «որտեղացի՞ եք», նրանք շարունակել են պատասխանել՝ «պոլսեցի եմ», «կապադովկիացի», «թոքաթցի», «սվասցի», «մալաթիացի», «իգդիրցի», «միդյաթցի»…
Եվ ահա, դրանից 94 տարի անց` 2008 թվականին, Թուրքիայում մնացել է ընդամենը 100.000 քրիստոնյա:
Բացի այդ, Յալչընը 2006 թվականին հեղինակել է «Սարը գյալին» («Սարի հարս») վեպը, որում նկարագրել է Հայոց ցեղասպանությունից փրկված հայերի պատմությունը, ովքեր ստիպած են եղել ներկայանալ որպես քուրդ:
