Թերևս ակնհայտ է, որ ընդդիմության մարտի 1-ի հանրահավաքն ու դրա ընթացքում հնչեցված պահանջները որոշակիորեն մտահոգել են իշխանությանը: Այսինքն՝ տեղի է ունեցել մի բան, որին այդքան էլ չէին սպասում:
Դրա վկայությունն այն է, որ իշխանությունը խուսափեց տաք հետքով մեկնաբանել և արձագանքել հանրահավաքին, և երեկ ամբողջ օրվա ընթացքում իշխանական ճամբարի որևէ քիչ թե շատ նշանակալից խոսնակ չփորձեց անդրադառնալ մարտի 1-ի հանրահավաքին: Իշխանության համար, թերևս, անսպասելի է եղել թե՛ հանրահավաքի բազմամարդությունը,- այն էլ դրանից առաջ ռեպրեսիվ մեքենայի ամբողջ ծավալով աշխատանքի պայմաններում,- թե՛ նաև հնչեցված պահանջների փաթեթը և դրան արձագանքելու համար տրված ժամանակը` երկու շաբաթ: Ինչն է մտահոգել իշխանությանը:
Ամենևին միամտություն չունենք՝ կարծելու, թե իշխանությանը մտահոգել է ընդդիմության գրեթե վերջնագիր հիշեցնող պահանջների փաթեթը կատարելու հարցը: Մտահոգիչը իշխանության համար թերևս այլ բան է: Խնդիրն այն է, որ ներկայացնելով հստակ պահանջներ և դրանց կատարման կոնկրետ ժամկետ, Տեր-Պետրոսյանը փաստացի նախանշում է, որ դրանք չկատարվելու դեպքում դիմելու է կոնկրետ գործողությունների: Թե որոնք են լինելու այդ գործողությունները, նա չի նախանշում:
Բայց խնդիրն այն է, որ իշխանությանը մտահոգում է հենց այդ իրողությունը, թե ինչից ելնելով է Տեր-Պետրոսյանը առաջադրել այդպիսի հստակ պահանջներ և կոնկրետ ժամանակ, ինքն իրեն փաստորեն դնելով չկատարվելու դեպքում ինչ որ կոնկրետ քայլեր ձեռնարկելու անխուսափելիության առաջ: Հենց սա է, որ մտահոգել է, մտատանջում է իշխանությանը:
Այնտեղ շատ լավ գիտեն, որ Տեր-Պետրոսյանը խոսքերը օդ նետող չէ և եթե հանդես է եկել մի հայտարարությամբ, որով ինքն իրեն դրել է կոնկրետ գործողություն անելու անհրաժեշտության առաջ, ուրեմն նա ինչ-որ բան հաշվարկել է կամ գիտի: Հենց այդ ինչ-որ բանի անորոշությունն է, որ իշխանությանը գցել է մտորումների մեջ՝ զերծ պահելով տաք-տաք արձագանքներից:
Այլ կերպ ասած՝ այնտեղ սկսել են մտածել. Լևոնը այդպիսի բան չէր անի, և եթե արել է, ուրեմն մի բան գիտի կամ մի բան սպասում է: Իսկ քանի որ Հայաստանում իշխանությունն ինքը այսօր ավելի ու ավելի անկարող է դառնում թե՛ արտաքին քաղաքական, թե՛ ներքին քաղաքական և տնտեսական, թե՛ սոցիալական մարտահրավերները վերահսկելու հարցում, ապա այդպիսի իրավիճակում միանգամայն բնական է, որ իրենք էլ չգիտեն՝ ինչ սպասել ու ինչ անել մարտի 15-ից հետո:
Եվ այս առումով, կարծում ենք, բավական զգալի դերակատարում է ունեցել նաև փետրվարի 28-ին պետհամալսարանում Հայաստանում ԱՄՆ դեսպան Մարի Յովանովիչի ելույթը քաղաքացիական հասարակության և Հայաստանում ժողովրդավարության հեռանկարների մասին:
Արժե նկատել, որ իշխանությունից կարծես թե որևէ նշանակալի արձագանք չի եղել նաև այդ ելույթի կապակցությամբ, փոխարենը իշխանությունը, թերևս, ունակ եղել է հաշվել ու արձանագրել, որ ելույթը հնչել է մարտի 1-ի հանրահավաքից ընդամենը մեկ օր առաջ:
