«Բարգավաճ Հայաստան» կուսակցության նախագահ, Ազգային օլիմպիական կոմիտեի նախագահ Գագիկ Ծառուկյանի հրավերով հոկտեմբերի 8-ին երկօրյա այցով Հայաստան են ժամանել Միջազգային օլիմպիական կոմիտեի նախագահ Թոմաս Բախը և Եվրոպայի օլիմպիական կոմիտեի նախագահ Պատրիկ Հիկեն: Համաշխարհային սպորտի բարձրաստիճան պաշտոնյաների ընդունելությունը, ինչպես երևում է տողատակերից, կարծեք թե դարձել է Գագիկ Ծառուկյանի և Սերժ Սարգսյանի միջև հեռակա բանավեճի առարկա:
Բարձրաստիճան արտերկրյա հյուրերի պատվին կազմակերպած ճաշի ընթացքում ելույթ ունենալով` Գագիկ Ծառուկյանը շեշտել է, որ հայկական մարզաշխարհը միասնական կանգնած է, աշխատում է և բարձր արդյունքներ է ցույց տալիս աշխարհում: Տողատակերում նկատելի է ակնարկն այն մասին, որ մարզաշխարհը միասնական է, այսինքն` միասնական է Գագիկ Ծառուկյանի ղեկավարության ներքո, և սա էլ ըստ էության կնշանակի, որ մարզաշխարհը Գագիկ Ծառուկյանի աջակցության ռեսուրս է անկասկած նաև նրա քաղաքական նախաձեռնություններում:
Նույն օրը Սերժ Սարգսյանի, Թոմաս Բախի և Պատրիկ Հիկեի հանդիպման ընթացքի մասին պաշտոնական հաղորդագրությունում նշվում է, որ խոսք է գնացել Բաքվում հաջորդ տարի Եվրոպայի օլիմպիական խաղերի անցկացման մասին, և զրուցակիցներն անդրադարձել են բոլոր մասնակիցների համար բոլոր առումներով մասնակցային բավարար պայմաններ և հանդուրժողական մթնոլորտ ապահովելու անհրաժեշտությանը: Ըստ այդմ` նշվում է, որ Սարգսյանն ու ՄՕԿ նախագահը երկուստեք համոզմունք են հայտնել, որ սպորտը չպետք է քաղաքականացնել: Սրա տողատակերում էլ, ըստ էության, ակնհայտ է դառնում մեսիջը Ծառուկյանին, որ երևի թե փորձում է հղել Սերժ Սարգսյանը:
Այս փոխադարձ տողատակերը, իհարկե, բոլորովին նոր խոսք չեն սպորտը քաղաքական նկատառումներով շահարկելու հայաստանյան պատմության մեջ: Սրանով, ըստ էության, հայաստանյան քաղաքական պատմությունը հարուստ է, և ակնհայտ է, որ Սերժ Սարգսյանն իր գլխավորած շախմատի ֆեդերացիայի, շախմատի հավաքականի հաջողություններն է փորձում օգտագործել քաղաքական դիվիդենդների համար, իսկ Գագիկ Ծառուկյանն էլ, այսպես ասած, իր ղեկավարության ներքո գործող մարզաձևերում հաջողություններն է փորձում նույն նպատակներով օգտագործել:
Եվ սա, իհարկե, նոր երևույթ չէ հայաստանյան քաղաքականությունում, ներիշխանական կյանքում և եղել են բազում աղմկոտ դրսևորումներ, մինչև անգամ տարվա լավագույն մարզիկներին որոշելու հետ կապված, երբ Հայաստանում լավագույն տասնյակը «կիսել» չկարողանալու արդյունքում այսօր ամեն կողմ իր լավագույն տասնյակն է հրապարակում: Այս ամենը, բնականաբար, չի կարող դրական ազդել սպորտի զարգացման վրա, և կասկած չկա, որ եթե հայկական սպորտը զերծ լիներ քաղաքական շահարկումներից բոլոր կողմերից էլ, ապա հաջողություններն անհամեմատ ավելին կարող էին լինել, քան այսօր:
