Ի՞նչը կարող է ձեզ ստիպել երկու անգամ հավատալ նույն ստին: Իսկ երե՞ք կամ տա՞սը անգամ: Ասում են` ամենավտանգավոր սուտը թեթևակի խեղաթյուրված ճշմարտությունն է: Մարդու ուղեղը, ճշմարտությունը տեսնելով, դժվարանում է նկատել կողքի սուտը, իսկ ավելի ճիշտ` այն ևս ընդունում է իբրև ճշմարտություն: Որքան էլ զարմանալի է` ճշմարտությունն օգնում է հավատալ ստին: Քաղաքականության մեջ սուտը միշտ մատուցվում է ճշմարտության սկուտեղի վրա:
Վերջերս Հայաստանում ընթացող քաղաքական գործընթացները նպատակաուղղված կերպով հասարակությանը մեկուսացրել են իրական քաղաքականությունից: Եվ ամենից վտանգավորն այն է, որ դա կատարվել է ժողովրդի «մասնակցության» պատրանք կառուցելով, իշխանության և ընդդիմության պայքարի կեղծ խաղարկումով: Այս շոուի կարևոր կողմերից մեկը մարդկանց համար «ազատ» քննարկումների դաշտ ստեղծելն է, և հենց այս դաշտում էլ կառուցվել է հիշյալ «մասնակցության» պատրանքը:
Ժամանակին, երբ սկսվեց Ազգային ժողովի ոչ իշխանական ուժերի միավորման գործընթացը, շատերը կարծեցին, որ սա ընդդիմության այդքան բաղձալի միավորումն է, և որ այն կբերի իրական ու շոշափելի փոփոխությունների: Այս ուժերի միավորումը ենթադրում էր, որ իշխանությանը կներկայացվեն փոփոխությունների արմատական և հետևողական պահանջներ: Հակառակ դեպքում, նրանք կարող էին միայնակ պայքարել երկրորդական խնդիրների լուծման համար: Այդ պահանջների գլխավոր հիմնաքարը պետք է լիներ հասարակության շահը, և իշխանության հետ յուրաքանչյուր կոմպրոմիս պետք է կառուցված լիներ այս շահի տրամաբանության վրա: Բայց եկե՛ք վերլուծենք:
Երբ ոչ իշխանական ուժերը սկսեցին հանդես գալ կառավարության հրաժարականի պահանջով, դա ենթադրում էր քաղաքականության փոփոխություն, վճռորոշ անձերի և կադրերի փոփոխություն` փոփոխություն, այլ ոչ թե փոխատեղում: Այս նպատակի համար նախատեսում էր շուրջօրյա հանրահավաքների անցկացում: Սա հասարակության մի մասի մեջ ավելի ամրապնդեց հավատը այս ուժերի անկեղծ մտադրությունների հանդեպ: Բայց շաբաթն ուրբաթից շուտ եկավ, ինչպես վերջերս հաճախ է լինում: Կառավարությունը հրաժարական տվեց, և թվում էր, որ գործի կեսն արդեն արված է, ու անհրաժեշտ էր լուծել նոր վարչապետի և կառավարության անդամների հարցը:
Իսկ հիմա դուք ասեք` ձեզ բավարարու՞մ է կառավարության նոր կազմը: Սա՞ է այն փոփոխությունը, որ դուք ցանկանում էիք տեսնել: Իսկ ընդդիմությունը կարծես թե բավարարված է, թեկուզ ժամանակավորապես: Գուցե ընդդիմությունը դյուրահավատ է և հավատում է իշխանությունների «բարի կամքին» ու բարեփոխումների խոստումներին: Բայց մի երկրում անթույլատրելի է ունենալ դյուրահավատ ժողովուրդ և դյուրահավատ ընդդիմություն միաժամանակ: Կամ գուցե նրանք նույն բանին չէ, որ հավատում են:
Ազգային ժողովի նախագահի ընտրություններում «ընդդիմության» մի մասը կողմ քվեարկեց նոր նախագահին: Եվ սա առանձնակի տարաձայնություններ չառաջացրեց ոչ իշխանական ուժերի շրջանում: Ավելին, նրանց մեղրամիսը շարունակվում է` կրքերի փոփոխական պոռթկումներով: Բայց այստեղ մի կարևոր հարց պատասխան է պահանջում` եթե դու չես պահանջում նախագահի հրաժարականը, եթե դու դեմ չես վարչապետին և եթե կողմ ես պառլամենտի ղեկավարին, ապա դու ինչպե՞ս դարձար ընդդիմություն:
Բայց այս ամենում ամենից տարօրինակը ոչ թե ընդդիմության հավատարմությունն է իշխանությանը, այլ մարդկանց հավատարմությունը ընդդիմությանը: Հենց այստեղ է, որ մարդիկ կուլ են տալիս քաղաքական ձկնորսների նետած խայծերը, երբ ընդդիմադիր գործունեության քողի ներքո ցուցադրվում են կիսատ ճշմարտություններ, որոնցով տարված` մարդիկ չեն նկատում մնացած սուտը:
Բայց ինչպես խուսափել այս ամենից: Եկեք մի խաղ խաղանք: Ձեզնից ընդամենը պահանջվում է ուշադիր հետևել իմ ցուցումներին, և կհասկանաք, թե ինչպես խուսափել նման իրավիճակներից:
Քիչ անց էկրանին կհայտնվի մի նկար, ընդամենը մի քանի վայրկյանում արագորեն ֆիքսեք բոլոր կարմիր գույնի պատկերները: Ֆիքսեցի՞ք: Իսկ հիմա ասացե՛ք նկարի միջի կապույտ պատկերները: Չե՞ք նկատել: Իսկ ի՞նչ եք կարծում` այն, ինչ դուք տեսնում եք քաղաքականության մեջ, հենց այն է` ինչ դո՞ւք եք ցանկանում տեսնել, թե՞…
